ลู่ฝานเองก็คาดไม่ถึงว่าเย่หลิงซีจะมาหาเขาเพราะเรื่องนี้...
แม้ยามนี้ลู่ฝานจะไม่ได้คัดค้านการเป็นคู่บำเพ็ญกับเย่หลิงซี แต่ในใจเขายังมีเรื่องหนึ่งที่ค้างคาอยู่เสมอ
นั่นก็คือเรื่องสำนักกระบี่
「สหายเต๋าเย่ เรื่องที่เราจะเป็นคู่บำเพ็ญกันนั้นย่อมไม่มีปัญหา เพียงแต่ยังมีบางเรื่องที่ข้าต้องบอกเจ้าให้ชัดเจน เพราะข้าไม่อยากทำให้เจ้าเดือดร้อน」ลู่ฝานมองเย่หลิงซี พลางกล่าวช้า ๆ
「ว่ามาเถิด」เย่หลิงซีกล่าว
「เจ้าก็รู้ว่าข้าสังหารกู่ซั่วกับกู่เฉินไปแล้ว สำนักกระบี่ไม่มีทางยอมเลิกรา ส่วนบรรพชนเทียนหั่วแห่งสำนักกระบี่เสวียนหยางก็บาดเจ็บสาหัส ตอนนี้เก็บตัวรักษาอาการบาดเจ็บ ไม่ออกจากที่พำนัก ทุกอย่างจึงต้องฝากบรรพชนจิ่งไว้เพียงผู้เดียว หากอีกปีสองปีสำนักกระบี่ยกพวกมาถึงหน้าประตู ด้วยพลังฝีมือของข้าในตอนนี้ เกรงว่าตัวเองยังเอาตัวไม่รอด」
「ดังนั้น ต่อให้เราสองคนเป็นคู่บำเพ็ญกันจริง ๆ ข้าก็คงปกป้องเจ้าให้ปลอดภัยไม่ได้」
ลู่ฝานกล่าวอย่างช้า ๆ
แม้เขาจะไม่รู้ว่ายามนี้สำนักกระบี่จับตามองสำนักกระบี่เสวียนหยางอยู่แล้ว แต่ในฐานะผู้บำเพ็ญแห่งต้าเหยียนในอดีต ลู่ฝานจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าสำนักกระบี่มีนิสัยเช่นไร
พวกมันไม่ยอมเสียเปรียบแม้แต่น้อย ครั้งก่อนเขาเพียงชิงอาวุธวิเศษชั้นยอดจากกู่เฉินไปไม่กี่ชิ้น อีกฝ่ายก็ประกาศค่าหัวไปทั่วทุกสารทิศ เพียงเท่านี้ก็เห็นได้แล้วว่าสำนักกระบี่ต้องแก้แค้นแน่นอน
ยิ่งไปกว่านั้น พวกมันย่อมฉวยโอกาสลงมือในยามที่สถานการณ์ของสำนักกระบี่เสวียนหยางกำลังย่ำแย่
「เรารู้จักกันเพียงวันสองวันหรือ? ข้าจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเจ้ามีเรื่องยุ่งยากอะไรบ้าง แต่ข้าไม่สนใจ ขอเพียงเจ้าเต็มใจ ต่อให้เป็นเรื่องยุ่งยากเพียงใด ข้าก็ยินดีแบกรับไปพร้อมกับเจ้า」เย่หลิงซีกล่าว