เมื่อเห็นอี๋คูซ่านเหรินจากไปอย่างโอหัง ใบหน้าอันงดงามของอี้เยว่หยิงก็หม่นคล้ำลงอย่างเห็นได้ชัด
ลู่ฝานมองอี้เยว่หยิง ก่อนจะส่งกระแสจิตอย่างไม่รีบร้อนว่า “ข้าขอเตือนผู้อาวุโสอี้สักคำ ในเมื่ออี๋คูซ่านเหรินกับพวกกล้าสังหารผู้อาวุโสแห่งหอการค้าตระกูลไห่ พวกเขาก็คงไม่ปล่อยท่านไปเช่นกัน หลังผ่านค่ายกลเคลื่อนย้ายแล้ว ทางที่ดีอย่าออกจากชั้นล่าง มิฉะนั้นชะตากรรมของท่านอาจไม่ต่างจากผู้อาวุโสไห่สักเท่าไร”
เมื่อได้ยินกระแสจิต อี้เยว่หยิงหันมามองลู่ฝานแวบหนึ่ง แต่ไม่ได้เอ่ยอะไร ทว่าในใจนางกระจ่างราวกระจก ตอนนี้อี๋คูซ่านเหรินยังไม่ลงมือกับนาง เพราะพวกเขารู้ว่าคงไม่อาจกำราบนางได้ในเวลาอันสั้น
หากสังหารนางในพริบตาไม่ได้ แล้วเกิดต่อสู้กันขึ้นมา ทุกคนก็ต้องถูกฝังไปด้วย
แต่หากเรือเหาะผ่านค่ายกลเคลื่อนย้ายแล้วความเร็วลดลง พวกเขาคงลงมืออย่างไร้ความเกรงกลัว
เหตุผลง่ายดายยิ่ง อี๋คูซ่านเหรินกับพวกสังหารผู้บำเพ็ญอิสระไปมากมาย ทั้งยังฆ่าไห่ตงด้วย พวกเขาย่อมไม่ยอมให้เรือเหาะจอดลงอย่างปลอดภัยที่สาขาหอการค้าตระกูลไห่ในทะเลทรายไร้สิ้นสุดเป็นแน่
เพราะเมื่อไปถึงที่นั่น หอการค้าตระกูลไห่ที่รู้เรื่องราวย่อมต้องลงมือสังหารอี๋คูซ่านเหรินกับพวก
“ข้ามีเรื่องหนึ่ง อยากขอให้สหายเต๋าช่วยเหลือ” อี้เยว่หยิงมองลู่ฝานแล้วกล่าว
“เรื่องใด?” ลู่ฝานถาม
“หลังผ่านค่ายกลเคลื่อนย้ายในอีก 8 เดือน ขอให้สหายเต๋าวางค่ายกลป้องกันเพิ่มให้เตาหลอมศิลาวิญญาณสักหลายชั้น เพื่อเป็นการตอบแทน ข้าจะมอบโอสถกับหินวิญญาณให้แก่สหายเต๋า” อี้เยว่หยิงส่งกระแสจิตกล่าว
“ชีวิตของพวกเราผูกพันกับเตาหลอมศิลาวิญญาณนี้ ย่อมต้องทำเช่นนั้นอยู่แล้ว” ลู่ฝานส่งกระแสจิตตอบ
เมื่อเห็นลู่ฝานรับปาก อี้เยว่หยิงก็พยักหน้าเล็กน้อย ก่อนหมุนกายจากไป