วันรุ่งขึ้น
ด่านเชียนเหยียน
เช้าตรู่วันถัดมา ลู่ฝานออกจากห้องไปพบจุ้ยเทียน เตรียมออกเดินทางไปยังมณฑลเทียนซิงทันที
“สหายเต๋าลู่ การเดินทางครั้งนี้ข้าจะฟื้นฟูพลังบำเพ็ญได้หรือไม่ ล้วนขึ้นอยู่กับเจ้าแล้ว ออกเดินทางกันเถิด” จุ้ยเทียนกล่าวพลางมุ่งหน้าไปยังค่ายกลเคลื่อนย้ายของด่านเชียนเหยียน
ทว่าเมื่อทั้งสองเพิ่งเดินมาถึงหน้าค่ายกลเคลื่อนย้าย ยังไม่ทันได้เริ่มใช้งาน ก็มีปราณจากผู้บำเพ็ญขั้นเทพทารกสายหนึ่งแผ่ปกคลุมลงมาอย่างไม่ทันตั้งตัว
สีหน้าลู่ฝานพลันตื่นตระหนก เขารีบเงยหน้ามองไปยังที่ไกล สีหน้าเคร่งขรึม “นี่มัน...ปราณของผู้อาวุโสกู้หรือ? เขามาที่นี่ได้อย่างไร!”
จุ้ยเทียนเองก็รู้สึกถึงลางร้าย คิ้วขมวดแน่น “ไอ้เฒ่าสารเลวนั่น นี่ไม่ใช่มาขัดขวางเรื่องสำคัญของข้าหรอกหรือ!”
แม้ในใจจะไม่สบอารมณ์นัก แต่ลู่ฝานกับจุ้ยเทียนก็ยังแปลงเป็นแสงหลบหนีสองสาย พุ่งออกจากด่านเชียนเหยียนไปต้อนรับ
“ศิษย์คารวะผู้อาวุโสกู้!”
ลู่ฝานกับจุ้ยเทียนหยุดค้างกลางอากาศ แล้วประสานมือคารวะพร้อมกัน
ผู้อาวุโสกู้ยกมือขึ้นเล็กน้อย “พวกเจ้าทั้งสองอยู่ที่นี่ปรับตัวได้หรือไม่?”
“เพราะบารมีของผู้อาวุโสกู้ ทุกอย่างล้วนเรียบร้อยดีขอรับ” จุ้ยเทียนตอบ
ลู่ฝานมองผู้อาวุโสกู้ พลางประสานมือเล็กน้อย “ผู้อาวุโสกู้มาด่านเชียนเหยียนด้วยตนเอง มีเรื่องสำคัญอันใดหรือขอรับ?”
“อืม มีเรื่องสำคัญให้พวกเจ้าทั้งสองไปทำจริง อีกสิบวันจะถึงการประลองใหญ่เทียนซิง ซึ่งพันธมิตรหมื่นเซียนจัดขึ้นทุกหนึ่งร้อยปี พันธมิตรหมื่นมารคิดจะฉวยโอกาสนี้สังหารผู้บำเพ็ญขั้นรวมปราณของพันธมิตรหมื่นเซียนบางส่วน เพื่อลดแรงกดดันแนวหน้าระหว่างต่อสู้กับพันธมิตรหมื่นเซียน” ผู้อาวุโสกู้กล่าวอย่างเชื่องช้า