ทันทีที่โอสถสีฟ้าอ่อนทั้งห้าเม็ดปรากฏขึ้น กลิ่นหอมประหลาดของโอสถก็ลอยฟุ้งออกมา เพียงสูดดมก็ทำให้จิตใจปลอดโปร่งเบิกบาน
“นี่คือ?” สือเฟิงเทียนค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนเช่นกัน เขารู้สึกว่ากลิ่นหอมประหลาดจากโอสถนี้คุ้นเคยอย่างยิ่ง ทว่าดูจากสีสันและลักษณะของเม็ดยาแล้ว กลับยากจะแยกแยะ
“โอสถระดับหก?” ปีศาจเฒ่าโลหิตอายุยืนใช้เวลาเพียงชั่วครู่ก็เห็นว่าโอสถนี้มีระดับไม่ต่ำ ทว่าแม้แต่เขาก็ยังดูไม่ออกว่าเป็นโอสถชนิดใด
เรื่องนี้ก็ไม่แปลกนัก เพราะยาบำรุงวิญญาณของลู่ฝานเป็นโอสถที่ผู้บำเพ็ญโบราณหลอมขึ้น วิธีการหลอมย่อมแตกต่างจากผู้บำเพ็ญยุคปัจจุบันอย่างมาก
ยามนั้นบรรพชนจิ่งค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน มือไพล่หลัง เดินไปสองสามก้าวก่อนเอ่ยว่า “อย่างไรเล่า เจ้าปีศาจเฒ่าโลหิต มิใช่คุยโวว่ารู้จักโอสถพิสดารทั่วหล้าหรอกหรือ ไฉนจึงดูออกเพียงระดับ?”
“ฮึ! ต่อให้เป็นโอสถระดับหก ก็ใช่ว่าจะเป็นของดีอะไร!” ปีศาจเฒ่าโลหิตอายุยืนยังคงปากแข็ง ไม่เชื่อว่าสำนักกระบี่เสวียนหยางจะมีสมบัติอะไรอยู่ในครอบครอง
“สหายจิ่ง อย่ามัวอุบไว้เลย นี่คือโอสถชนิดใด แม้แต่ข้าก็ไม่เคยพบเห็น” สือเฟิงเทียนเอ่ยถาม
“นี่คือยาบำรุงวิญญาณระดับหกที่ผู้บำเพ็ญโบราณหลอมขึ้น ข้าคิดว่าสหายสือน่าจะคุ้นเคยกับโอสถชนิดนี้อยู่บ้างกระมัง” บรรพชนจิ่งกล่าว
ทันทีที่ได้ยินคำว่า ‘ยาบำรุงวิญญาณ’ สีหน้าของสือเฟิงเทียนก็พลันเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาเอ่ยด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อว่า “ยาบำรุงวิญญาณโบราณ? เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด! หากเป็นสมบัติฟ้าดินจากยุคโบราณ ข้ายังพอเชื่อได้ แต่โอสถจะเก็บรักษามาจนถึงทุกวันนี้ได้อย่างไร!”
นั่นก็จริง โอสถเป็นสมบัติที่เมื่อเวลาผ่านไปนานเข้า สรรพคุณทางยาก็จะค่อย ๆ เสื่อมสลาย