ลุงจ้าวมาส่งซูเหมียวเหมียวถึงหน้าสถานีรถโดยสารประจำอำเภอ
“เหมียวเหมียว นี่หนังสือรับรองของเธอ ไปกลับใช้เวลา 4 วัน เธอต้องกลับมาให้ได้ในคืนวันที่ 20 นะ” ลุงจ้าวยื่นหนังสือรับรองในมือให้ซูเหมียวเหมียวอย่างจริงจัง
“รู้แล้วค่ะ” ซูเหมียวเหมียวเก็บมันไว้แนบตัวอย่างดี
ของสิ่งนี้เปรียบได้กับบัตรประชาชนในยุคหลัง หากทำหายเข้า ก็อาจถูกตำรวจจับได้
“ถ้าขายสมุนไพรพวกนี้ได้ก็ขาย ถ้าขายไม่ได้ก็เอากลับมา ไม่ต้องฝืนอะไรทั้งนั้น” ลุงจ้าวกำชับเธอราวกับกำลังสั่งสอนเด็กในบ้านที่กำลังจะเดินทางไกล พูดทุกเรื่องอย่างละเอียด
“รู้แล้วค่ะ คุณปู่จ้าวรีบกลับไปเถอะ หนูเข้าไปในสถานีก่อนนะคะ” ซูเหมียวเหมียวหยิบถุงที่วางอยู่บนพื้นขึ้นมา แล้วโบกมือลาลุงจ้าว
“เดินทางดี ๆ นะ” แววตาของลุงจ้าวเต็มไปด้วยความเป็นห่วง
“……”
ซูเหมียวเหมียวซื้อตั๋วรถไปตัวอำเภอ แล้วหาที่นั่งด้านหลัง
จากตัวอำเภอไปตัวเมือง รถโดยสารใช้เวลาเดินทาง 4 ชั่วโมง
ไม่เพียงคนจะแน่นจนแทบไม่มีที่ยืน รถยังโคลงเคลงตลอดทาง
ที่สำคัญกว่านั้นคือกลิ่นในรถเหม็นมาก ซูเหมียวเหมียวรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะเมารถ
ดูท่าไม่ว่าจะยุคไหน การมีรถเป็นของตัวเองก็เป็นสิ่งจำเป็นจริง ๆ
แต่ซูเหมียวเหมียวรีบกดความคิดนี้ลงไป
อย่าเพิ่งพูดถึงว่าคนทั่วไปจะซื้อรถส่วนตัวไหวหรือไม่ ต่อให้เธอมีเงิน ครอบครัวของเธอมีภูมิหลังแบบนี้ ก็ไม่มีใครกล้าขายให้พวกเธออยู่ดี