“ขอโทษนะ วันนี้ฉันตื่นสายไปหน่อย” ซูเหมียวเหมียวเอ่ยขอโทษ
“ไม่สายหรอก ๆ เป็นตาแก่เองที่นอนไม่หลับ เลยตื่นแต่เช้า เข้ามาก่อนสิ เดี๋ยวตาจะแนะนำเรื่องโรงยาสมุนไพรให้ฟัง” ลุงจ้าวพาซูเหมียวเหมียวเข้าไปในบ้าน
สมัยก่อนลุงจ้าวเคยออกรบ หลังสงครามสงบ เขากลับบ้านมาแล้วพบว่าพ่อแม่เสียชีวิตไปนานแล้ว ส่วนภรรยาที่เพิ่งแต่งงานกันก็ถูกศัตรูข่มเหงจนกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย
หลังกลับบ้าน ลุงจ้าวก็อายุเกือบ 50 แล้ว จึงใช้ชีวิตอยู่เช่นนั้นเรื่อยมา
ยังดีที่ประสบการณ์จากการสู้รบหลายปีทำให้เขาอ่านหนังสือออกอยู่บ้าง เขาจึงเริ่มศึกษาการแพทย์แผนจีนด้วยตัวเอง หลายปีมานี้ก็พอจะมีความรู้พื้นฐานอยู่บ้าง
ต่อมา หวังหงเจี๋ยจึงให้เขาปรับบ้านเป็นโรงยาสมุนไพร รับหน้าที่รักษาคนในหมู่บ้าน และบันทึกแต้มแรงงานให้ครบทุกวัน
แต่ที่เรียกว่าโรงยาสมุนไพรนั้น ที่จริงก็เป็นแค่บ้านโทรม ๆ หลังหนึ่ง
บนกระด้งในลานบ้านมีสมุนไพรตากแดดอยู่เต็มไปหมด เป็นของที่ลุงจ้าวเก็บมาจากบนเขาเองทั้งนั้น
ซูเหมียวเหมียวเหลือบมอง สมุนไพรพวกนี้ล้วนเป็นยาที่พบได้ทั่วไป แถมสภาพก็ไม่ค่อยดีนัก
“ยาเหล่านี้ตาเก็บมาเอง แต่พออายุมากขึ้น ภูเขาหลายลูกก็ปีนไม่ไหวแล้ว เลยหาได้แค่ของที่พอใช้ได้แถวเชิงเขา” ลุงจ้าวเห็นสีหน้าของซูเหมียวเหมียว จึงอธิบาย
“ตอนนี้ในโรงยาสมุนไพรเหลือยาอยู่เท่าไหร่คะ?” ซูเหมียวเหมียวถาม
“ก็มีแค่นี้แหละ ปีนี้แล้ง สมุนไพรบนเขาก็เลยมีน้อยลงมาก” ลุงจ้าวถอนหายใจ