ผ่านฤดูหนาวมาแล้วหนึ่งฤดู ทุกคนในทีมเสือเพลิงต่างดูอวบอิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ในห้องซ้อม ทุกคนกำลังเตรียมตัวรับการแข่งขันฤดูใบไม้ผลิที่ใกล้เข้ามา ห้องนั่งเล่นเปิดฮีตเตอร์ไว้ แต่ละคนจึงใส่เสื้อผ้าไม่หนานัก
ตอนนั้นเอง เถียนเถียน ผู้ดูแลฝ่ายปฏิบัติการของสโมสร ก็ถืออุปกรณ์ถ่ายทำเดินเข้ามา เธอกวักมือทักทาย “ฉันมาถ่ายอะไรนิดหน่อยนะ ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
โค้ชไน่ฉาที่ฟุบอยู่หลังคอมพิวเตอร์กะพริบตา ก่อนจะดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้างแล้วถามว่า “จะถ่ายอะไร? อย่าให้เรื่องส่วนตัวเกี่ยวกับการฝึกซ้อมกับการแข่งขันหลุดไปล่ะ”
“วางใจได้เลย รับรองว่าไม่ถ่ายอะไรเกี่ยวกับการแข่งขันแน่นอน! ถ่ายเล่น ๆ เท่านั้น พวกคุณทำอะไรก็ทำไปตามปกติ... เอาละ ทุกคนหันมาทักทายกล้องหน่อย—ชูการ์?”
เซียวเหยาพับแขนเสื้อฮู้ดขึ้นมาถึงข้อมือ ไม่แม้แต่จะเงยหน้าก็โบกมือให้กล้อง
สาวฝ่ายปฏิบัติการพูดว่า “แนะนำตัวหน่อยสิ”
คราวนี้เธอถึงได้เงยหน้าขึ้น “อ้อ สวัสดีทุกคน ฉันชูการ์จากทีมเสือเพลิง”
“แค่นี้เองเหรอ?”
“แล้วต้องพูดอะไรอีกล่ะ?”
“พูดเพิ่มอีกหน่อยสิ อย่างงานอดิเรก อายุอะไรพวกนั้น”
“เอ่อ งานอดิเรกของฉันคือเล่นเกม ส่วนอายุก็... อีกไม่นานก็จะบรรลุนิติภาวะแล้ว”
โค้ชไน่ฉาที่อยู่ข้าง ๆ แทรกขึ้นมาว่า “งานอดิเรกของเธอคือกินต่างหาก”
“...ฉันไม่ได้กินเก่งสักหน่อย!”
“แล้วชูการ์เกิดวันไหนล่ะ?”
“เรื่องนี้บอกไม่ได้ เป็นความลับ!”
“ทำไมถึงบอกไม่ได้?”
“ก็ไม่มีเหตุผล”
เถียนเถียนกลั้นหัวเราะ แล้วหันกล้องไปทางคนอื่น เห็นทุกคนถือโทรศัพท์อยู่จึงถามว่า “พวกคุณกำลังแข่งซ้อมกันอยู่เหรอ?”
“เปล่า แค่เล่นจัดอันดับน่ะ” คนตอบคือหลี่หลี่ ผู้เล่นตำแหน่งซัพพอร์ต
หลังเลือกฮีโร่เสร็จ หน้าจอโหลดเกมก็ปรากฏขึ้น หลี่หลี่พลันหัวเราะ “ฮ่า ๆ ๆ พวกเธอดูชื่อของโฮ่วอี้ฝั่งตรงข้ามเร็ว!”
เถียนเถียนรีบมองไปทันที จากนั้นก็สลับกล้องไปมาระหว่างสีหน้าของเซียวเหยากับหน้าจอโทรศัพท์
เซียวเหยาวางชานมไข่มุกลง มองแวบหนึ่งแล้วเม้มปากเบา ๆ ลักยิ้มเล็ก ๆ ปรากฏให้เห็นราง ๆ—
เพราะชื่อผู้เล่นของโฮ่วอี้คือ 【หมาของชูการ์】