“เสิ่นเลี่ยน พี่เลี่ยน อยู่บ้านหรือไม่?”
เมื่อได้ยินเสียงเฉินเทียนหลงเคาะประตูจากนอกเรือน เสิ่นเลี่ยนก็กวาดตามองรอบ ๆ ก่อนคว้ามีดทำครัวจากเตาไฟ เหน็บไว้ด้านหลังเอว แล้วจึงเดินไปยังประตู
สวี่ซู่จิ่นที่อยู่ด้านหลังบิดชายแขนเสื้อด้วยความกังวล
“พี่เลี่ยน ระวังตัวด้วย”
“ไม่ต้องห่วง ข้ารู้ว่าควรทำอย่างไร”
ระหว่างเอ่ย เสิ่นเลี่ยนโบกมือให้สวี่ซู่จิ่น แล้วก้าวยาว ๆ ไปยังประตู
เอี๊ยด!
เมื่อประตูเรือนเปิดออก ใบหน้าชวนชังของเฉินเทียนหลงก็ปรากฏแก่สายตาเสิ่นเลี่ยน
เวลานี้เขาให้ลูกน้องสองคนยืนอยู่ด้านหลัง มือหนึ่งถือขนมอบมาจำนวนหนึ่ง ข้างเท้าวางเหล้าไว้หนึ่งไห พลางมองเสิ่นเลี่ยนด้วยรอยยิ้ม
เสิ่นเลี่ยนมองเฉินเทียนหลงตรงหน้า หรี่ตาลงเล็กน้อย
“เฉินเทียนหลง มาทำอะไร?”
เฉินเทียนหลงยิ้มตอบคำถามของเสิ่นเลี่ยน
“โอ๊ย พี่เลี่ยน ข้าแค่อยากมาไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบ เลยแวะมาดูก่อนเท่านั้น”
“ถึงอย่างไร พรุ่งนี้ก็ถึงกำหนดจ่ายเงินภาษีแล้ว”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ เฉินเทียนหลงก็เหลือบมองสวี่ซู่จิ่นที่ยืนอยู่ตรงประตูเรือนใหญ่ด้านหลังเสิ่นเลี่ยนโดยไม่รู้ตัว
“หากจ่ายเงินภาษีไม่ไหว เจ้าและภรรยาก็อาจไม่มีที่ซุกหัวนอน ในฐานะพี่ชาย ข้าก็ต้องใส่ใจดูแลกันบ้างสิ”
เมื่อได้ยินเฉินเทียนหลงเปลี่ยนคำเรียกขาน เสิ่นเลี่ยนก็หรี่ตาลงเล็กน้อย
เฉินเทียนหลงคงได้ยินข่าวอะไรบางอย่าง จึงมาหยั่งเชิงเขา