ฟิ้ว!
เสียงลูกธนูเย็นเยียบแหวกอากาศดังสนั่นขึ้นเบื้องหน้าเสิ่นเลี่ยน ลูกธนูดอกหนึ่งพุ่งจากด้านข้าง ปักเข้าที่ท้องของหมูป่าตัวใหญ่
ชั่วพริบตา ท้องของหมูป่าตัวใหญ่ก็ถูกลูกธนูเขี้ยวหมาป่าเจาะทะลุ เลือดสดไหลรินออกมา
หมูป่าตัวใหญ่ที่กำลังหยอกล้อกับลูกของมัน เมื่อเจ็บปวดที่ท้องก็ส่งเสียงคำรามอย่างโกรธเกรี้ยวและน่าเวทนาในทันใด
มันหันขวับ มองไปทางเสิ่นเลี่ยน
“เจ้าตัวนี้ตอบสนองไวจริง ๆ ถึงกับระบุตำแหน่งฉันได้ในพริบตา”
เมื่อเห็นหมูป่าตัวใหญ่หันมามอง เสิ่นเลี่ยนก็รีบถอยหลัง พร้อมชักลูกธนูออกจากกระบอก
หมูป่าเป็นสัตว์ร้ายขนาดใหญ่ นิสัยดุร้าย ไม่เหมือนสัตว์ตัวเล็กอย่างกระต่ายขาวที่พอบาดเจ็บแล้วจะตกใจหนีไป
สัตว์ร้ายส่วนใหญ่เมื่อได้รับบาดเจ็บมักจะโต้กลับ
เป็นดังที่คาดไว้ หมูป่าตัวใหญ่เมื่อรู้ว่าตนบาดเจ็บ สิ่งแรกที่ทำไม่ใช่หนี แต่ดวงตากลับมีเส้นเลือดฝอยแดงก่ำขึ้นมาทันที มันคำรามแล้วพุ่งเข้าใส่เสิ่นเลี่ยนอย่างรวดเร็ว
มันวิ่งเร็วเสียจนเหยียบแอ่งโคลนกระเด็น แม้แต่พื้นดินใต้เท้าเสิ่นเลี่ยนก็ยังสั่นไหวเล็กน้อย
“หมูป่าตัวใหญ่น้ำหนักสามถึงสี่ร้อยจินนี่ ถ้ามันพุ่งชนฉัน ต่อให้ไม่ตายก็คงพิการ”
เมื่อเผชิญหน้ากับหมูป่าตัวใหญ่ที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว เสิ่นเลี่ยนง้างธนูพาดลูกศร เล็งเป้าอีกครั้ง
ทว่าในคราวนี้ เพราะร้อนใจ เสิ่นเลี่ยนหยิบลูกธนูที่ซื้อไว้ก่อนหน้านี้ออกมา แทนที่จะเป็นลูกธนูเขี้ยวหมาป่า กลับเป็นลูกธนูหลิ่วเย่