“มีเรื่องอะไรหรือ?”
สีหน้าเคร่งขรึมของสวี่โหยวทำให้เสิ่นเลี่ยนกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที
เมื่อได้ยินเสิ่นเลี่ยนถาม สวี่โหยวก็กวาดตามองรอบข้างก่อน จากนั้นจึงเอ่ยกับเขาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“ก็คือ ให้หลีกเลี่ยงคนแต่งกายหรูหรา”
“หลีกเลี่ยงคนแต่งกายหรูหราหรือ?” เสิ่นเลี่ยนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนั้น
“ใช่ คนแต่งกายหรูหรา”
สวี่โหยวเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจังและหวังดี
“คำว่าหรูหราในที่นี้ไม่ได้หมายถึงสิ่งของ แต่หมายถึงคน”
“คนที่สวมเสื้อผ้าหรูหรา ล้วนเป็นคนร่ำรวยหรือมีฐานะ ไม่ก็เป็นบุตรหลานขุนนาง หรือไม่ก็ลูกหลานพ่อค้าคหบดี”
“ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีคนจากสำนักยุทธ์อีกด้วย”
“หากเผลอไปล่วงเกินพวกเขา ต่อให้คิดหนีก็อาจหนีไม่ทัน ถึงตอนตายก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตายได้อย่างไร”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ สวี่โหยวพลันนึกถึงบางอย่าง ก่อนถอนหายใจเบา ๆ
“หลายปีก่อน มีพรานคนหนึ่งจากหมู่บ้านใกล้ ๆ ไม่ทันระวังจนเกิดเรื่องขัดแย้งกับพวกเขา หลังจากนั้นคนผู้นั้นก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่มีใครรู้ว่าไปอยู่ที่ไหน”
เสิ่นเลี่ยนพยักหน้าเบา ๆ เมื่อได้ยินเช่นนั้น
จริงด้วย คนที่ยังสวมเสื้อผ้าหรูหราได้ในยุคกลียุคเช่นนี้ ย่อมไม่ใช่คนที่ชาวบ้านตัวเล็ก ๆ อย่างเขาจะไปล่วงเกินได้ในตอนนี้
แม้ด้วยประสบการณ์จากการใช้ชีวิตมาถึงสองชาติ เสิ่นเลี่ยนก็ไม่โง่พอจะไปหาเรื่องคนพวกนั้นอยู่แล้ว
แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังรู้สึกซาบซึ้งใจต่อคำเตือนของสวี่โหยว
“ขอบคุณท่านอาสวี่ คำพูดของท่าน ข้าจะจำไว้”
เมื่อเห็นเช่นนั้น สวี่โหยวจึงวางใจแล้วตบไหล่เสิ่นเลี่ยนเบา ๆ