เฉินวั่นหลี่มองไปทางหลิวเพียวเพียวแล้วเดินมาอย่างจำใจ “อีกแล้ว มีเรื่องอะไรอีก?”
หลิวเพียวเพียวชี้ไปที่กลุ่มของหลี่เมิ่งหยางแล้วยิ้มแฉ่ง “พวกเขาบอกว่าคุณเป็นพวกหลอกผู้หญิงไปเสียบประคอง!”
“……” เฉินวั่นหลี่ส่ายหน้า อีหนูคนนี้อีกแล้ว มาขุดหลุมให้ตนลงอีกแล้ว!
เดี๋ยวต้องห้อยเธอขึ้นแล้วตีก้นให้หนักสักรอบให้ได้!
ถ้อยคำนี้ทำให้นักเรียนจีนที่ยังไม่รู้จักเฉินวั่นหลี่ และผู้แทนพ่อค้าจีนต่างรู้ทันทีว่าคนตรงหน้านี้คือตัวปัญหาที่พูดถึงกันเมื่อครู่
“คุณมาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร?” หลี่เมิ่งหยางถาม
“ถ้าข้าไม่อยู่ตรงนี้ งานเลี้ยงวันนี้ก็ไม่มีอยู่ตั้งแต่แรก จะถึงคิวที่เธอมาถามข้าอย่างนี้หรือ!”
เฉินวั่นหลี่ขมวดปากอย่างไม่พอใจ
หลี่เมิ่งหยางอึ้งทันที เฉินวั่นหลี่พูดโวหารต่อหน้าคนทั้งหมด หรือว่าจะเป็นเรื่องจริงกันแน่? เธอก็เริ่มงงเป็นไก่ตายแล้ว!
จงซานเหอหัวเราะขึ้น “คุณหมายความว่า งานเลี้ยงนี้จัดขึ้นเพื่อคุณ?”
“แล้วคุณเป็นใคร?” เฉินวั่นหลี่เอียงคอมองจงซานเหอ
“รองประธานสภาการค้าพ่อค้าจีน จงซานเหอ!” จงซานเหอแลบแสงหยิ่งผ่านตา
“โอ้!” เฉินวั่นหลี่รับคำแผ่วเบาแล้วขี้เกียจจะเอาใจใส่
จงซานเหอเห็นท่าทีแบบนี้ก็เริ่มขุ่นเคือง “หยิ่งจริง ๆ เลย ไม่รู้คุณใช้เส้นสายทางไหนแอบเข้ามา
แต่การไปทำร้ายราชวงศ์ ควรกลับประเทศไปหลบเงียบ ๆ ซะ ถ้ายังมาอวดโฉมต่อหน้าคนแบบนี้ ระวังจะตายไม่มีที่ฝัง!