“เสี่ยวเย่ อาอี๋ได้ยินมาว่าเธอขาดความรักจากแม่พอดีเลย อาอี๋มีความรักของแม่ล้นเหลือเสียด้วยสิ”
“เสี่ยวเย่ บางครั้งโอกาสก็ผ่านไปเพียงชั่วพริบตา เธอคิดให้ดีนะ”
“เสี่ยวเย่ คืนนี้อาอี๋รอเธออยู่ที่วิลล่าริมจันทร์”
……
หลังเรียนจบมหาวิทยาลัย เฉินเหย่ก็ถูกจัดสรรให้ไปทำงานที่โรงพยาบาลเยว่เฉิง พอดีกับที่อาสะใภ้เล็กอยู่ในเยว่เฉิง
เฉินเหย่จึงได้ไปอาศัยอยู่บ้านอาสะใภ้เล็กอย่างเป็นเรื่องเป็นราว แต่ใครจะคิดว่าเพิ่งฝึกงานได้แค่ 2 เดือน ก็ถูกเศรษฐีนีที่แต่งงานแล้วและมีลูกตามตอแย
“ไสหัวไป!”
ทันทีที่กดส่งข้อความ ก็มีคนตบไหล่เขาจากด้านหลัง
“เฉินเหย่ นายคออ่อนขนาดนี้เลยหรือ! ครั้งนี้ฉันอุตส่าห์พานายมาช่วยหาเงินลงทุนให้โรงพยาบาล นับว่าเห็นแก่นายแล้วนะ แล้วผลเป็นยังไงล่ะ นายทำพังหมด!”
“เงินลงทุนสำหรับอุปกรณ์การแพทย์ล็อตใหม่ล่าสุด ตั้งห้าสิบล้านเชียวนะ!”
“นายเป็นแค่เด็กฝึกงาน จะเอาอะไรมาอุดช่องโหว่นี้ หา!?”
เฉินเหย่กัดฟัน มองเจียงอวี่อย่างเย็นชา
“ครั้งนี้ถือว่าให้บทเรียนแกนายสักหน่อย คนอย่างนายยังกล้าคิดจะขึ้นเตียงแม่ฉันด้วยหรือ?”
เจียงอวี่ยกมือขึ้นตบหน้าเฉินเหย่เป็นจังหวะ สีหน้าเต็มไปด้วยความได้ใจ
“ไอ้กระจอกจน ๆ อย่างนาย ฉันอยากเล่นงานให้ตายเมื่อไรก็ง่ายนิดเดียว”
เจียงอวี่เป็นลูกชายของผู้ถือหุ้นโรงพยาบาล ส่วนผู้หญิงที่ส่งข้อความหาเฉินเหย่ก่อนหน้านี้ก็คือจ้าวเหมย แม่ของเจียงอวี่
ก่อนหน้านี้จ้าวเหมยทำงานหนักเกินไปจนหมดสติและเข้ารักษาตัวในโรงพยาบาล เฉินเหย่เป็นคนรับตัวและดูแลเธอ
ถ้ารู้ว่าจะเกิดเรื่องวุ่นวายตามมาเป็นพรวน เขายอมลางานเสียยังดีกว่า ไม่มีทางไปปรากฏตัวต่อหน้าผู้หญิงคนนั้นเด็ดขาด
เฉินเหย่กำหมัดแน่นจนตึง กัดฟันกรอด รสคาวเลือดชวนคลื่นไส้เอ่ออยู่ในปาก
ทุกครั้งที่เจียงอวี่ตบหน้าเขา ล้วนเต็มไปด้วยความอัปยศอดสูอย่างรุนแรง
“พรุ่งนี้อย่าลืมไปโรงพยาบาลแต่เช้าล่ะ ฉันยังเตรียมเซอร์ไพรส์ชุดใหญ่ไว้ให้นายด้วย!”
เฉินเหย่เห็นสีหน้าอวดดีของเจียงอวี่ ฝืนร่างกายที่อ่อนปวกเปียกหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วกัดฟันยกเลิกข้อความคำว่า ‘ไสหัวไป’ ที่ส่งไปก่อนหน้านี้
“รอฉันครึ่งชั่วโมง”
ตอนเดินออกจากร้านอาหารอย่างสะลึมสะลือ ความเมาที่กดเอาไว้ก่อนหน้านี้ก็ถาโถมกลับมาพร้อมกัน
เฉินเหย่ปีนขึ้นรถแท็กซี่ พึมพำบอกที่อยู่ไปอย่างงัวเงีย ก่อนจะหลับไป
เขาไม่มีแม่มาตั้งแต่เด็ก ตอนนั้นพ่อทำงานยุ่ง ไม่มีเวลาดูแลเขา
เฉินเหย่วัยเพียง 8 ขวบจึงต้องไปอยู่โรงเรียนประจำ และผลัดเปลี่ยนไปอาศัยตามบ้านญาติหลายแห่ง
ไม่ว่าจะไปที่ไหน ทุกคนก็รังเกียจเขา มีเพียงอาสะใภ้เล็กที่มอบความอบอุ่นให้เขาอยู่บ้าง
เมื่อโตขึ้น เขาสมัครเข้าเรียนคณะแพทยศาสตร์เพราะอยากเดินตามรอยอาสะใภ้เล็ก คิดว่าขอแค่ตั้งใจทำงาน สักวันก็จะได้ยืนเคียงข้างเธอ
แต่เพิ่งฝึกงานได้ 2 เดือน ก็มาเจอผู้หญิงบ้าคลั่งอย่างจ้าวเหมย
เธอซื้อทั้งนาฬิการาคาแพงและสูทรุ่นลิมิเต็ดให้เขา แวะมาที่โรงพยาบาลวันเว้นวัน ใช้อนาคตของเขามาล่อ เป้าหมายเดียวคือให้เขาเป็นชู้รักที่เชื่อฟัง
หลังอาสะใภ้เล็กทราบเรื่อง เธอก็เตือนเขาอย่างเด็ดขาดว่าเส้นทางชีวิตต้องก้าวไปทีละก้าว ห้ามเดินทางลัดเด็ดขาด
แต่สิ่งที่เขาได้รับจากการปฏิเสธคือหมดหวังที่จะได้บรรจุ ถูกกลั่นแกล้ง และกลายเป็นคนไร้ประโยชน์ที่ไม่มีใครสนใจในโรงพยาบาล
หลังลงจากรถ เฉินเหย่เงยหน้ามองสถานที่คุ้นเคยรอบตัว กัดฟันกดลิฟต์
ร่างกายทำตามความเคยชิน ผลักประตูเข้าไป กลิ่นพุดซ้อนหอมอ่อน ๆ ก็ลอยมาแตะจมูก
ผู้หญิงอย่างจ้าวเหมยเป็นคนเปิดเผยเอาแต่ใจ กลิ่นน้ำหอมที่ใช้ส่วนใหญ่ก็ฉุนรุนแรง
ครั้งนี้เธออุตส่าห์ใส่ใจเขาถึงขนาดเปลี่ยนแม้กระทั่งกลิ่นน้ำหอม……
“จ้าวเหมย เธอขาดผู้ชายขนาดนั้นเลยหรือไง!”
“เพื่อให้ฉันยอมก้มหัว ถึงกับสั่งให้ลูกชายค่อย ๆ กดขี่ฉัน ดี! คืนนี้ฉันจะสนองเธอให้เต็มที่!”
ความโกรธ ความคับแค้น และความอัปยศอดสูที่สะสมมาตลอดหลายเดือน ระบายออกมาในชั่วขณะนี้จนหมดสิ้น
กว่า 2 ชั่วโมงต่อมา เฉินเหย่พลิกตัวอย่างเหนื่อยล้าแล้วล้มลงบนเตียง
ความเมาก็จางลงมากแล้ว
ตอนอยู่โรงพยาบาล เขาได้ยินพวกพยาบาลพูดเรื่องซุบซิบของจ้าวเหมยอยู่บ่อย ๆ
สามีของเธอเสียชีวิตจากอุบัติเหตุไปเมื่อหลายปีก่อน ทรัพย์สินทั้งหมดตกเป็นของจ้าวเหมย เธอกลายเป็นนักธุรกิจชื่อดัง และยังเป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของโรงพยาบาลด้วย
เรื่องอื้อฉาวรัก ๆ ใคร่ ๆ ของเธอไม่เคยขาด
จ้าวเหมยชอบนักศึกษามหาวิทยาลัยที่เพิ่งเรียนจบ โดยเฉพาะพวกนักกีฬามากที่สุด
ขอแค่จ่ายเงินถึง ต่อให้ต้องทำลายหลักการทุกอย่างก็ยอม
ครั้งนี้ที่เล็งเฉินเหย่ไว้ เดิมทีก็แค่คิดจะเล่นสนุก ใครจะรู้ว่าเฉินเหย่ไม่ยอมตอบตกลงเสียที กลับยิ่งทำให้จ้าวเหมยสนใจขึ้นมา
ส่วนเจียงอวี่อยู่โรงพยาบาลเดียวกัน ย่อมไม่มีทางไม่ได้ยินข่าวลือ
“ตลอด 2 เดือนที่ผ่านมา เพราะลูกชายเธอ จากเด็กฝึกงานที่มีอนาคตที่สุด ฉันกลายเป็นคนไร้ตัวตนในโรงพยาบาลไปแล้ว”
“แย่งประวัติผลงานของฉัน ชิงหัวข้อวิจัยของฉัน ตอนนี้ยังบังคับให้ฉันไปดื่มเป็นเพื่อนอีก ขั้นต่อไปคิดจะทำให้ฉันอับอายยังไงอีก?”
เฉินเหย่ระบายความไม่พอใจในใจออกมาอย่างไม่สนอะไร พลิกตัวอีกครั้ง คิดจะกดผู้หญิงข้างกายไว้
“กลิ่นตัวคุณเหม็นเกินไปแล้ว ไปให้พ้น……”
ไม่ถูกต้อง!
เสียงไม่ใช่ รูปร่างก็ไม่ใช่ แม้แต่การตกแต่งห้อง……
ร่างกายของเฉินเหย่ค่อย ๆ แข็งทื่อ เขาเบิกตากว้างกวาดมองทุกสิ่งรอบตัว
ที่นี่ไม่ใช่วิลล่าริมจันทร์อะไรทั้งนั้น!
ที่นี่คือบ้านอาสะใภ้เล็กชัด ๆ!
ห้องของอาสะใภ้เล็กด้วย!
เฉินเหย่ไม่กล้าคิดต่อ หันไปมองแล้วถามเสียงสั่น “คุณ คุณไม่ใช่จ้าวเหมยหรือ?”
หญิงสาวที่คลุมโปงอยู่เดิมดึงผ้าห่มออกทันที
“เฉินเหย่ คุณเกินไปแล้ว! ต่อให้ฉันเต็มใจ คุณก็เอาฉันไปคิดเป็นคนอื่นได้ยังไง!”
เมื่อเห็นชัดว่าใบหน้านั้นเป็นใคร เฉินเหย่ก็ราวกับถูกฟ้าผ่า
จ้าวชิงหย่า!
หลังดื่มจนเมา เขาบอกที่อยู่กับคนขับแท็กซี่ผิด
จากนั้นก็เดินเข้าห้องนี้ตามความเคยชิน แล้วดันหลับนอนผิดคน!
พอคิดได้ เขาก็ตกใจจนกลิ้งตกจากเตียงทันที
“พี่ชิงหย่า ผมเมา ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ อย่าร้องไห้เลย”
“ถ้าพี่ยกโทษให้ ผมยอมทำทุกอย่างจริง ๆ ผมไม่ได้ตั้งใจ……”
สมองของเฉินเหย่ขาวโพลน เขาเองก็ไม่รู้ว่าพูดอะไรออกไปบ้าง ได้แต่กล่าวขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า
จ้าวชิงหย่าเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของอาสะใภ้เล็ก นิสัยอ่อนโยนเงียบขรึม มีความงดงามละเมียดละไมแบบหญิงสาวเจียงหนาน
ปีนี้เธออายุ 35 ปี แต่ดูแลตัวเองดีมาก มองเผิน ๆ เหมือนหญิงสาววัย 27-28 ปี ทุกอิริยาบถเปี่ยมเสน่ห์เย้ายวน
เฉินเหย่เคยพบจ้าวชิงหย่าไม่ถึงห้าครั้งด้วยซ้ำ แต่ผลกลับ……
“ฉันก็เมาเหมือนกัน ไม่โทษคุณหรอก แต่ตอนนี้ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ ออกไป!”
น้ำเสียงของจ้าวชิงหย่าเจือความเหนื่อยล้า เธอดึงผ้าห่มมาคลุมขาท่อนล่าง
เฉินเหย่รู้สึกผิดอย่างยิ่ง!
เขาคิดว่าเธอเป็นจ้าวเหมย ตอนแก้แค้นเลยลงมือหนักมาก
เฉินเหย่พยักหน้าลนลาน พอออกจากห้องมาก็ตบหน้าตัวเองฉาดหนึ่ง
“ไอ้สารเลวเอ๊ย!”
เรื่องราวที่พลิกผันเกินคาดทำให้เฉินเหย่ทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง
พูดให้ถึงที่สุด เขาก็เป็นแค่เด็กฝึกงานที่เพิ่งเรียนจบมาได้ไม่นาน เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ถ้าอาสะใภ้เล็กรู้เข้า……
เขาถอนหายใจยาว ลากสังขารลงบันได แล้วก็ได้ยินเสียงใสกังวานดังมาจากด้านหลัง
“พี่ชาย มีเคราะห์รักมาเยือนนะ จะซื้อยันต์ขับไล่เคราะห์สักใบไหม?”