เยว่เป่าเอียงศีรษะพินิจคนตรงหน้า อืม ทั้งดวงตาและจมูกเหมือนนางจริง ๆ หน้าตาก็หล่อเหลาอยู่หรอก น่าเสียดายที่เป็นพ่อเลว
ทั้งสองจ้องตากัน ไม่มีใครเอ่ยปากก่อน
อูหม่าเจิ้งฮุยกับอูหม่าเหิงที่ลอยอยู่กลางอากาศร้อนใจแทบแย่ พวกเจ้าพูดกันสักทีสิ
เยว่เป่าไม่สนใจเสียงจ้อกแจ้กข้างหู อาจารย์สอนว่าไม่ว่าเมื่อใดก็ต้องใจเย็น ใครพูดก่อนคนนั้นแพ้ อย่างไรเสียนางก็ไม่มีทางแพ้
เดิมทีอูหม่าฮ่าวก็เป็นคนที่อดทนรอได้ ทว่าคนตรงหน้าไม่มีทีท่าว่าจะเอ่ยปาก ปล่อยให้ยืดเยื้อต่อไปก็ไม่ใช่ทาง จึงตรึกตรองก่อนกล่าวว่า “ท่านผู้สูงส่ง ย่อมรู้กฎของยุทธภพกระมัง” ผู้ที่ลอบเข้าวังหลวงได้โดยไร้สุ้มเสียง ย่อมมีฝีมือเหนือกว่าขั้นปรมาจารย์ ยอดฝีมือในแคว้นต้าอวี่มีอยู่น้อยนิด ไม่เคยได้ยินว่ามีปรมาจารย์ร่างแคระหน้าตาเยาว์วัยเช่นนี้มาก่อน แต่ไม่ว่าอย่างไร ในยุทธภพมีกฎเหล็กข้อหนึ่งว่า ในยามบ้านเมืองสงบ ห้ามผู้ใดใช้วิธีการใด ๆ มุ่งร้ายต่อเชื้อพระวงศ์ โดยเฉพาะผู้ครองบัลลังก์ ผู้ฝ่าฝืนจะถูกยอดฝีมือทั่วทั้งยุทธภพตามล่าสังหาร
นับตั้งแต่ขึ้นครองราชย์มากว่าสิบปี เขาปฏิบัติหน้าที่อย่างขยันขันแข็งมาโดยตลอด และมั่นใจว่าตนไม่ใช่ฮ่องเต้ทรราช เหตุใดวันนี้จึงเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นได้
เยว่เป่ากะพริบตาปริบ ๆ กฎยุทธภพอะไร นางไม่รู้จัก
ใครเล่าอยากตาย หากยังมีชีวิตอยู่ได้ อูหม่าฮ่าวก็เตรียมจะดิ้นรนเอาชีวิตต่อ ทว่าคนตรงหน้ากลับเอ่ยขึ้นว่า “ท่านเป็นพ่อเลวของข้า”
หืม?
พ่อเลว?
อูหม่าฮ่าวงุนงง เขาไม่เข้าใจคำว่าเลว แต่เข้าใจคำว่าพ่อ
หมายความว่าเขาเป็นพ่อของนางหรือ?
เป็นไปได้อย่างไร?
ปีนี้เขาเพิ่งอายุสี่สิบกว่า ส่วนคนตรงหน้าดูอ่อนเยาว์ก็จริง แต่แท้จริงแล้วเป็นปีศาจเฒ่าเสียมากกว่า ไม่แน่ว่าอาจมีอายุมากกว่าเขาด้วยซ้ำ อีกอย่าง การประสูติขององค์ชายและองค์หญิงทุกคนล้วนมีบันทึกไว้ตลอดหลายปีมานี้ ไม่เคยมีใครสูญหาย ต่อให้เป็นทารกที่สิ้นใจตั้งแต่แรกเกิด ก็มีขุนนางจัดการอย่างรอบคอบ ไม่มีทางเกิดความผิดพลาดเด็ดขาด
โจรผู้นี้คิดจะทำอะไรกันแน่?
เยว่เป่าตัวเล็กแต่ไม่โง่ ตรงกันข้าม นางฉลาดยิ่งนัก เพียงเห็นสีหน้าก็รู้แล้วว่าเขาไม่เชื่อ จึงแค่นเสียงเย็นชา ทั้งยังไม่ลืมยกผู้หนุนหลังคนสำคัญออกมาอ้าง “อดีตจักรพรรดิทวดบอกว่าข้าชื่ออูหม่าหานเยว่ พ่อคืออูหม่าฮ่าว แม่คือจี๋รั่วเซวียน ข้ามีพี่ชายแท้ ๆ สองคนอยู่ข้างบน แต่ไม่รู้ว่าชื่ออะไร ปีนี้ข้าอายุสี่ขวบครึ่ง”
อูหม่าฮ่าวนิ่งงัน อดีตฮองเฮาของเขาตั้งครรภ์เมื่อห้าปีก่อนจริง ๆ แต่เมื่อใกล้คลอดในอีกครึ่งปีต่อมา นางกลับหายตัวไป เมื่อพบตัวอีกที นางก็เหลือลมหายใจเพียงเฮือกเดียว ก่อนสิ้นใจได้ทิ้งคำพูดไว้ว่าให้ช่วยเด็กเอาไว้ ตอนนั้นกองทหารรักษาพระองค์ค้นหาอยู่หลายเดือน แต่พบกลับมาเพียงผ้าห่อตัวที่ชุ่มเลือด เขาคิดว่าลูกถูกสัตว์ป่ากัดกินจนไม่เหลือซาก จึงเศร้าโศกอยู่หลายวัน
นึกไม่ถึงว่าเด็กคนนั้นยังไม่ตาย
ไม่สิ นางพูดว่าใช่ก็ต้องใช่หรือ มีหลักฐานอะไร? แล้วเด็กเล็กแค่นี้มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?
อูหม่าฮ่าวเริ่มพินิจนางอย่างจริงจัง เครื่องหน้าคล้ายเขาจริง ๆ มิน่าเล่าถึงได้รู้สึกคุ้นตา
“เจ้าบอกว่าเป็นธิดาของเจิ้น มีหลักฐานอะไร?”
เยว่เป่าตอบอย่างมั่นใจ “อาจารย์ข้าบอก”
“อาจารย์เจ้าอยู่ที่ไหน?” อูหม่าฮ่าวเดาว่าอาจารย์ลึกลับผู้นี้คงเป็นคนพาเด็กเข้าวัง “เจิ้นมีเรื่องจะถามเขา”
“อาจารย์ไม่อยู่ที่นี่ ท่านอยากถามอะไร ก็ถามข้า ข้ารู้ทุกอย่าง” เยว่เป่าตบอกยืนยัน
อูหม่าฮ่าวจ้องนางอยู่ครู่ใหญ่ “ดี ถ้าอย่างนั้นก็เอาหลักฐานมาพิสูจน์สิว่าคำพูดก่อนหน้านี้ของเจ้าเป็นความจริง”
เยว่เป่าโกรธขึ้นมา “ข้าบอกท่านแล้วไง อาจารย์ข้าบอกมา”
“ถ้าอย่างนั้นก็พิสูจน์มาสิว่าอาจารย์เจ้าพูดความจริง”
“อาจารย์ข้าไม่มีทางโกหก ท่านเป็นคนไม่ดี ข้าไม่ยอมรับท่านเป็นพ่อแล้ว” ในดวงตาของเยว่เป่าเต็มไปด้วยโทสะ หากไม่ได้เงาร่างโปร่งแสงรั้งเอาไว้ ป่านนี้นางคงพุ่งเข้าไปซัดเขาแล้ว
“พ่อเลว พ่อเลว พ่อเลวที่สุด! ข้าจะกลับอารามเต๋า”
ถึงอูหม่าฮ่าวจะโง่เพียงใดก็รู้ว่าคำว่าพ่อเลวไม่ใช่คำชม เมื่อถูกชี้หน้าด่าติดต่อกันหลายครั้ง สีหน้าของเขาก็ย่ำแย่จนดูไม่ได้ ในหัวมีแต่ความคิดว่าจะลงมือซ้อมดีหรือไม่
อูหม่าเหิงที่ค่อย ๆ ลอยลงมาโอบเยว่เป่าไว้ ก่อนกอดร่างน้อยที่กำลังโมโหพุ่งออกไปข้างนอก “เด็กดี อย่าโกรธเลย อย่าโกรธนะ เสด็จปู่จะช่วยสั่งสอนเขาเอง”
พอถูกปลอบเช่นนั้น เยว่เป่าก็ร้องไห้โฮ “เสด็จปู่ พ่อเลวไม่ใช่พ่อของเยว่เป่าสักหน่อย”
อูหม่าฮ่าวได้ยินเสียงร้องจึงได้สติ พอได้ยินคำว่าเสด็จปู่ก็ตะลึงงัน เสด็จปู่อะไร? เสด็จปู่เป็นใคร? เสด็จปู่มาจากไหน? อีกทั้งรูปร่างของเด็กคนนั้นในตอนนี้เห็นชัดว่าราวกับมีบางสิ่งกำลังกอดนางไว้แน่น
“เจ้า... เจ้า... พูดเหลวไหลอะไร?” แคว้นต้าอวี่ศรัทธาในพุทธศาสนา เคารพแต่ก็สงสัยเรื่องภูตผี ทว่าเขารู้ว่ามีผู้บำเพ็ญวิชาเร้นลับอยู่จริง สามารถทำนายเคราะห์ดีร้าย เรียกผีและขับไล่ผีได้ แต่ไม่เคยได้ยินว่ามีผู้บำเพ็ญวิชาเร้นลับคนใดทำได้ถึงขั้นนี้
เด็กคนนี้คงไม่ใช่ปีศาจจำแลงกายมาหรอกกระมัง?
ตอนนี้อูหม่าฮ่าวรู้สึกว่าทุกแห่งหนเย็นยะเยือกไปหมด มองเด็กน้อยที่ยังร้องไห้ไม่หยุดแล้วกลืนน้ำลายลงคอ “เอ่อ ธิดาที่รัก...”
เยว่เป่าที่ยังมีน้ำตาเอ่อคลอประท้วงว่า “ข้าไม่ใช่ธิดาของท่าน”
“ได้ ๆ ไม่ใช่ก็ไม่ใช่” อูหม่าฮ่าวเปลี่ยนคำพูดอย่างว่องไว เขาเองก็ไม่คิดว่านี่จะเป็นธิดาของตน เด็กสี่ขวบที่ไหนจะทำสิ่งที่แม้แต่ผู้บำเพ็ญวิชาเร้นลับยังทำไม่ได้ เพียงแต่กลัวว่าปีศาจเฒ่าจะไม่สบอารมณ์แล้วเอาชีวิตเขาเสีย จึงคิดคล้อยตามอีกฝ่ายไปก่อน ดูว่านางต้องการทำอะไรกันแน่ “
ที่เจ้าพูดว่าเสด็จปู่หมายความว่าอย่างไร?”
เยว่เป่าถูกเงาร่างโปร่งแสงทั้งสองปลอบสารพัด จิตใจจึงสงบลงในที่สุด แววตาของนางบอกชัดว่า ‘ท่านโง่หรือ แม้แต่เสด็จปู่ยังไม่รู้จัก’ “ฮึ เสด็จปู่กับอดีตจักรพรรดิทวดบอกว่าจะซ้อมท่านให้ตาย” จากนั้นนางก็ทำท่าทางบางอย่าง
เหตุใดถึงมีอดีตจักรพรรดิทวดโผล่มาอีกคน? อูหม่าฮ่าวขมวดคิ้ว ตระกูลอูหม่าจะให้นางเอ่ยถึงตามใจชอบได้หรือ ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง
เขาลองขยับเข้าไปใกล้ คิดฉวยโอกาสลงมือยามอีกฝ่ายเผลอ
แต่ในชั่วพริบตาต่อมา เขากลับเห็นสิ่งใดเข้า
ภายในห้องอันว่างเปล่า ปรากฏร่างคนสองร่างขึ้นมาจากความว่างเปล่าอย่างช้า ๆ แล้วค่อย ๆ แจ่มชัดขึ้น
“เสด็จ... เสด็จพ่อ?” อูหม่าฮ่าวเผลอร้องออกมา
“ไม่สิ เสด็จพ่อของข้าสิ้นพระชนม์ไปนานแล้ว เจ้าเป็นปีศาจอะไร กล้าปลอมตัวเป็นเชื้อพระวงศ์เชียวหรือ”
อูหม่าเหิงอดรนทนไม่ไหวมานานแล้ว เขาพุ่งเข้าไปก้าวเดียวแล้วตะโกนว่า “เจ้าสาม เบิกตาหมาของเจ้าให้กว้าง ดูให้ชัดว่าข้าเป็นใคร!” ปากก็ตะโกนพลางเตะใส่จากสารพัดมุม “ยังกล้าเรียกว่าปีศาจอีกหรือ มีปีศาจตนไหนกล้าปลอมเป็นข้า!” เขาเคยเป็นโอรสสวรรค์ผู้ครองบัลลังก์ ย่อมมีพลังมังกรและพลังสีม่วงติดกาย ปีศาจหรือผีชั้นต่ำย่อมไม่กล้าเข้าใกล้
“แม้แต่ธิดาของตัวเองหายไปยังหาไม่เจอ แล้วจะมีเจ้าไว้ทำอะไร? กว่าเด็กดีจะหาทางมาหาเจ้าได้เอง เจ้ายังแสดงท่าทีเช่นนี้อีกหรือ? อย่างไร อย่าว่าแต่ข้าเลย แม้แต่ข้าผู้นี้เจ้าก็ไม่คิดจะยอมรับแล้วหรือ? ทำหน้าบูดบึ้งใส่ใครกัน?”
แม้อูหม่าฮ่าวจะมีวรยุทธ์ไม่อ่อนด้อย แต่กลับหลบไม่พ้นสักนิด เขาถูกเตะเข้าเต็ม ๆ ทุกครั้ง
ท้ายที่สุดจึงยืนกอดอกนิ่ง ๆ อย่างน้อยก็ประหยัดแรงได้บ้าง
ตอนนี้เขากลับไม่กลัวแล้ว อย่างไรเสด็จพ่อกลายเป็นผีแล้วก็คงไม่ฆ่าเขาหรอก เว้นแต่จะคิดทำลายบ้านเมือง
เมื่อความคิดถูกจับได้ อูหม่าเหิงก็ยิ่งอับอายและโมโห จึงเตะก้นเขาอย่างแรงอีกสองครั้ง
เสด็จพ่อกลายเป็นผีแล้วกลับมีแรงมากขึ้นไม่น้อย อูหม่าฮ่าวเซถอยไปสองก้าว ยังไม่ลืมแอบบ่นในใจว่า นิสัยฉุนเฉียวก็ไม่เปลี่ยนเลยสักนิด มีเรื่องอะไรพูดกันดี ๆ ไม่ได้หรือ อย่างไรตอนนี้เขาก็เป็นถึงฮ่องเต้แห่งแคว้น
“ยังไม่รีบไสหัวมานี่อีก!” อูหม่าเหิงตวาด
“พ่ะย่ะค่ะ เสด็จพ่อ”
อูหม่าฮ่าวเดินไปหยุดตรงหน้าเด็กน้อยที่กำลังดูเรื่องสนุก ยังไม่ทันได้พูด ก็รู้สึกถึงมือเย็นเฉียบคู่หนึ่งบนลำคอ กดลงอย่างแรงจนร่างครึ่งบนของเขาโค้งงอ
เยว่เป่าเท้าเอวทั้งสองข้าง เอ่ยช้า ๆ สองคำว่า
“สมน้ำหน้า”