คำว่า “นังตัวดี” ทำให้ซูเหนี่ยวเหนี่ยวบิดมือของอีกฝ่ายลงอีกครั้ง
“อ๊า!” เสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้น จนซูจื้อหัวที่กำลังขมวดคิ้วกลุ้มใจและหงุดหงิดเดินออกมาจากห้อง
พอออกมาก็เอ็ดเสียงดัง “พวกเธอจะอยู่กันสงบ ๆ สักหน่อยไม่ได้หรือไง?
ตอนนี้ที่บ้านเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้แล้ว ยังจะทะเลาะกันอีก ต้องให้บ้านแตกสาแหรกขาดก่อนถึงจะพอใจหรือไง?”
ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของซูจื้อหัวเดินตามออกมาด้วย
เขาเห็นพี่สาวนอนแผ่อยู่บนพื้น ลุกไม่ขึ้น ส่วนแม่ก็กุมข้อมือด้วยสีหน้าเจ็บปวด
จึงรีบพูดว่า “พ่อ ต้องเป็นซูเหนี่ยวเหนี่ยวอีกแน่ที่รังแกแม่กับพี่!”
หลิวซิ่วอิงน้ำตานองหน้า เดินเข้าไปหาสามี “จื้อหัว ซูเหนี่ยวเหนี่ยวเป็นบ้าไปแล้ว เธอตีเสี่ยวโหรว แถมยังทำมือฉันเจ็บอีก คุณต้องช่วยทวงความเป็นธรรมให้ฉันกับลูกนะ!”
ซูจื้อหัวเห็นน้ำมูกน้ำตาเปรอะเต็มหน้าเธอก็รู้สึกรังเกียจอยู่บ้าง
แต่พอเห็นลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเองนอนคว่ำอยู่บนพื้น ลุกไม่ขึ้นแบบนั้น
เขาก็โมโหขึ้นมา ซูเหนี่ยวเหนี่ยวทำไมช่วงนี้ถึงได้สร้างแต่เรื่องไม่หยุด
คราวก่อนเตะจนขาของอวี่โหรวหัก เขายังไม่ได้คิดบัญชีกับเธอเลย
เพิ่งกลับมาได้ไม่นาน ที่บ้านก็เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้อีก
ไม่คิดเลยว่าเธอจะเริ่มก่อเรื่องอีกแล้ว
“ซูเหนี่ยวเหนี่ยว! พรุ่งนี้โอนงานให้เสี่ยวโหรว แล้วรีบไสหัวไปชนบทซะ!”
เขาไม่อยากเห็นหน้าเธออีกแม้แต่วันเดียวจริง ๆ
เดิมทีหนังสือตัดขาดความสัมพันธ์ก็เซ็นเรียบร้อยแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะต้องจัดการเรื่องงานให้เสี่ยวโหรว เขาคงไล่เธอออกไปนานแล้ว