ซูเหนี่ยวเหนี่ยวยืนอยู่ในมิติครู่หนึ่ง เจ้าตัวจิ๋วก็ยกจานอาหารไปวางบนโต๊ะในกระท่อมมุงจาก
ข้างโต๊ะยังมีม้านั่งเตี้ย ๆ อีกหลายตัว
หลังจากเจ้าตัวจิ๋วในชุดกระโปรงผ้าโปร่งสีเขียววางอาหารเรียบร้อยแล้ว เจ้าตัวเล็กหลายคนก็เข้ามาดึงชายกางเกงของซูเหนี่ยวเหนี่ยวพลางร้อง “เฮ้ฮึบ เฮ้ฮึบ”
ซูเหนี่ยวเหนี่ยวเดินเข้าไปใกล้ บนโต๊ะมีซี่โครงหมูตุ๋นซีอิ๊วอยู่จานหนึ่ง หน้าตาดูน่ากินไม่น้อย
เธอหยิบชามกับตะเกียบที่เจ้าตัวจิ๋วเตรียมไว้ให้ แล้วคีบขึ้นมาชิ้นหนึ่ง ลองชิมอย่างละเมียดละไม “(⊙o⊙) ว้าว อร่อยเกินไปแล้ว!”
ซูเหนี่ยวเหนี่ยวอดเอ่ยชมออกมาไม่ได้ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้กินอาหารอร่อยขนาดนี้
ตอนเด็ก ๆ เธอไม่มีเงินพอจะกินอาหารดี ๆ พอโตขึ้นและหาเงินได้เอง เธอก็ชอบออกไปตระเวนชิมของอร่อย
ซี่โครงหมูตุ๋นซีอิ๊วจานนี้อร่อยกว่าที่เคยกินจากภัตตาคารใหญ่ ๆ เสียอีก
ซูเหนี่ยวเหนี่ยวคีบกินทีละชิ้น ไม่นานอาหารในจานก็หมดเกลี้ยง
เธอเรอออกมาหนึ่งที แล้วเช็ดปาก
จากนั้นก็ยกเจ้าตัวจิ๋วที่เมื่อครู่ดึงชายกางเกงเธอขึ้นมา
เธอระดมหอมแก้มเล็ก ๆ นั้น “รักพวกเธอที่สุดเลย ทำไมน่ารักขนาดนี้ แถมยังทำอาหารเก่งอีกต่างหาก!”
แม้ในชาติหลังเธอจะกลายเป็นเจ้านายสาวผู้เย็นชา แต่กลับแทบไม่มีภูมิต้านทานต่อสิ่งน่ารักเลย
เจ้าตัวจิ๋วถูกหอมจนมึนงง ดวงตากลมโตเบิกกว้าง มองเธออย่างน่าเอ็นดู
ซูเหนี่ยวเหนี่ยวอดใจไม่ไหว จึงหอมแก้มเล็ก ๆ นั้นอีกสองที
ถึงค่อยวางเจ้าตัวจิ๋วลง
ทันทีที่เท้าแตะพื้น เจ้าตัวเล็กก็วิ่งตึกตักหนีไปไกลถึงสิบเมตร
ซูเหนี่ยวเหนี่ยว “........”
เจ้าตัวจิ๋วคนอื่น ๆ มองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะวิ่งตึกตักตามกันไป