ตำนานเซียนบำเพ็ญแห่งมหานคร: เปิดฉากด้วยวังมรรคปฐมกำเนิด

ตอนที่ 1 ถูกใส่ร้าย

7 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ที่ฝากสมอง ความจุ 100000000000000000000000000000000000000…พีบี

ลืมสมองไปซะ แล้วความสุขจะเพิ่มเป็นสองเท่า!

จุดรับศิษย์ของตัวเอก!

จุดรับโชควาสนาของตัวเอก!

จุดรับวิชาของตัวเอก!

จุดลงชื่อของหนุ่มหล่อ!

ทุกตัวอักษรพิมพ์มือทั้งหมด~~~

…

หน้าแรกของนักเขียนตัวน้อยยังมีผลงานเรื่องอื่นด้วย หวังว่าทุกคนจะชอบ~~~~

อาณาจักรมังกร!

วันที่ 27 มิถุนายน ปีที่ 1000026 แห่งศักราชจักรพรรดิเหลือง วันศุกร์ ชั้นมัธยมปลายปีสอง ห้อง 9 โรงเรียนมัธยมปลายที่ 6 แห่งเมืองหนานเจียง

“ใครคือหลินเทียน?”

ชายหญิงคู่หนึ่งในเครื่องแบบเดินมาหยุดที่หน้าห้อง 9 แล้วถามด้วยน้ำเสียงรังเกียจ ราวกับหลินเทียนก่อเรื่องใหญ่โตมาอย่างไรอย่างนั้น

นักเรียนที่กำลังเรียนอยู่พอเห็นคนทั้งสองตรงประตู ก็พากันหันขวับไปมองที่นั่งตรงกลางแถวหลังสุด

หลินเทียนมองคนทั้งสองตรงประตูด้วยสีหน้างุนงง

ครูบนกระดานเองก็มีสีหน้าสงสัย ก่อนจะเอ่ยถามทันทีว่า

“พวกคุณมาหาหลินเทียนทำไม?”

หลิวจวินเป็นทั้งครูประจำชั้นและครูคณิตศาสตร์ของหลินเทียน จึงต้องถามให้รู้เรื่อง

“สวัสดีครับคุณครู พวกเรามีเรื่องหนึ่งที่ต้องขอให้นักเรียนหลินเทียนช่วยให้ความร่วมมือในการสอบสวนค่ะ”

ตำรวจหญิงคนหนึ่งอธิบาย

หลิวจวินพยักหน้า ก่อนหันไปมองหลินเทียน

“หลินเทียน ออกมาหน่อย”

หลินเทียนลุกขึ้นแล้วเดินไปที่ประตู

“นักเรียนหลินเทียน กรุณาไปกับพวกเราสักครู่ครับ”

หลินเทียนหันไปมองหลิวจวิน

โตมาจนป่านนี้ หลินเทียนเพิ่งเจอเหตุการณ์แบบนี้เป็นครั้งแรก จึงไม่รู้ว่าควรรับมืออย่างไร

หลิวจวินหันกลับไปบอกนักเรียนในห้องว่า

“คาบนี้พวกเธออ่านหนังสือกันเองไปก่อน”

ในฐานะครูประจำชั้น หลิวจวินย่อมต้องไปทำความเข้าใจสถานการณ์

พอหลิวจวินออกไป ห้องเรียนก็พลันครึกครื้นขึ้นมาทันที

นักเรียนบางคนที่ไม่ถูกกับหลินเทียนก็อดรู้สึกสะใจไม่ได้ ส่วนคนส่วนใหญ่สงสัยว่าหลินเทียนไปก่อเรื่องอะไรเข้า ตำรวจถึงได้มาหาถึงที่

ไม่นาน หลิวจวินกับคนอื่น ๆ ก็มาถึงห้องทำงานของผู้อำนวยการโรงเรียน

เฉินหง ผู้อำนวยการโรงเรียน เห็นคนมากันขนาดนี้ก็ขมวดคิ้วน้อย ๆ โดยเฉพาะเมื่อเห็นว่ามีตำรวจมาด้วย สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป

ตอนนี้เป็นช่วงเวลาแห่งความรุ่งโรจน์ของเขาพอดี ผลสอบเข้ามหาวิทยาลัยของโรงเรียนมัธยมปลายที่ 6 ในปีนี้ออกมาดีมาก โดยเฉพาะที่มีทั้งผู้ได้คะแนนสูงสุดของมณฑลและของเมือง เรียกได้ว่าเขาในฐานะผู้อำนวยการกำลังโดดเด่นสุด ๆ

แต่ตอนนี้กลับมีตำรวจมาถึงโรงเรียน แถมยังมีครูประจำชั้นห้อง 9 มาด้วย

“เกิดอะไรขึ้น?”

เฉินหงถามเสียงขรึม

“สวัสดีครับผู้อำนวยการเฉิน ผมหวังเทา ส่วนนี่หลิวจิ้ง นี่คือบัตรประจำตัวของพวกเราครับ”

หวังเทาหยิบบัตรประจำตัวออกมาให้ดู

“พูดมาเถอะ เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

“ผู้อำนวยการเฉิน หลินเทียนนักเรียนห้อง 9 ตกเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีข่มขืน ต้องให้ความร่วมมือในการสอบสวนครับ”

“อะไรนะ? เหลวไหลสิ้นดี!”

ผู้อำนวยการเฉินตกตะลึงและเดือดดาลอย่างยิ่ง

หลิวจวินกับหลินเทียนเองก็ตกใจไม่แพ้กัน ทั้งคู่มองหน้ากันอย่างไม่อยากเชื่อ

“คุณตำรวจหวัง เข้าใจผิดหรือเปล่า? หลินเทียนจะทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง?”

“คุณครู ผมไม่ได้ทำ พวกเขาใส่ร้ายผม”

ถึงหลินเทียนจะโง่แค่ไหนก็รู้ว่าเรื่องนี้ยอมรับไม่ได้ อีกอย่างเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น

“นักเรียนหลินเทียน ใจเย็นก่อนนะคะ”

หลิวจิ้งเอ่ยขึ้น

“จะให้ผมใจเย็นได้ยังไง? พวกคุณใส่ร้ายผมขนาดนี้!”

“ใช่แล้ว กรุณาชี้แจงเรื่องนี้ให้ชัดเจน ไม่อย่างนั้นวันนี้ก็อย่าหวังว่าจะพาตัวนักเรียนของผมไปได้”

หลิวจวินยืนบังหลินเทียนไว้ด้านหลัง

“ผู้อำนวยการเฉิน คุณครูหลิว เมื่อเช้านี้พวกเราได้รับแจ้งความจากผู้เสียหายว่า หลินเทียนข่มขืนเธอ พวกเราจึงมาหาหลินเทียนเพื่อสอบถามให้แน่ชัดครับ”

“ใคร?”

“จางฉีเหมยครับ”

“จางฉีเหมย? นักเรียนห้อง 5 ชั้นมัธยมปลายปีสองน่ะเหรอ?”

หลิวจวินถามอย่างสงสัย

“ใช่ครับ”

“จางฉีเหมย? ใครกัน?”

หลินเทียนมีแต่ความงุนงงในแววตา

“คุณตำรวจหวัง คุณต้องรับผิดชอบคำพูดของตัวเองนะ ไม่อย่างนั้นผมจะไปขอคำชี้แจงถึงสถานีตำรวจของพวกคุณ”

สีหน้าของหลิวจวินเองก็ดูไม่สู้ดีนัก

“คุณครูหลิว ไม่ต้องกังวลครับ พวกเราปฏิบัติงานตามหน้าที่ ผู้เสียหายยื่นหลักฐานมาให้ด้วย พวกเราถึงได้มาสอบถามนักเรียนหลินเทียนให้รู้เรื่องครับ”

“เรื่องนี้เกิดขึ้นตอนไหน?”

“คืนวันจันทร์ ประมาณสี่ทุ่ม ที่สวนป่าหลังโรงเรียนครับ”

“อะไรนะ?”

“ผมไม่ได้ทำ พวกคุณใส่ร้ายผม ใช่แล้ว เป็นเขา ไช่เหว่ยใส่ร้ายผม!”

หลินเทียนร้อนใจขึ้นมาทันที

“หลินเทียน พูดมาให้ชัดว่าคืนวันจันทร์เกิดอะไรขึ้น ต้องเล่าความจริง ห้ามโกหกเด็ดขาด”

หลิวจวินกำชับอย่างจริงจัง

“ได้ครับ ผมจะเล่าเรื่องคืนนั้นตามความจริงทุกอย่าง”

“ปกติผมจะไปวิ่งออกกำลังกายทุกคืนครับ”

หลินเทียนเริ่มเล่าช้า ๆ

หลิวจวินพยักหน้าแล้วพูดว่า

“จริง ครูยังเจอเธออยู่บ่อย ๆ เลย”

“คืนวันจันทร์ หลังเลิกเรียนภาคค่ำ ผมก็ไปวิ่งเหมือนทุกครั้ง พอวิ่งผ่านสวนป่าก็เหมือนได้ยินเสียงคนร้องขอความช่วยเหลือครับ”

“ผมรีบวิ่งเข้าไปในสวนป่าทันที แล้วเห็นไช่เหว่ยกำลังรังแกนักเรียนหญิงคนหนึ่ง ผมเข้าไปห้ามเขาไว้ทันที จากนั้นก็มีปากเสียงกัน แล้วผมก็ต่อยเขาไปชุดหนึ่งครับ”

“ผมตัวใหญ่กว่าเขา แถมออกกำลังกายเป็นประจำ เขาย่อมสู้ผมไม่ได้อยู่แล้ว”

“ตอนนั้นไช่เหว่ยขู่ว่าจะแก้แค้นผม คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะทำเรื่องเลวทรามได้ถึงขนาดนี้”

“แล้วหลังจากนั้นล่ะ?”

“หลังจากนั้นเขาก็ไปครับ ส่วนนักเรียนหญิงคนนั้น อ้อ ใช่ คนที่พวกคุณพูดถึงเมื่อกี้ก็ไปแล้วเหมือนกัน”

“จางฉีเหมย”

“น่าจะใช่ครับ เพราะผมไม่รู้จักจางฉีเหมย”

“ใช่เธอหรือเปล่า?”

หวังเทาหยิบรูปถ่ายออกมา ในรูปเป็นหญิงสาวหน้าตาสะอาดสะอ้านคนหนึ่ง

หลินเทียนมองดูแล้วพยักหน้า

“ใช่ครับ คืนนั้นมืดอยู่บ้าง แต่ตอนขากลับผมเห็นเธอใต้ไฟถนนแวบหนึ่ง เป็นเธอแน่นอน”

“เรื่องเป็นอย่างที่คุณเล่าจริงหรือเปล่า?”

คุณตำรวจหวังถาม

“คุณครู คุณตำรวจ เชื่อผมนะครับ ผมไม่ได้โกหกจริง ๆ”

หลินเทียนรีบพูด

“แต่ผู้เสียหายมีบาดแผลตามร่างกาย แถมยังส่งเส้นผมของคุณมาให้พวกเรา เราจำเป็นต้องเก็บตัวอย่างดีเอ็นเอของคุณไปเปรียบเทียบ”

“อะไรนะ?”

คราวนี้แม้แต่ผู้อำนวยการโรงเรียนก็อดนั่งนิ่งต่อไปไม่ได้

หลินเทียนเองก็มีสีหน้าไม่อยากเชื่อ

“เพราะอย่างนี้ ผู้อำนวยการเฉินกับคุณครูหลิวคงเข้าใจแล้วสินะครับว่าทำไมพวกเราถึงมาหาหลินเทียน”

“ไม่ เป็นไปไม่ได้”

หลิวจวินเองก็ไม่อยากเชื่อเช่นกัน

ในฐานะครูประจำชั้นของหลินเทียน เขารู้จักนิสัยของหลินเทียนในเวลาปกติค่อนข้างดี

แม้หลินเทียนจะดูตัวใหญ่บึกบึนและเคยชกต่อยอยู่หลายครั้ง แต่เขาคงไม่กล้าทำเรื่องอย่างการข่มขืนหรอก

“ผู้อำนวยการเฉิน คุณครูหลิว พวกเราจำเป็นต้องพานักเรียนหลินเทียนกลับไปให้ความร่วมมือในการสอบสวน หากเขาถูกใส่ร้ายจริง พวกเราจะคืนความบริสุทธิ์ให้เขาครับ”

หลังฟังหลินเทียนเล่าจบ สีหน้าของตำรวจทั้งสองก็ดีขึ้นไม่น้อย

จากที่ได้คุยกับหลินเทียนเมื่อครู่ ทั้งคู่เองก็รู้สึกอยู่ลึก ๆ ว่าเขาไม่น่าใช่คนที่จะก่อเรื่องแบบนี้ได้

แต่การทำคดีของตำรวจต้องอาศัยหลักฐาน แม้หลินเทียนจะปฏิเสธ แต่ผู้เสียหายแจ้งความและยื่นหลักฐานมาแล้ว พวกเขาย่อมต้องรับคดีไว้สอบสวน

“คุณครู ผู้อำนวยการ ผมถูกใส่ร้ายครับ”

หลินเทียนร้อนใจ

ตอนนี้หลินเทียนฟังออกแล้วว่าตัวเองกำลังจะถูกพาไปสถานีตำรวจ

หลินเทียนไม่ใช่คนโง่ เขารู้ดีว่าถ้าเรื่องแบบนี้แพร่ออกไป จะมีใครสนใจความจริงกันล่ะ?

ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้วันหนึ่งเขาได้รับการพิสูจน์ว่าบริสุทธิ์ แล้วความเสียหายทางจิตใจที่ต้องเผชิญระหว่างนั้น ใครจะเป็นคนรับผิดชอบ?

เหมือนบรรพจารย์จุยเฟิงในอดีต ที่ถูกหญิงสาวสองคนใส่ร้ายว่าติดกล้องไว้ที่รองเท้าเพื่อแอบถ่ายตอนนั่งรถไฟใต้ดิน ทั้งที่ตรวจสอบแล้วไม่พบภาพแอบถ่ายในโทรศัพท์ แต่เจ้าหน้าที่ก็ยังพาเขาออกจากตู้โดยสารอยู่ดี

เรื่องราวหลังจากนั้นกลับเกินกว่าที่ทุกคนจะจินตนาการได้

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป