บทนำ
เดือนตุลาคม เมืองเก่า
บ่ายวันนั้นฝนเทกระหน่ำลงมา อากาศชื้นเย็นจนแทบทนไม่ไหว
ร้านเครื่องหนังทำมือของฉินเหล่าซานตั้งอยู่ตรงหัวมุมถนน ปกติช่วงฤดูกาลขายดีก็ยังค้าขายไม่ค่อยคล่อง พอเจอฝนห่าใหญ่นี้เข้าไป ในร้านยิ่งเงียบเหงาหนักกว่าเดิม
เขามองออกไปนอกหน้าต่างลายฉลุแบบทิเบต ท้องฟ้าด้านนอกมืดทึบจนแทบมองไม่เห็นอะไร เสียงฟ้าร้องครืนครั่นดังตามมา ดูท่าฝนคงจะตกไปอีกนาน
เขาตัดสินใจปิดร้านกลับบ้านไปพักผ่อนแต่เนิ่น ๆ
หลังล็อกตู้โชว์เรียบร้อย เขาก็หยิบไม้ปัดขนไก่มาปัดฝุ่นบนหนังสัตว์
บัญชีไม่มีอะไรต้องจัดการนัก ทั้งวันขายเสื้อขนสัตว์ไม่ได้สักตัว
ตอนกำลังจะออกจากร้าน ฉินเหล่าซานเหลือบมองมุมห้องโดยไม่ได้ตั้งใจ แล้วพลันชะงักฝีเท้า
เมื่อครู่เหมือนมีแสงสีแดงวาบผ่านหางตา
ฉินเหล่าซานวางกุญแจในมือลง แล้วคว้าไม้กวาดที่อยู่ข้างประตูขึ้นมา คิดว่าวันฝนตกหนักแบบนี้ อาจมีขโมยปีนเข้ามาทางประตูหลังโดยไม่รู้ตัว
ปกติประตูหลังของร้านแทบไม่เคยเปิด อยู่สุดทางเดินพอดี
ด้านหนึ่งเป็นตู้โชว์ อีกด้านเป็นกำแพงที่แขวนหนังสัตว์ไว้หลายผืน
ตรงหน้าสุดของเคาน์เตอร์มีกระจกเงาตั้งอยู่ ปกติลูกค้าใช้ลองหมวกขนสัตว์กับผ้าพันคอ
ฉินเหล่าซานกำด้ามไม้กวาดแน่น กลั้นหายใจ แล้วค่อย ๆ ย่องไปข้างหน้า
วันฝนตกทำให้แสงในห้องสลัว ทางเดินมืดสนิท
ขณะเดินผ่านกระจก จู่ ๆ ก็มีเงาวูบผ่านไป คล้ายคนแต่ก็ไม่เหมือนคน
ฉินเหล่าซานสะดุ้งเฮือก หันกลับไปมอง แต่ไม่เห็นอะไร ทว่าเขากลับรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ลมเย็นยะเยือกพัดลอดเข้ามา ทำเอาแผ่นหลังหนาววาบเป็นระลอก
เขาพึมพำในใจว่า วันฝนตกแบบนี้มักทำให้ตาฝาด ไม่เป็นไร ไม่มีอะไรทั้งนั้น... ทว่ายังไม่ทันคิดจบ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงใครบางคนหัวเราะ “ฮึ ๆ” สองครั้ง กระดิ่งลมตรงประตูพลันส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งกระทบกันดังลั่น ทำเอาฉินเหล่าซานขาอ่อนจนแทบทรุดลงไปคุกเข่า
กระดิ่งลมนั้นทำจากทองเหลือง ฝีมือประณีตแบบทิเบต เขาได้มาจากชาวทิเบตคนหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน
มันค่อนข้างหนัก ปกติต้องมีลมแรงพอจึงจะทำให้กระดิ่งกระทบกันได้ แค่ลมอ่อน ๆ ยังไม่พอ
หน้าต่างในห้องปิดสนิท ไม่มีลมสักสายพัดเข้ามา แล้วกระดิ่งลมดังขึ้นได้อย่างไร?
ฉินเหล่าซานกลืนน้ำลายอย่างประหม่า จ้องกระดิ่งลมเขม็ง
เสียงหัวเราะเมื่อครู่ยังคงก้องอยู่ข้างหู เขาลองตั้งใจฟังให้ดี แล้วก็มั่นใจว่าเป็นเสียงผู้หญิง แผ่วพร่าและล่องลอย ราวกับมาจากฟากฟ้าอันไกลโพ้น แทรกเข้ามาในหูจากทุกทิศทาง เขาสั่นสะท้าน ความเย็นซึมผ่านรูขุมขนลึกเข้าไปถึงกระดูก
ฉินเหล่าซานไม่กล้าคิดต่อ อยากรีบออกจากร้านให้เร็วที่สุด
แต่ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา เขาก็รู้สึกได้ลาง ๆ ว่ามีบางอย่างอยู่ด้านหลัง จึงค่อย ๆ หันกลับไปทีละน้อย ราวกับได้ยินเสียงกระดูกคอลั่นกร๊อบแกร๊บ...
ด้านหลังเขาคือกระจกลองเสื้อ แสงในห้องไม่พอ ทำให้โลกในกระจกมืดสลัว
ในกระจกมีเงาคนปรากฏขึ้น รางเลือนจนมองเห็นไม่ชัด
ฉินเหล่าซานหายใจถี่ ดวงตาเหลือบไปมองกำแพงด้านตรงข้ามค่อนไปทางขวา—
บนกำแพงแขวนภาพวาดเก่าแก่ภาพหนึ่ง ใส่กรอบไม้เอาไว้ ตอนเขารับช่วงต่อร้านเมื่อหลายปีก่อน เจ้าของเดิมไม่ได้เอามันไปด้วย เขาเองก็คร้านจะถอดลง จึงปล่อยให้แขวนอยู่ตรงนั้น เพราะคิดว่ามันดูสวยดี
ฉินเหล่าซานไม่รู้ว่าภาพนี้ชื่ออะไร สำหรับเขา มันก็แค่ภาพคนกลุ่มหนึ่งกำลังทำสงคราม แถมคนในภาพยังดูไม่เหมือนทั้งคนทั้งผี พูดตามศัพท์เฉพาะก็คงเรียกว่าภาพนามธรรม เขาจึงเอามันมาตั้งประดับร้านอย่างภาพนามธรรมทั่วไป
แต่ตอนนี้ ต่อหน้าต่อตาเขา คนในภาพราวกับกำลังขยับ ทว่าก็ดูคล้ายมีเงามาเกาะติดอยู่บนภาพ
เงานั้นมีรูปร่างเป็นคนเพียงครึ่งเดียว ท่อนล่างจางเสียจนเหลือแค่เค้าโครง แต่เค้าโครงนั้นกลับดูไม่เหมือนคน คล้ายงูบ้าง คล้ายปลาบ้าง
ฉินเหล่าซานขยี้ตาแรง ๆ แล้วเพ่งมองอีกครั้ง เงานั้นกำลังขยับอยู่จริง ๆ
แถมยังหัวเราะ “ฮึ ๆ” ออกมาอีกสองครั้ง
เสียงหัวเราะเมื่อครู่นี้!
ร่างกายของฉินเหล่าซานแข็งทื่อ ฟันบนล่างเริ่มกระทบกันกึก ๆ
เขาอยากวิ่งหนี แต่ขยับเท้าไม่ออก...
แล้วเงานั้นก็ค่อย ๆ ดิ้นรนออกมาจากภาพ ดูท่าจะลำบากไม่น้อย ราวกับวัตถุชิ้นหนึ่งกำลังพยายามทะลุผ่านแผ่นฟิล์มห่ออาหาร “ศีรษะ” ของเงาเบียดออกมาจนแทบผิดรูปอยู่หลายครั้ง ราวกับถูกอะไรบางอย่างดันหน้า
ฉินเหล่าซานตกใจจนหัวใจเต้นกระหน่ำ ดวงตาเบิกกว้าง
ในที่สุดเงานั้นก็เหมือนทะลุผ่าน “แผ่นฟิล์มห่ออาหาร” ออกมาได้ มันยังหยุดไม่อยู่ พุ่งเข้าใส่ฉินเหล่าซานอย่างแรง
ฉินเหล่าซานอ้าปากแล้วอ้าปากอีก ในที่สุดเสียงก็ทะลักออกมาจากลำคอ เป็นเสียงกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง...