ฉวี่ย่ารินเหล้า «ช่างเถอะ ฉันยอมโดนลงโทษ»
ซือเหยี่ยคว้ากาสุราไป «ฉันดื่มแทนเอง» พูดจบก็ซดเหล้าสามจอกลงท้อง
ทำเอาฉวี่ย่ารู้สึกเก้อเขินอยู่บ้าง ฟางถิงจึงแอบสะกิดเธอเบา ๆ
เล่นต่อ คราวนี้ถึงตาซือเหยี่ย
ซือเหยี่ยใจกว้างและไม่ถือสา «ความจริงหรือกล้า ฉันได้หมด»
ฟางถิงดูตื่นเต้นอยากลอง «งั้นเอาความจริงแล้วกัน ซือเหยี่ย นายมีแฟนหรือยัง—»
คำว่าแฟนยังไม่ทันหลุดจากปาก เฉิงจ่านที่เงียบมาตลอดก็เอ่ยแทรกขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย «นายมีอะไรที่ต่างจากคนทั่วไปหรือเปล่า?»
คำถามนี้...ไม่เพียงฟางถิงกับฉวี่ย่าจะงุนงง แม้แต่เหล่ากวนก็ยังงงเป็นไก่ตาแตก
ซือเหยี่ยสบตาเขา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย แววตาแฝงความไม่ยี่หระ «นายไม่ได้เล่นเกมสักหน่อย»
ความหมายก็คือ ต่อให้จะถามคำถาม ก็ไม่ถึงตานายหรอก
แต่เฉิงจ่านกลับดูสงบนิ่ง มุมปากแม้จะยกขึ้นนิด ๆ ทว่าดวงตาไร้รอยยิ้มแม้แต่น้อย ทั้งตัวดูเย็นชาและสูงส่ง
เขากวาดตามองทุกคน ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย «พวกคุณไม่อยากรู้หรือ?»
ที่จริงคนที่อยากถามย่อมไม่สงสัยเรื่องนี้อยู่แล้ว แต่พอถูกถามจี้ต่อหน้าทุกคน คนที่ไม่อยากรู้ก็ไม่กล้าบอกว่าไม่อยากรู้ จึงพร้อมใจกันทำตัวเป็นเกราะกำบังให้เขา
ทุกคนพากันพยักหน้า ถามซือเหยี่ยว่ามีอะไรที่แตกต่างจากคนทั่วไป
คนปกติจะมีอะไรต่างจากคนทั่วไปได้ล่ะ? มองซือเหยี่ยตั้งแต่หัวจรดเท้า ก็ไม่เห็นจะมีสามหัวหกแขนซ่อนอยู่ตรงไหน
ซือเหยี่ยยิ้ม ดวงตาราวกับมีแสงจากกองไฟหลอมรวมอยู่ในนั้น ส่องประกายระยิบระยับ
เขาจ้องเฉิงจ่าน ก่อนตอบทีละคำอย่างคาดไม่ถึง «ฉันคุยกับคนตายได้»
ฟางถิงกับคนอื่น ๆ ชะงักไปก่อน จากนั้นก็หัวเราะลั่น ฟางถิงพูดว่า «น้องชายซือเหยี่ย หมายความว่านายเห็นผีได้เหรอ?»
ซือเหยี่ยยิ้มแต่ไม่พูดอะไร สายตายังคงจับอยู่บนใบหน้าของเฉิงจ่านฝั่งตรงข้าม
เฉิงจ่านไม่ได้ยิ้ม ยามสบตากับเขา แววตากลับหม่นลงเล็กน้อย ซือเหยี่ยถามพลางยิ้ม «ไม่เชื่อเหรอ?»
เฉิงจ่านพลันยิ้ม «เชื่อ»
พอเขายิ้ม ความเย็นชาตรงหางตาและหว่างคิ้วก็ละลายหายไป ดูดีเหลือเกิน
«ด้วยวิธีไหน?» เขาถามต่อ
ซือเหยี่ยทำท่าสบายอกสบายใจ ก่อนหัวเราะหยัน «นั่นเป็นคำถามถัดไปแล้ว ถ้าอยากรู้ ก็ต้องทำให้ฉันแพ้ก่อน»
เกมดำเนินต่อไป
เหล่ากวนแพ้ เขาเป็นคนเปิดเผย จึงดื่มลงโทษตัวเองสามจอก ถึงรอบถัดไป ซือเหยี่ยก็แพ้อีก
คราวนี้ทุกคนรู้ใจกันดี สายตาพากันจับจ้องไปที่ใบหน้าของเฉิงจ่าน จนซือเหยี่ยพูดไม่ออก คนที่ไม่ได้ร่วมวงเล่นเกมกลับกลายเป็นฝ่ายกุมอำนาจเสียอย่างนั้น
และคนผู้นี้ก็ไม่เกรงใจจริง ๆ จ้องหน้าเขาแล้วโยนคำถามเมื่อครู่กลับมาอย่างสบาย ๆ—
«เอาความจริงเหมือนเดิม ด้วยวิธีไหน?»
ฟางถิงถอนหายใจเบา ๆ รู้สึกอยู่ตลอดว่าเฉิงจ่านจริงจังกับคำพูดนี้เกินไป ใครจะเห็นผีได้จริง ๆ กันล่ะ? โอกาสดี ๆ เสียเปล่าหมด เกมแบบนี้ก็เล่นเพื่อถามเรื่องส่วนตัวไม่ใช่หรือไง
ซือเหยี่ยเองก็ไม่ได้ถือสา ท่าทางยอมรับผลแพ้ชนะอย่างเต็มใจ เขาสบตาเฉิงจ่านตรง ๆ แล้วตอบ «คนตายจะมาหาฉันในความฝัน แล้วคุยกับฉัน»
เฉิงจ่านพิจารณาเขา คล้ายกำลังชั่งน้ำหนักว่าคำพูดนี้จริงเท็จแค่ไหน
เหล่ากวนดื่มจนลิ้นเริ่มพันกัน เขาพูดกับซือเหยี่ย «นายฝันเห็นคนตายได้เหรอ เรื่องนี้ก็ไม่ได้แปลกอะไรนะ บางครั้งฉันก็ฝันเห็นญาติที่เสียไปแล้วเหมือนกัน ในฝันก็เหมือนตอนยังมีชีวิตอยู่เลย...»
ซือเหยี่ยทำเหมือนไม่ได้ยิน ยังคงสบตาเฉิงจ่านอย่างมั่นคง
ฟางถิงเร่งอยู่ข้าง ๆ ให้เล่นต่อ เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ได้สนใจหัวข้อนี้
เกมดำเนินไปอีกรอบ คราวนี้เป้าหมายกลับพุ่งตรงไปที่เฉิงจ่าน ซือเหยี่ยจงใจทำแบบนั้น หรือจะพูดว่าเจตนาชัดแจ้งจนไม่คิดปิดบังเลยก็ได้
ฟางถิง ฉวี่ย่า และเหล่ากวนต่างกระตือรือร้นอยากลอง เดิมทีทุกคนก็สงสัยในตัวเฉิงจ่านอยู่แล้ว เขาไม่ร่วมเล่นเกม พวกเขาก็บังคับไม่ได้ คิดไม่ถึงว่าซือเหยี่ยจะทำตัวหน้าด้านขึ้นมา พวกเขาจึงถือโอกาสคล้อยตามไปด้วย
อีกอย่าง ตลอดทั้งคืนทุกคนดื่มกันไปไม่น้อยเพราะเกม มีเพียงเฉิงจ่านที่หน้ายังไม่แดง หัวใจก็ไม่เต้นแรง อยู่ใต้ชายคาเดียวกัน มีคนตั้งหลายคน แบบนี้ไม่ค่อยสามัคคีกันเลย
ทุกคนต่างแย่งกันเลือกให้เขาเล่นเกมกล้าหรือความจริง
เฉิงจ่านมองออกว่าทุกคนคิดอะไร จึงพูดเรียบ ๆ «ไม่ต้องลำบากขนาดนั้น ฉันดื่มลงโทษตัวเอง» พูดจบก็ยกมือไปหยิบกาสุรา
ซือเหยี่ยกดมือเขาไว้โดยไม่รีบร้อน ยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม «เรื่องดื่มเหล้าไม่ต้องรีบ เอาความจริง»
ฟางถิงกับคนอื่น ๆ ต่างเงี่ยหูฟัง
มุมปากเฉิงจ่านยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนชักมือกลับอย่างไม่ลังเล เดิมทีคิดว่าดื่มสักจอกก็ถือว่าได้ร่วมวงกับทุกคนแล้ว ใครจะคิดว่าซือเหยี่ยจะจงใจขุดหลุมดักกันโต้ง ๆ แบบนี้
«เหล้าหนึ่งจอกถือว่าได้รู้จักทุกคนแล้ว ส่วนเรื่องที่คุณอยากรู้...ขอโทษด้วย» พูดจบเขาก็ส่งสัญญาณเล็กน้อย ก่อนลุกขึ้นเตรียมจะจากไป
เขาพูดชัดเจนมาก แม้จะไม่ร่วมเล่นเกม แต่ยอมดื่มเหล้าจอกนี้เพราะเห็นแก่โอกาสที่ได้พบกันโดยบังเอิญของทุกคน อย่างน้อยก็ไม่ได้หักหน้ากัน
เหล่ากวนเข้าใจเหตุผลนี้ หญิงสาวทั้งสองก็เข้าใจเช่นกัน ต่อให้จะอยากรู้แค่ไหนก็รู้ว่าไม่ควรบังคับคนอื่น แต่ซือเหยี่ยกลับทำตัวไม่รู้ความ ลุกขึ้นยืนขวางหน้าเฉิงจ่านไว้ ไม่ให้เขากลับเข้าห้อง
«แบบนี้ไม่ดีมั้งครับ พี่เฉิงจ่าน ต่างตอบแทนกันถึงจะได้เป็นเพื่อนกัน» ซือเหยี่ยยิ้มอย่างจงใจ
เห็นได้ชัดว่าการได้เป็นเพื่อนกันหรือไม่ ไม่อาจใช้ข่มขู่เฉิงจ่านได้ แม้จะเพิ่งรู้จักกันไม่นาน แต่ทุกคนก็พอมองออกว่าเขาเป็นหนุ่มที่นิสัยเย็นชาและห่างเหิน ซึ่งตรงกันข้ามกับซือเหยี่ยอย่างสิ้นเชิง
แน่นอนว่า ซือเหยี่ยเองก็ไม่ใช่คนที่ใครจะอ่านออกทั้งหมด แม้จะชอบยิ้ม แต่กลับมีความรู้สึกชั่วร้ายบางอย่างแผ่ออกมาจากตัวเขา เพียงแต่คนที่นั่งอยู่ตรงนี้ยังบรรยายออกมาไม่ได้
ทั้งสองยืนอยู่ด้วยกัน นิสัยต่างกันอย่างสิ้นเชิง แต่กลับเข้ากันได้อย่างน่าประหลาด
เฉิงจ่านไม่พูดอะไร เห็นได้ชัดว่าคำว่า «เพื่อน» ไม่มีน้ำหนักในสายตาเขามากนัก
ซือเหยี่ยยกเหตุผลของอีกฝ่ายมาใช้เล่นงานเขากลับ «อีกอย่าง ทุกคนก็อยากรู้กันทั้งนั้น» พูดจบก็กวาดตามองทุกคน
ทุกคนคุ้นกับวิธีนี้ดี จึงพากันพยักหน้า คราวนี้อยากรู้จริง ๆ นะ
มุมปากเฉิงจ่านยกโค้งขึ้นบาง ๆ แต่ไม่ได้เมินซือเหยี่ย น้ำเสียงห่างเหินขณะถาม «คุณอยากรู้อะไร?»
ซือเหยี่ยจ้องใบหน้าเขา «คุณมีอะไรที่ต่างจากคนทั่วไปหรือเปล่า?»
คำถามนี้ถูกโยนกลับไปให้เขาอีกครั้ง
ฟางถิงกับคนอื่น ๆ รู้สึกเสียดายอีกแล้ว ทำไมทั้งสองคนถึงไม่คิดจะถามเรื่องส่วนตัวกันบ้างนะ กลับเอาแต่สงสัยว่าอีกฝ่ายเป็น...ยอดมนุษย์หรือเปล่า?
เฉิงจ่านกลับไม่คิดว่าคำถามนี้เหลวไหล เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม «อาจจะจับผีได้มั้ง»
ซือเหยี่ยชะงักไป ก่อนถามต่อทันที «ด้วยวิธีไหน?»
เฉิงจ่านใช้วิธีของอีกฝ่ายย้อนกลับไปหาเขา «ถ้าอยากรู้ คุณก็ต้องมีความสามารถพอที่จะถามคำถามถัดไปกับผม»
ผลก็คือ ในเกมอีกหลายรอบถัดมา ซือเหยี่ยก็ไม่อาจทำสำเร็จ และยังคงไม่ได้คำตอบของคำถามนั้น
สุดท้ายฟางถิงเป็นฝ่ายแพ้
ฉวี่ย่าดื่มเหล้าไปแล้วจึงเริ่มพูดมากขึ้น ไม่ได้เก็บตัวเหมือนตอนแรก เธอคิดว่าเกมความจริงอะไรพวกนั้นน่าเบื่อ จึงเสนอให้ฟางถิงเล่นเกมกล้า
«ในกลุ่มเรามีทั้งคนที่เห็นผีได้ แล้วก็คนที่จับผีได้ไม่ใช่เหรอ งั้นเรามาเล่นเกมเรียกผีกันเถอะ อีกไม่นานก็จะเที่ยงคืนแล้ว»