ห้องหมายเลข 205 อยู่ตรงหัวมุมชั้นสอง พอดีตั้งอยู่ตรงมุมอับที่มองเห็นสถานการณ์ทั้งสองฝั่งได้อย่างทั่วถึง
รวมถึงชั้นล่างด้วย
โต๊ะกาแฟไม่กี่ตัวตั้งอยู่ตรงหน้า ชายชุดขาวดูอายุไล่เลี่ยกับเขา อย่างมากก็เพิ่งยี่สิบต้น ๆ ผิวขาว คิ้วตาสงบนิ่ง ยิ่งสวมชุดขาวทั้งตัวก็ยิ่งดูเย็นชา มือที่ถือถ้วยดูงดงาม นิ้วยาวเรียว
ก่อนปิดประตู ซือเหยี่ยพลันคิดขึ้นมาว่า หล่อชะมัด
พอเข้าห้องแล้ว ซือเหยี่ยก็กวาดตามองไปรอบ ๆ
ห้องเตียงใหญ่ชมวิวที่ว่า จริง ๆ แล้วพื้นที่ไม่ได้กว้างนัก โครงสร้างเป็นคานไม้ล้วน เดินเข้ามาด้านซ้ายเป็นห้องน้ำกับห้องอาบน้ำ ตรงกลางมีเตียงใหญ่ ส่วนด้านขวาเป็นหน้าต่างสูงเกือบจรดพื้น มองออกไปเห็นเมืองเก่า
เมื่อแน่ใจว่าล็อกประตูแล้ว ซือเหยี่ยก็วางเป้ลงบนโต๊ะ ก่อนพุ่งตรงไปยังโต๊ะข้างเตียงอย่างรวดเร็ว มันเป็นตู้ลิ้นชักไม้เนื้อแข็งสามชั้นที่แข็งแรงทนทาน ทาด้วยสีแดงเคลือบเงา ประดับลายกิ่งไม้สีทอง สูงเกือบถึงเอว
โดยทั่วไปแล้วโต๊ะข้างเตียงมักสูงพอ ๆ กับเตียง ไม่ก็เตี้ยกว่าเล็กน้อยเพื่อให้หยิบวางของได้สะดวก หรือไม่ก็สูงกว่าเล็กน้อย จะได้หยิบวางของสะดวกเหมือนกัน
ซือเหยี่ยนั่งอยู่บนเตียง แต่โต๊ะข้างเตียงกลับสูงเกือบถึงศีรษะเขา
นี่มันโต๊ะข้างเตียงตรงไหนกันวะ?
เขาหัวเราะหึ
ตู้หนักมาก จะยกออกไปทั้งใบคงเป็นไปไม่ได้ ซือเหยี่ยจึงขยับมันให้ห่างจากผนังเพียงคืบเดียว แล้วอาศัยแสงไฟสำรวจสภาพผนังส่วนที่ถูกตู้บังไว้
มีรอยข่วนอยู่หลายรอย ตื้นมาก
แล้วก็…
เขาสงสัย จึงยื่นมือไปแตะดู
ปลายนิ้วเปื้อนผงสีขาวเต็มไปหมด
ซือเหยี่ยหยิบไฟฉายออกจากกระเป๋า ใช้มือหนึ่งส่องไฟ อีกมือสอดเข้าไปลูบผนังจากบนลงล่าง ก่อนมองดู
ผนังสองในสามส่วนที่ถูกตู้บังไว้ทาสีขาวใหม่ ส่วนที่เหลืออีกหนึ่งในสามยังเป็นผนังเก่า ออกเหลืองนิด ๆ
ทาสีขาวใหม่แต่ไม่ทาทั้งผนังงั้นเหรอ?
เมื่อเขาใช้เล็บขูดผิวผนังออกมาได้ชิ้นหนึ่ง ในที่สุดก็รู้ว่าทาสีขาวทับบริเวณนี้เพื่อปกปิดอะไร
ฝุ่นผนังไม่ใช่สีขาวล้วน มีสีน้ำตาลปนอยู่ด้วย
ซือเหยี่ยใช้ปลายนิ้วชี้กับนิ้วกลางบดผงสีน้ำตาลละเอียดนั้น แล้วคำหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในใจอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย—เลือด
จู่ ๆ ก็มีคนเคาะประตู
เสียงเคาะดังไม่เร็วไม่ช้า แถมยังสุภาพด้วย
ตอนเปิดประตู ซือเหยี่ยยกตู้ลิ้นชักกลับไปไว้ที่เดิมเรียบร้อยแล้ว
เฒ่ากวนยืนอยู่หน้าประตู มือประคองถาดไว้ พอสบตากับเขาก็ยิ้มให้ «เนื้อจามรีตากแห้งที่ทำกันเอง ลองเอาไปชิมหน่อยนะ ช่วยบรรเทาอาการแพ้ความสูงได้»
บนถาดมีชามดินเผาหยาบ ๆ ใบหนึ่ง มองแวบแรกสีเทาหม่นไม่น่าสนใจ แต่กลับเข้ากับสถานที่แบบนี้อย่างลงตัว ในชามมีเนื้อจามรีตากแห้งชิ้นใหญ่หลายชิ้น เถ้าแก่คนนี้ใจกว้างไม่น้อย
แต่ตอนซือเหยี่ยรับชามมา เขาเห็นชัด ๆ ว่าเฒ่ากวนเหลือบมองเข้าไปในห้อง
«รสชาติดีเลย อร่อย» ซือเหยี่ยพิงกรอบประตู บังสายตาของเฒ่ากวนอย่างแนบเนียน แล้วหยิบชิ้นหนึ่งเคี้ยวให้ดูต่อหน้า เนื้อนุ่มกำลังดี เค็มหวานพอเหมาะ รสเนื้อชัดเจน
ระหว่างนั้นเขาก็เห็นผู้ชายคนนั้นอีกครั้ง ยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น ราวกับไม่เคยขยับไปไหน
เฒ่ากวนหัวเราะพลางบอกว่าการเปิดโรงเตี๊ยมของเขาให้ความสำคัญกับวาสนา เลยมักจะทำอะไรให้แขกที่มาพักกินเองอยู่เสมอ
ซือเหยี่ยฟังผ่าน ๆ ระหว่างคุยกัน เขาก็ผงกคางไปทางชั้นล่าง «พี่กวน คนนั้นก็เป็นแขกที่มาพักเหรอครับ?»
เฒ่ากวนมองตามสายตาเขาลงไปด้านล่าง ก่อนตอบรับเสียงหนึ่ง «พักที่นี่มาเกือบครึ่งเดือนแล้ว อย่าเห็นว่าโรงเตี๊ยมเล็กนะ อยู่สบายจะตาย แขกเก่าหลายคนยังกลับมาพักอีก»
ซือเหยี่ยเคี้ยวเนื้อจามรีตากแห้งโดยไม่ตอบ สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ชั้นล่าง
ชายคนนั้นราวกับสัมผัสได้ จึงเงยหน้ามองขึ้นมาบนชั้นสอง พอสายตาทั้งสี่สบกันจากระยะไกล ซือเหยี่ยก็พลันสะดุ้งวาบขึ้นมา
ถึงชายหนุ่มจะดูอ่อนวัย แต่ในดวงตากลับเหมือนซ่อนจักรวาลอันกว้างใหญ่เอาไว้ แววตาเรียบเฉย ทว่าก็คมกริบราวกับมองทะลุทุกสิ่ง
แต่ไม่นานชายคนนั้นก็เบือนสายตากลับไป
ราวกับเมื่อครู่เป็นเพียงการเหลือบมองผ่าน ๆ เท่านั้น
เฒ่ากวนยังคงพูดจ้ออยู่ข้าง ๆ ว่าระหว่างพักที่นี่ หากขี้เกียจออกไปไหนก็ฝากท้องที่โรงเตี๊ยมได้ ยังไงเขาก็ต้องทำกับข้าวอยู่แล้ว ซือเหยี่ยขอบคุณ บอกว่าถ้ากินอาหารที่ร้าน เขาจะจ่ายค่าอาหารให้
เฒ่ากวนโบกมือ «ไม่เป็นไรหรอก ทุกคนได้มาเจอกันก็ถือว่ามีวาสนา เพิ่มตะเกียบอีกคู่เดียวเอง»
……
ที่แชงกรีลาฟ้ามืดช้ากว่าที่อื่น กว่าข้างนอกจะเริ่มมืด ซือเหยี่ยก็ออกจากห้อง
ชายที่อยู่ชั้นล่างหายไปแล้ว อาจจะไปกินข้าว หรือไม่ก็กลับห้องไปแล้ว
ร้านเครื่องหนังที่เฒ่ากวนบอกว่ายังเปิดอยู่ พอเดินเข้าไปใกล้ ๆ ก็เห็นโคมแดงเหนือศีรษะเป็นแบบฉบับสถาปัตยกรรมจีนโบราณอย่างแท้จริง โครงโคมทำจากไม้เนื้อแข็ง แกะฉลุลายโปร่ง ด้านบนยังสลักเมฆมงคลกับนกที่กำลังโผบิน
โคมทำจากผ้า แสงไฟส่องลอดออกมา แต้มลวดลายเข้มอ่อนให้สว่างขึ้น ดูคล้ายอักขระยันต์
หน้าร้านมีโคมแขวนอยู่เพียงดวงเดียว แสงไม่สว่างนัก มีเพียงแสงสีแดงคล้ำสลัว ๆ ยังดีที่ร้านข้าง ๆ เปิดไฟสว่างไสว ไม่อย่างนั้นคงดูเหมือนบ้านผีสิง
ซือเหยี่ยเงยหน้า อาศัยแสงไฟหรี่ตามองชื่อร้าน «ร้านงานฝีมือฉินเหล่าซาน»
ภายในร้านมีแสงสลัว พอเข้าประตูก็เห็นแท่นบูชา บนแท่นมีพระพุทธรูป และมีตะเกียงเนยจุดอยู่หน้าองค์พระ บนชั้นแขวนหนังสัตว์ไว้หลายผืน ส่วนใหญ่เป็นหนังจิ้งจอก ในบรรดานั้นมีผืนหนึ่งขนาดไม่เล็ก ซือเหยี่ยจำได้ว่าเป็นหนังเสือดาวหิมะ ดูท่าจะผ่านมาหลายปีแล้ว
ในตู้กระจกและตู้จัดแสดงมีมีดทิเบตทำมือวางอยู่หลายเล่ม ทั้งเล็กใหญ่ แม้จะไม่ได้แปลกตาเป็นพิเศษ แต่ดูออกว่าวัสดุที่ใช้มีคุณภาพ ภาพวาดบนผนังดึงดูดความสนใจของซือเหยี่ย เขาจึงเดินเข้าไปเพ่งมองใกล้ ๆ
ใต้ภาพมีโต๊ะไม้ตัวหนึ่ง บนโต๊ะตั้งศาลไม้ไว้ มีผ้าสีแดงคลุมสิ่งของข้างใน
พอเห็นเข้า ซือเหยี่ยก็ยิ่งสงสัย จึงขยับเข้าไปใกล้ ปลายนิ้วเพิ่งแตะผ้าแดง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลังโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย—
«จะซื้ออะไร?»
จู่ ๆ ก็โผล่มาเงียบเชียบเหมือนผี ทำเอาซือเหยี่ยสะดุ้ง เขาหันขวับกลับไปก็เจอใบหน้าผู้หญิงคนหนึ่ง ทำเอาตกใจซ้ำอีกครั้ง
โผล่มาจากไหนกัน?
ผู้หญิงคนนี้ดูอายุห้าสิบกว่า ใบหน้าเหี่ยวย่นเหมือนวอลนัตตากแห้ง ผิวคล้ำ ผมมีสีขาวปนอยู่ เกล้าผมลวก ๆ เป็นมวยแล้วใช้ปิ่นไม้ปักไว้
ดวงตาคู่นั้นขุ่นมัวเป็นพิเศษ เงียบงันไร้ชีวิตชีวา จากการแต่งกายดูเป็นชาวฮั่น แต่ท่าทางกลับไม่เหมือนคนที่เปิดร้านทำมาค้าขาย
«ได้ยินว่ามีดทิเบตของฉินเหล่าซานทำได้ดี ผมอยากสั่งทำสักเล่มครับ» ซือเหยี่ยถอยกลับไปข้างเคาน์เตอร์อย่างสงบนิ่ง
ผู้หญิงยืนอยู่ในเงามืด ใบหน้าเหี่ยวย่นไร้อารมณ์ ก่อนโบกมือให้เขา «ทำไม่ได้แล้ว มีแต่ของที่อยู่ในร้านนี่ ขายหมดก็หมดกัน»
«ผมนัดกับเขาไว้แล้วครับ» ซือเหยี่ยยิ้มบาง ๆ
ดวงตาของผู้หญิงขยับเล็กน้อย นางมองสำรวจเขา น้ำเสียงแฝงความจนใจ «น่าเสียดาย เขาป่วยและเสียไปเมื่อครึ่งปีก่อนแล้ว»
«เสียไปแล้วเหรอครับ?» ซือเหยี่ยจ้องใบหน้าของผู้หญิง ก่อนถามย้ำอย่างประหลาดใจ «คุณแน่ใจเหรอ?»
ผู้หญิงมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์อีกครั้ง
เขายืนอยู่ใกล้ประตู แสงจากโคมตกกระทบบนใบหน้า แสงสีแดงสลัวครึ่งสว่างครึ่งมืดนั้นดูราวกับประกายไฟที่แต้มลงในดวงตา มองแวบแรกก็รู้สึกว่าดวงตาคู่นั้นงดงามเย้ายวนอย่างประหลาด
ไม่เหมือนลูกค้าทั่วไปที่แวะเข้ามา
ถ้าเป็นคนทั่วไป พอได้ยินว่าเถ้าแก่เสียแล้ว คนมีมารยาทก็คงพูดปลอบใจสักคำ ส่วนคนที่ถือเคล็ดก็คงหันหลังเดินจากไป แล้วคำว่า «คุณแน่ใจเหรอ» นี่มันหมายความว่ายังไง?
ผู้หญิงขมวดคิ้ว «เขาเป็นสามีฉัน»
ความหมายก็คือ เขาตายหรือไม่ตาย ฉันจะไม่รู้ได้ยังไง?
ซือเหยี่ยยังคงยิ้ม ไม่ได้โกรธท่าทีของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย หลังคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เดินเข้าไปใกล้ «ขอถามอะไรคุณหน่อยครับ» เขาล้วงรูปถ่ายออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้ «เคยเห็นผู้หญิงคนนี้ไหมครับ?»
ผู้หญิงมองรูปถ่าย
ในรูปเป็นหญิงสาวคนหนึ่ง หน้าตาดูทันสมัย สะพายเป้ปีนเขา ยืนถ่ายอยู่หน้าร้าน บนร้านมีป้ายเก่าแขวนอยู่ เขียนว่า ร้านงานฝีมือฉินเหล่าซาน
ผู้หญิงส่ายหน้า บอกว่าจำไม่ได้ แล้วคืนรูปให้เขา
ซือเหยี่ยรับรูปกลับมา ยิ้มเหมือนไม่ยิ้ม คล้ายพูดกับตัวเอง แต่ก็เหมือนกำลังถามอีกฝ่าย «ผู้หญิงสวยขนาดนี้ น่าจะลืมยากนะครับ»
ผู้หญิงกลับไปทำหน้าไร้อารมณ์เหมือนเดิม «ที่นี่มีแขกมาจากทั่วทุกสารทิศ จำไม่ได้ก็เป็นเรื่องปกติ»
ซือเหยี่ยทำท่าราวกับเข้าใจแล้ว ส่งเสียงอ้อ ก่อนเลิกคิ้ว «ทำไมผมรู้สึกว่าร้านนี้ดูไม่ค่อยมีลูกค้าเลยนะครับ»
ผู้หญิงไม่ตอบ
ก่อนจากไป ซือเหยี่ยก็ถามผู้หญิงขึ้นมาอีกประโยคอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย—
«ตอนเกิดเรื่องกับเถ้าแก่ฉิน ในร้านคงเคยมีเรื่องแปลก ๆ เกิดขึ้นสินะครับ»