จินเหมิน
แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดพ้นขอบฟ้า
ภายในคลินิกเล็กซอมซ่อ หมอวัยใกล้หกสิบคาบมวนยาสูบไว้ในปาก ใช้นิ้วแตะชีพจรที่ข้อมือเฉินล่าง พลางหรี่ตาถามว่า “พ่อหนุ่ม ช่วงนี้นอนไม่ค่อยหลับใช่ไหม?”
“ใช่ ๆ ๆ...” เฉินล่างพยักหน้ารัวราวกับไก่จิกข้าว
“อ้าปากให้ผมดูหน่อย!”
“อ้า...”
หมอมองแวบหนึ่ง ก่อนจะชักมือที่จับชีพจรกลับมา เขาคีบมวนยาสูบที่ขี้เถ้าใกล้ร่วงขึ้นมาเคาะ
“ฝ้าบนลิ้นขาว”
“พ่อหนุ่ม นี่คุณไตพร่องนะ!”
เฉินล่างรีบชักมือกลับ ลุกพรวดขึ้นมาจ้องเขม็ง
“หมอเถื่อน!”
“ฉันไม่ได้ไตพร่องสักหน่อย!”
“ฮึ ๆ!” หมอหัวเราะหยันสองครั้ง ก่อนบี้มวนยาสูบดับแล้วโยนลงพื้นอย่างส่ง ๆ จากนั้นก็หยิบปากกาขึ้นมาเขียน
“พ่อหนุ่ม ผมยังพูดไม่จบ คุณจะรีบร้อนไปทำไม?”
“วางใจได้ รักษาได้...”
“หมอเทวดา!”
เฉินล่างนั่งลงอีกครั้ง มองหมอตาเป็นประกาย
หมอยื่นใบสั่งยาที่เขียนเสร็จแล้วให้
“กินยาหนึ่งชุดทุกเช้าก่อนอาหาร ติดต่อกันสามเดือนก็พอ”
“ไปซื้อยาที่ร้านฝั่งตรงข้ามได้เลย!”
เฉินล่างมองใบสั่งยา แล้วถามเสียงอ่อยว่า “ค่าตรวจเท่าไรครับ?”
“หนึ่งเหรียญสองเหมาสิบห้า!”
“แพงขนาดนี้เลยเหรอ?”
หมอยกขาขึ้นไขว่ห้าง แล้วตบใบสั่งยาลงบนโต๊ะ
“ตกลงจะรักษาไหมล่ะ?”
เฉินล่างกัดฟัน “รักษา!”
พูดจบก็ล้วงกระเป๋าควานหาอยู่นาน ก่อนหยิบเงินออกมาวางบนโต๊ะ แล้วคว้าใบสั่งยาทำท่าจะเดินออกไป
“เดี๋ยวก่อน!” หมอเรียกเขาไว้ แล้วกำชับประโยคหนึ่ง
“พ่อหนุ่ม ตอนหนุ่มไม่รู้ว่าพลังหยางเดิมมีค่าปานไหน พอแก่ตัวไปก็ได้แต่หลั่งน้ำตาเปล่า ๆ...”
เฉินล่างเผ่นออกจากคลินิกเล็กซอมซ่อแห่งนี้ราวกับหนีตาย หมอจุดมวนยาสูบขึ้นมาอีกมวน มองตามแผ่นหลังของเฉินล่าง แววตาเต็มไปด้วยความทรงจำ
“จุ๊ ๆ... หนุ่ม ๆ นี่ดีจริง ๆ!”
บนถนนใหญ่ เฉินล่างหันกลับไปมองคลินิกแคบ ๆ ด้านหลัง ป้ายหน้าร้านมีอักษรสี่ตัวเปล่งประกายสีทองใต้แสงอาทิตย์ยามเช้า: 【คลินิกกระดูกเคล็ด】
“โธ่เอ๊ย จะตายก็ต้องลองรักษาดูสักตั้ง!”
ช่วงนี้เขาไม่รู้เป็นอะไร ทุกคืนเอาแต่ฝันประหลาดสารพัด
เจ็ดคืนมานี้ ยิ่งฝันถึงเถ้าแก่เนี้ยคนงามหยาดเยิ้มทุกคืน แถมยังร่วมเริงระบำกันทั้งคืน
เริงเสียจนมังกรติดแอ่งตื้น ปลาแห้งขอดจนสิ้นน้ำ
ตอนแรกเฉินล่างนึกว่าถูกสิ่งชั่วร้ายอะไรเข้าสิง เมื่อวานจึงเสียเงินหนึ่งเหรียญเงินไปที่อารามเต๋า นักพรตบอกว่าเขาไม่ได้ถูกสิ่งชั่วร้ายตามรังควาน และควรใส่ใจบ่มเพาะจิตใจและดูแลร่างกาย เขาไม่เชื่อ เลยเสียเงินอีกสามเหรียญไปวัด พระเฒ่าบอกเขาว่าให้ปล่อยวางทั้งสี่สิ่ง
เฉินล่างจนปัญญาจริง ๆ ทำได้แค่มาคลินิก!
สวรรค์เอ๋ย ผืนดินเอ๋ย...
ใครก็ได้ช่วยบอกเขาที ทำไมแค่ฝันถึงทำให้ตัวเองอ่อนเปลี้ยได้ขนาดนี้?
เป็นเพราะเขาชื่อเฉินล่างงั้นเหรอ?
เขาแค่ชื่อเฉินล่าง ไม่ได้เจ้าชู้จริง ๆ สักหน่อย!
แม้เถ้าแก่เนี้ยจะงามสะดุดตา แต่เขาก็เป็นแค่กรรมกรแบกหามที่ท่าเรือ จะกล้าคิดอะไรกับเถ้าแก่เนี้ยที่เกิดในตระกูลบัณฑิตได้ยังไง
ถึงจะคิด...ก็ไม่กล้าอยู่ดี!
“หวังว่าจะได้ผลนะ!”
เขาทำได้แค่ปลอบใจตัวเองแบบนี้ ถ้ายังรักษาไม่หาย เขาคงกลายเป็นผู้ข้ามภพคนแรกที่ถูกรีดจนตายแน่
ใช่แล้ว เฉินล่างไม่ใช่คนของโลกนี้ ชาติก่อนเขาขี่จักรยานขึ้นเขาไปเสาะหายอดฝีมือ แต่ดันประสบอุบัติเหตุเข้าอย่างจัง จึงมาโผล่ในโลกประหลาดแห่งนี้
ทำไมถึงบอกว่าประหลาด?
เฉินล่างแต่งกลอนเปื้อนน้ำหมึกขึ้นมาบทหนึ่งเพื่อสรุปโลกนี้
แผ่นดินแตกแยก ภูผาธารายังคงอยู่ ขุนศึกเปิดศึกตะลุมบอน
ปืนใหญ่ฝรั่งแกร่งกล้า สิ่งชั่วร้ายก่อหายนะทั่วหล้า
คนรวยล้วนไตพร่อง คนจนได้แต่หลั่งน้ำตา
วิถียุทธ์ผงาดขึ้นมา ปราบทั้งฝรั่งและสิ่งชั่วร้าย
ตอนแรกที่มาถึงโลกแบบนี้ เขาสิ้นหวังมาก เพราะร่างเดิมเป็นแค่แรงงานชั้นล่างสุดของสังคม อยากพลิกชีวิตนั้นยากยิ่งกว่าปีนขึ้นสวรรค์!
แต่พอรู้ว่าโลกนี้ไม่ได้มีแค่ปีศาจและสิ่งชั่วร้ายออกอาละวาด ทว่ายังมีวิถียุทธ์คอยกดข่มทุกสิ่งในโลกมนุษย์ หัวใจของเขาก็ตื่นเต้นสุดขีด
ชาติที่แล้วเขาเป็นคนชอบศิลปะการต่อสู้ ทั้งยังเชื่อมาตลอดว่ายอดฝีมือซ่อนตัวอยู่ในหมู่ชาวบ้าน เพียงแต่ในยุคสันติ พวกเขาต่างเร้นกายจากยุทธภพ ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข
เพราะฝีมือสูงส่งแค่ไหน ก็ยังสู้กฎหมายไม่ได้!
ต่อยลงไปหมัดเดียว ต้องติดคุกยี่สิบปี คุณทนไหวไหมล่ะ?
อะไรนะ?
บอกว่าฝีมือของคุณเหนือกว่ากฎหมายงั้นเหรอ?
ถ้าอย่างนั้นก็ลองพิษเหล็กเฉียบพลันดูสิ!
ไกลเจ็ดก้าว ปืนไวกว่า...ใกล้เจ็ดก้าว ปืนก็ยังไวและแม่นยำกว่า!
แต่โลกนี้วิถียุทธ์ไม่เหมือนกัน ผู้แข็งแกร่งที่ฝึกวิถียุทธ์จนสำเร็จไม่กลัวปืน ไม่กลัวปีศาจหรือสิ่งชั่วร้าย
เฉินล่างจึงทำงานแบกหามอย่างบ้าคลั่งทุกวัน หวังเก็บเงินไว้ฝึกยุทธ์ แต่สวรรค์ไม่เป็นใจ—ช่วงนี้เขาอ่อนเปลี้ยเกินไป จนต้องควักเงินไปหาหมอ
เจ็ดวัน เต็ม ๆ เจ็ดวัน วันแรกเขายังดื่มด่ำกับความฝันไม่รู้เบื่อ วันที่สองกับวันที่สามก็ยังคงดื่มด่ำไม่รู้เบื่อ
วันที่สี่กับวันที่ห้าเริ่มรู้สึกเหนื่อยอยู่บ้าง แต่ยังพอประคองไหว จนถึงวันที่หก เขาแทบรับไม่ไหวแล้ว ลางานไปขอความช่วยเหลือที่อารามเต๋ากับวัดแต่ก็ไม่เป็นผล พอถึงวันที่เจ็ด เขาเดินจนขาสั่นพั่บ ๆ ถึงได้จำใจมาคลินิก
“จัดยาให้หน่อย!” เฉินล่างวางใบสั่งยาลงบนเคาน์เตอร์
เด็กฝึกงานร้านยามองใบสั่งยา แล้วมองใบหน้าซีดขาวของเฉินล่าง มุมปากเผยรอยยิ้มชวนให้คิด
“รอสักครู่นะครับ!”
เด็กฝึกงานจัดยาใส่ห่อจนเรียบร้อย
“สามเหรียญสองเหมา!”
เฉินล่างกัดฟันอย่างปวดใจ ล้วงเหรียญเงินสี่เหรียญออกมาส่งให้
เงินที่เขาเก็บสะสมมาตลอดสามเดือนหลังมาถึงโลกนี้ แทบจะหมดเกลี้ยงแล้ว
เขาหิ้วห่อยาถุงใหญ่ จ่ายเงินอีกสองเฟินซื้อหนังสือพิมพ์วันนี้ติดมือ แล้วกลับไปยังบ้านในโลกนี้ของตัวเอง—ชุมชนกระท่อมเขตหมู่บ้านหนานโหลว
ที่นี่มีคนต่างถิ่นจำนวนมากที่หนีภัยมาอาศัยอยู่ รวมถึงคนท้องถิ่นที่ตกอับด้วย
เฉินล่างเองก็เป็นคนท้องถิ่นที่ตกอับคนหนึ่ง
เดิมทีตระกูลเฉินมีทรัพย์สินไม่น้อยในสมัยที่พ่อของเฉินล่างยังอยู่ แต่พ่อเขาติดทั้งฝิ่น เหล้า และการพนัน ไม่เพียงผลาญสมบัติของครอบครัวจนหมด ยังทิ้งหนี้ก้อนโตไว้ แถมยังโวยวายว่าจะขายแม่กับน้องสาวเอาเงิน แม่จึงพาน้องสาวหนีไป
ไม่นานนัก พ่อของเขาก็สิ้นใจ
พ่อจะตายไปก็ช่าง แต่พวกเงินกู้ดอกเบี้ยโหดยังตามรังควานครอบครัวเฉินไม่เลิก ถึงขั้นยึดบ้านบรรพบุรุษของตระกูลเฉินไปใช้หนี้ เฉินล่างไร้ที่ซุกหัวนอน จึงย้ายมาอยู่ในชุมชนกระท่อมเขตหมู่บ้านหนานโหลว
เหตุผลง่าย ๆ—ค่าเช่าถูก แถมยังสะดวกต่อการหาเลี้ยงชีพด้วยงานแบกหาม
เฉินล่างก้าวข้ามร่องน้ำเน่าเสียที่ไหลนองไปทั่ว แล้วผลักประตูไม้ผุพังเข้าบ้าน ตอนนี้ยังไม่ได้กินมื้อเช้า เขาจึงตั้งใจต้มยากินก่อน
ตักน้ำ ใส่ก้อนถ่าน จุดไฟ ต้มยา!
เฉินล่างใช้แผ่นไม้เล็ก ๆ โบกพัดเบา ๆ พอไฟแรงแล้วก็ไม่ต้องดูแลต่อ ก้อนถ่านทำจากถ่านหินผสมดินเหลือง จึงติดไฟทนมาก
เขาหยิบหนังสือพิมพ์วันนี้ขึ้นมาอ่าน พาดหัวข่าวสะดุดตายังคงเกี่ยวกับวิถียุทธ์
【ราชาขาทิศเหนือ จินเหวินหลง เตะล้มสำนักหมัดสามแห่งอีกครั้ง—ประกาศกร้าวว่าจะเป็นหนึ่งในจินเหมิน!】
【ข่าวด่วน! ยอดฝีมือไม่ทราบฝ่ายบุกจวนผู้บัญชาการเฉิน สังหารแม่ทัพน้อยเฉินถงและองครักษ์ถือปืนสิบหกคนอย่างอุกอาจ ก่อนจากไปอย่างไม่สะทกสะท้าน ผู้บัญชาการเฉินประกาศว่า: ผู้ใดสังหารคนชั่วผู้นี้ได้ รับรางวัลหนึ่งหมื่น ผู้ใดแจ้งเบาะแส รับรางวัลหนึ่งพัน มีรายงานว่ายอดฝีมือผู้นี้เชี่ยวชาญหมัดปาจี๋】
【เมื่อวานตรอกเถาฮวาพบสิ่งชั่วร้าย ทำให้มีผู้เสียชีวิตสามคน นักพรตกระเรียนเซียนปราบสิ่งชั่วร้ายจนสิ้นในชั่วข้ามคืน—ปรมาจารย์หยวนเจินกล่าวว่า หากพบสิ่งชั่วร้ายในภายหน้า มาหาเขาได้เช่นกัน】
ข่าวแรกครองพาดหัวต่อเนื่องมาสามวันแล้ว จินเหวินหลงผู้ได้ฉายาว่าราชาขาทิศเหนือเก่งกาจเหลือเกิน ถ้าช่วงนี้เฉินล่างไม่อ่อนเปลี้ยหนัก เขาคงไปดูเจ้าตัวเตะท้าประลองถึงสำนักแล้ว
ส่วนข่าวที่สองก็เกิดขึ้นเป็นประจำในจินเหมิน ผู้ฝึกยุทธ์ใช้กำลังละเมิดข้อห้าม ทั้งฝรั่งและขุนศึกต่างหวาดกลัวยอดฝีมือที่ไม่อยู่ใต้กฎเกณฑ์
“หนึ่งหมื่นเลยนะ!”
เฉินล่างทอดถอนใจ
แต่คนที่บุกเข้าไปในจวนผู้บัญชาการ สังหารองครักษ์ถือปืนสิบหกคนกับแม่ทัพน้อย แล้วยังจากไปอย่างไม่สะทกสะท้านได้แบบนี้ หากเป็นชาติที่แล้วก็ไม่ใช่มนุษย์แล้ว!
ข่าวแบบนี้อ่านผ่าน ๆ ก็พอ เงินนั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาจะหาได้
พออ่านหนังสือพิมพ์จบ ยาก็ต้มได้ที่แล้ว เขาดื่มยา กินมื้อเช้าง่าย ๆ ตามไป จากนั้นกำลังจะงีบต่อ เสียงไอหนัก ๆ ก็ดังมาจากบ้านข้าง ๆ
“แค่ก ๆ ๆ...”
เฉินล่างรู้ว่าพวกติดฝิ่นบ้านข้าง ๆ ตื่นแล้ว จึงรีบดึงผ้าห่มนวมเก่า ๆ คลุมหัวไว้ก่อน
ไม่นานก็มีเสียงผู้ชายด่าทอผู้หญิง ตามด้วยเสียงเด็กร้องไห้
“เพี๊ยะ!”
“นังสารเลว กี่โมงกี่ยามแล้วยังไม่ไปหาเงินให้ฉันอีก!”
“ฮือ ๆ ๆ...”
“ร้องอยู่ได้ รู้จักแต่ร้อง! รอโตอีกหน่อย ฉันจะขายแกด้วย...”
เฉินล่างชินกับเรื่องแบบนี้แล้ว ชุมชนกระท่อมไม่มีอะไรช่วยกันเสียงเลย เขาง่วงมาก จึงเอาผ้าห่มเก่าปิดหู หลับตา แล้วฝืนข่มตัวเองให้หลับ
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร หญิงคนหนึ่งค่อย ๆ ปรากฏตัวขึ้น เธอสวมกี่เพ้าสีน้ำเงินเข้มลายทอละเอียด คลุมเสื้อไหมพรมถักสีขาวนวล รูปร่างอรชร ผมดำขลับเกล้าเป็นมวยต่ำ ต่างหูไข่มุกกลมเกลี้ยงห้อยอยู่สองข้าง ใบหน้างดงามจับตา ท่วงท่าสุภาพอ่อนโยน
เป็นเธอ! เธออีกแล้ว!
เธอกลับมาอีกแล้ว...
มุมปากของหญิงสาวยกขึ้นเล็กน้อย เธอก้าวเดินเข้ามาช้า ๆ ทุกอากัปกิริยาเต็มไปด้วยเสน่ห์!
“บ้าเอ๊ย...อย่าเข้ามานะ!”