“เฮยจื่อ!”
ชายร่างกำยำผิวคล้ำคนหนึ่งก้าวออกมา ก้มศีรษะรับคำ “ครับ หัวหน้า!”
“คืนนี้โยนสวีเฟิงลงแม่น้ำไห่เหอไปเป็นอาหารปลา!”
“ได้ครับ หัวหน้า!”
“เดี๋ยวก่อน!” ชายสวมเสื้อคลุมยาวอีกคนเอ่ยขึ้น “โจวฟ่าง ขู่ให้กลัวก็พอแล้ว ถ้าฆ่าสวีเฟิงจริง ๆ... จะเป็นการล่วงเกินเธอจนเกินไปหรือเปล่า?”
“ถึงยังไงอีกฝ่ายก็มีทหารอยู่ ต่อให้ระดมมาไม่มาก แต่ส่งทหารหนึ่งกองร้อยมาก็ยังได้”
“กลัวอะไร?” โจวฟ่างยกกล้องยาสูบขึ้นสูบลึก ๆ แววตาดูลุ่มลึก “เท่าที่ฉันรู้ ตอนนี้ผู้บัญชาการหลี่เองก็เอาตัวแทบไม่รอด จะเอาทหารที่ไหนมาระดม!”
“อีกอย่าง เราแค่จัดการพวกบ้านนอกต่างถิ่น ไม่ได้ไปหาเรื่องเธอจริง ๆ สักหน่อย!”
“หรือพวกคุณไม่อยากได้ส่วนแบ่งแปดส่วน?”
“หรือจะเอาแค่ห้าส่วนไปตลอด?”
“พวกเราถูกคนร่วมอาชีพหัวเราะเยาะจนแทบแทรกแผ่นดินหนีแล้ว!”
พอได้ยินโจวฟ่างพูดเช่นนั้น สีหน้าของหลายคนก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
“ได้ เอาตามที่นายว่า!”
…
ส่วนกรรมกรทั้งบนเวทีและด้านล่างยังคงตื่นเต้นกันไม่หาย ต่างแย่งกันขึ้นไปยกตุ้มหิน
แม้แต่ฟางเหล่ยก็ลืมความกลัวก่อนหน้านี้ไปแล้ว อยากขึ้นไปยกตุ้มหินบ้าง
เขาพูดอย่างตื่นเต้นว่า “อาหล่าง เหลืออีกแค่สามที่แล้ว! ตุ้มหินหนัก 30 กิโล ฉันยกไหวแน่นอน!”
พูดจบเขาก็ทำท่าจะขึ้นเวที แต่เฉินล่างคว้าแขนไว้
“เหล่ยจื่อ ฉันแนะนำว่าวันนี้นายอย่าเพิ่งขึ้นไปดีกว่า!”
“ไม่เป็นไรหรอก!” ฟางเหล่ยยิ้ม “คนเข้าร่วมตั้งเป็นร้อย โจวป๋าผีจะฆ่าพวกเราทิ้งทั้งหมดได้หรือไง?”
“แล้วใครจะทำงานให้พวกเขาล่ะ?”
เฉินล่างยังจับเขาไว้ไม่ปล่อย “เหล่ยจื่อ ฟังฉันสักครั้ง เรื่องนี้ค่อยดูพรุ่งนี้!”
ฟางเหล่ยถึงได้พยักหน้า ไม่ก้าวไปข้างหน้าอีก “อาหล่าง ฉันฟังนาย!”
ทั้งสองอายุห่างกันไม่มาก แถมฟางเหล่ยยังอายุมากกว่าหนึ่งปี แต่เวลาอยู่ด้วยกัน ส่วนใหญ่เขามักฟังเฉินล่าง