ไม่ใช่ว่าตู้ซื่อไห่ไม่ไว้ใจลูกสะใภ้ แต่เรื่องนี้ชวนให้สงสัยเกินไปจริง ๆ
ถ้าเป็นศัตรู หรือพี่น้องร่วมสาบานสามคนในสำนักคิดจะตัดทายาทของเขาเพื่อแย่งชิงอำนาจ แล้วจะปล่อยแม่ลูกคู่นั้นไว้ได้อย่างไร?
เรื่องนี้ฟังไม่ขึ้นเลย...
แต่ถ้าหลานชายไม่ใช่คนตระกูลตู้ ทุกอย่างก็สมเหตุสมผลขึ้นมาก
ถ้าลูกชายทั้งสองของเขาตาย ใครจะได้ประโยชน์มากที่สุด คนนั้นก็คงเป็นคนลงมือ
คิดได้ดังนั้น เขาก็สั่งว่า “เหล่าหม่า ไปสืบเรื่องครอบครัวเดิมของซิ่วจือให้ละเอียด”
“ครับ นายท่าน!”
หลังเหล่าหม่าออกไป ตู้ซื่อไห่ก็ลุกขึ้น เดินไปยังศาลาบรรพชนที่จัดเตรียมไว้ แล้วมองตู้เฉิงซิง ลูกชายคนเล็กซึ่งเขาถือเป็นผู้สืบทอด นอนอยู่ในโลงเงียบ ๆ
ผ่านไปเนิ่นนาน เขายกมือเช็ดน้ำตาที่หางตา แววตาฉายความโหดเหี้ยมขึ้นมาวูบหนึ่ง
“ไม่ว่าใคร... พ่อจะล้างแค้นให้ลูกให้ได้ แน่นอน!”
……
ในโรงแรมยามดึก...
เฉินล่างลืมตาขึ้น ลุกนั่งแล้วลูบคลำบาดแผลตามร่างกาย ซึ่งแทบจะหายดีแล้ว
เขากำหมัดแน่น พละกำลังกลับมาแข็งแกร่ง ความอ่อนแรงที่เกาะกุมเขามานานในที่สุดก็หายไป
เมื่อมีเรี่ยวแรงกลับคืนมา ใจเขาก็สงบลงมาก จากนั้นจึงนั่งขัดสมาธิบนเตียง ครุ่นคิดถึงทางข้างหน้า
“ฉันตั้งใจไม่ฆ่าแม่ลูกคู่นั้น น่าจะทำให้พวกนั้นสับสนไปได้ อย่างน้อยคงสืบมาถึงตัวฉันไม่ได้ในเร็ว ๆ นี้”
ใช่แล้ว ตอนเฉินล่างได้ยินเสียงหัวใจของคนสองคน ทั้งผู้ใหญ่หนึ่งคนกับเด็กหนึ่งคน จากในอาคารหลัก เขาก็รู้ว่าเป็นภรรยากับลูกของตู้เฉิงเย่
เดิมทีเฉินล่างคิดจะฆ่าล้างครอบครัวตู้เฉิงเย่
ไม่ใช่เพราะเฉินล่างไร้มนุษยธรรม ถึงขั้นฆ่าผู้หญิงกับเด็ก แต่เป็นเพราะคำพูดของตู้เฉิงเย่ที่ว่า “ผู้หญิงกับเด็กคู่นั้นข้างในหน้าตาดี เอามาให้พวกแกเป็นรางวัล”