เขตเมืองเก่า ใจกลางจินเหมิน มีร่องรอยประวัติศาสตร์ยาวนานหลายร้อยปี
บนถนนใหญ่ตงเหมินหลี่ เฉินล่างสวมหมวกสักหลาดใบใหญ่ แว่นกันแดดปิดบังใบหน้า เดินไปอย่างเชื่องช้า เขาผ่านหอกลอง สำนักศึกษาขงจื๊อ และศาลเจ้าเทียนโฮ่ว ก่อนจะหยุดอยู่หน้าคฤหาสน์หลังหนึ่ง
ภาพวัยเด็กผุดขึ้นมาในหัวอย่างห้ามไม่อยู่ ตอนนั้นเขาเคยวิ่งเล่นอยู่ที่นี่ คำกำชับของพ่อ ความรักความเอ็นดูของแม่ รวมถึงเสียงหัวเราะและเสียงร้องไห้ของน้องสาว ไม่รู้เริ่มตั้งแต่เมื่อไรที่พ่อเริ่มติดฝิ่น ต่อมาก็ติดการพนัน บ้านหลังนี้จึงไม่ใช่บ้านอีกต่อไป
“ฝิ่น!”
ความทรงจำในอดีตถาโถมเข้าใส่ ดวงตาทั้งสองของเฉินล่างแดงก่ำเล็กน้อย
ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง “อาล่างใช่ไหม?”
เฉินล่างชะงักไป ก่อนหันกลับไปมอง หญิงวัยกลางคนอายุราวสี่สิบปีคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้า มือหิ้วตะกร้าผัก ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยขณะมองเขา
เขาถอดแว่นกันแดดออก เผยรอยยิ้มให้เธอ แล้วร้องเรียก “ป้าหลิว!”
หญิงคนนั้นพลันยิ้มดีใจ
“อาล่าง เป็นเธอจริง ๆ ด้วย!”
พูดจบก็จับมือเฉินล่างพาเดินไปทันที
“กลับไปกินข้าวบ้านป้ากัน!”
“ไม่เป็นไรครับ ไม่ล่ะ!” เฉินล่างรีบปฏิเสธ พร้อมดึงมือออกจากมือของเธอ
หญิงคนนี้เป็นเพื่อนบ้านของบ้านเขา ตั้งแต่เล็กเขาก็เรียกเธอว่าป้าหลิว หากไม่ได้เธอไว้ บางทีเฉินล่างคงตายไปนานแล้ว
“เด็กคนนี้นี่ นาน ๆ จะกลับมาสักครั้ง ยังไม่ยอมไปกินข้าวบ้านป้าอีกหรือ?”
เฉินล่างเกาหัว “เอ่อ ป้าหลิว ผมกินมาแล้วครับ”
หญิงคนนั้นขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ แล้วสีหน้าก็พลันยินดีอีกครั้ง
“จริงสิ!”
“อาล่าง อายุ 18 แล้วใช่ไหม?”
“มีอะไรหรือครับ?” เฉินล่างมองเธออย่างสงสัย
หญิงคนนั้นชี้ไปยังบ้านหลังเดิมของเฉินล่าง ยิ้มกว้างพลางพูดว่า “เด็กคนนี้ ยังไม่รู้เรื่องอีกหรือ?”
“อันเหอ คู่หมั้นที่ยังไม่ได้แต่งงานของเธอกลับมาแล้ว”
“พอรู้เรื่องบ้านเธอ ก็ทะเลาะกับอาสวี่ของเธออยู่นาน โกรธที่เขาไม่ยอมรับเธอไว้”
“ยังฝากคนไปตามหาเธอไปทั่ว หาไม่เจอก็มักจะมายืนเหม่ออยู่หน้าบ้านเธอ”