“แควก!”
แสงสีขาววาบขึ้น กรงเล็บคมกริบตะปบฉีกเสื้อบริเวณอกของเฉินล่าง เขากลิ้งตัวไปกับพื้น หลบกรงเล็บสังหารนั้นได้อย่างหวุดหวิด
เขาจ้องเงาดำเบื้องหน้าเขม็ง เห็นอีกฝ่ายสวมกรงเล็บเหล็กไว้ทั้งสองมือ กรงเล็บยาวราว 20 เซนติเมตร สะท้อนแสงเย็นเยียบในความมืด
เฉินล่างนับว่าระวังตัวมากแล้ว ถึงกับลงมือประมือในฝันมาก่อนค่อยมา แต่เขานึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าวิชากรงเล็บอินทรียังมีท่ากรงเล็บเหล็กด้วย
เมื่อครู่เขาเกือบโดนเข้าให้แล้ว
ในวงการนักสู้มีคำกล่าวอยู่ประโยคหนึ่งว่า อย่าดูแคลนนักสู้คนไหนทั้งนั้น
ก่อนถึงขั้นฮว่าจิ้ง ระดับฝีมือย่อมแบ่งแยกความแข็งแกร่งได้จริง แต่การตัดสินเป็นตายไม่ได้วัดกันที่ใครแข็งแกร่งกว่า
เฉินล่างบอกตัวเองในใจว่า ประสบการณ์ยุทธภพยังน้อยเกินไป!
เงาดำนั้นคือเฮยจื่อ เขาไม่ได้รีบร้อนลงมือ กลับค่อย ๆ ถอยเข้าไปในความมืด ก่อนถามเสียงขรึมว่า
“คุณคือคนที่มาวันนั้นใช่ไหม?”
“ใครส่งคุณมา?”
เฉินล่างไม่ตอบ พลังภายในในร่างเริ่มโคจร เขาไม่คิดจะเสียเวลาเหมือนตอนอยู่ในฝัน
เขาคว้าเก้าอี้ที่อยู่ข้าง ๆ โยนเข้าไปในความมืด จากนั้นออกแรงที่เท้า พุ่งตามไปทันที
“โครม!”
ผงก้อนหนึ่งฟุ้งกระจายกลางอากาศตรงหน้าเขา
“บ้าชะมัด ปูนขาว!”
เฉินล่างหยุดฝีเท้า ยกมือบังตา แสงเย็นวาบผ่าน เขาแอ่นเอวเงยหน้าจึงหลบได้อย่างหวุดหวิด แสงเย็นอีกวาบพุ่งเข้ามา เขาพลิกตัวหลบด้านข้าง ก่อนยืนมั่นแล้วจ้องเงาคนในความมืดเขม็ง
“บัดซบ!”
เฉินล่างโมโหขึ้นมาจริง ๆ ทั้งที่ฝีมือเหนือกว่าอีกฝ่าย แต่กลับถูกลูกไม้สารพัดของอีกฝ่ายเล่นงานจนขยับตัวลำบาก
ดูท่าความเป็นจริงกับในฝันจะไม่เหมือนกัน
ตอนประมือในฝัน คู่ต่อสู้จะใช้เพียงหมัดมวยที่เขาเรียนรู้มา แต่ในโลกจริง คู่ต่อสู้ใช้ได้ทุกอย่าง
เฉินล่างสงบใจแล้วสะบัดปูนขาวบนตัวออกอย่างรวดเร็ว ยังไม่ทันสะบัดหมด กะละมังน้ำเย็นก็สาดเข้ามา เขารีบกระโดดหลบ แล้วปัดปูนขาวออกจากตัวต่อ