นักพรตทอดถอนใจว่า “พอผ่านทางตัน ก็พบทางสว่างอีกครั้ง!”
“พี่เฉินล่าง ยินดีด้วย!”
พระหนุ่มเองก็โบกแขนอย่างแรง “เยี่ยมไปเลย อุบาสกเฉินล่าง พวกเราสามคนจะได้ปราบปีศาจกำจัดมารด้วยกันอีกแล้ว!”
เฉินล่างรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง เขาโชคดีไม่น้อย แต่ไม่รู้ว่าทำไมเจ้าของท่าถึงเลือกเขา
ถ้าวัดกันที่ระดับฝีมือ ในที่นี้มีคนเก่งกว่าเขาอยู่หลายคน ส่วนเรื่องภูมิหลัง เขาไม่มีแม้แต่สำนักให้พึ่งพา
เขายิ้มแล้วประสานมือคารวะนักพรตกับพระหนุ่ม “ยินดีด้วยเช่นกัน!”
เมื่อทุกคนจากไปแล้ว ที่นี่ก็เหลือเพียงห้าคน บอดี้การ์ดกล่าวว่า “ทั้งห้าท่านเชิญขึ้นมา คุณหนูต้องการพบพวกคุณครับ!”
ทั้งห้าลุกขึ้นเดินตามเขาไปชั้นบน ตอนนี้ฉากกั้นถูกยกออกแล้ว
กลางโถงใหญ่มีหญิงสาวอายุราวยี่สิบต้น ๆ นั่งอยู่ เธอเกล้าผมเป็นมวยต่ำ ติ่งหูยังคงห้อยไข่มุกสีขาวเม็ดหนึ่ง ชุดกี่เพ้าสีขาวนวลกับผ้าคลุมไหล่สีเดียวกันขับให้เธอดูงดงามแต่ไม่ฉูดฉาด
เธอยิ้มพลางชี้ไปยังเก้าอี้ห้าตัวที่จัดเตรียมไว้แล้ว
“มากันแล้วก็นั่งสิ!”
“เหล่าซาน ยกชามา!”
“ครับ คุณหนู!” บอดี้การ์ดชุดดำที่ยืนข้างเธอเริ่มชงชา
ในบรรดาคนทั้งห้า ทุกคนยกเว้นเฉินล่างต่างมองเจ้าของท่าอย่างตะลึงไปชั่วขณะ
พวกเขาเคยได้ยินว่าเจ้าของท่าที่ท่าเรือสวยมาก แต่ไม่คิดว่าจะสวยถึงขนาดนี้
เฉินล่างเดินไปนั่งเก้าอี้ริมสุด เหลือบมองพระหนุ่มน้อย เห็นอีกฝ่ายก้มหน้า ใบหน้าแดงระเรื่อ ริมฝีปากขยับเบา ๆ ดูก็รู้ว่ากำลังท่องว่า อมิตาภพุทธ!
เขาอดขำในใจไม่ได้ บางคนพอได้เจอเข้า ต่อให้พระพุทธเจ้าก็ช่วยไม่ไหว!
แต่เฉินล่างยังดีกว่าคนอื่นมาก อย่างไรเสียเขาก็เป็นผู้ชายที่ผ่านการทรมานมาถึงเจ็ดคืน ตอนนี้จึงเริ่มมีภูมิต้านทานต่อความงามของเจ้าของท่าแล้ว