เฉินล่างไม่สนใจว่าพวกเขาจะไปทำอะไร เขาไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง มุ่งหน้ากลับบ้านทันที หลับตาเข้าสู่ห้วงฝัน…
คราวนี้ในความฝันเกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นอีกครั้ง
ความเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้เฉินล่างงุนงงอยู่บ้าง
ขณะนี้ในความฝัน…
ไม่มีใครอยู่เลย มีเพียงเขาที่นอนอยู่บนเตียงไม้กระดานเก่า ๆ รอบด้านว่างเปล่า
“เกิดอะไรขึ้น?”
“ทำไมไม่มีใครเลย?”
เฉินล่างใจหายวาบ กลัวว่าความสามารถฝึกฝนในฝันจะหายไป เขาลองดูแล้วก็ยังเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ
เขาจึงลุกขึ้นจากเตียง เดินไปยืนตรงกลาง พอเตรียมจะฝึกหมัด จู่ ๆ ก็ฉุกคิดขึ้นมา แล้วตั้งใจนึกถึงนักพรตคนนั้น
ควันดำสายหนึ่งลอยลงมาจากกลางอากาศ ก่อนก่อตัวเป็นรูปร่างนักพรต
เมื่อลงถึงพื้น นักพรตก็ประสานหมัดคารวะ “เชิญ!”
สิ้นเสียง เขาก็พุ่งเข้ามาก้าวหนึ่ง แล้วชกใส่เฉินล่าง
เฉินล่างในฝันยังไม่ทันตั้งตัวก็ถูกชกเข้าให้ พลังภายในประหลาดสายหนึ่งปะทุขึ้น ร่างเขาถอยกรูดไปหลายก้าว เลือดลมในอกปั่นป่วน ทรมานอย่างยิ่ง
“หมัดอะไรเนี่ย?”
นักพรตไม่พูดอะไร บุกเข้ามาไล่ชกเฉินล่างต่อ
นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินล่างถูกซ้อมในฝัน เมื่อครู่เขาแค่ตั้งตัวไม่ทัน แต่คราวนี้รู้ตัวแล้ว ย่อมไม่ยอมให้ถูกอัดง่าย ๆ
เขาฝืนข่มเลือดลมที่ปั่นป่วนในอก สูดหายใจลึก ๆ แล้วกระทืบเท้าสุดแรง ยกแขนข้างเดียวขึ้น ก่อนพุ่งเข้าใส่ทันที
เหตุใดปาจี๋จึงดุดัน? ก็เพราะใช้การโจมตีตอบโต้การโจมตี นายดุ ฉันก็ดุยิ่งกว่า!
ศอกกับหมัดกระแทกกัน พลังภายในระเบิดออก เขาฝืนรับพลังประหลาดสายนั้นไว้ แล้วก้าวเสริมขึ้นหน้า ก่อนชกหมัดหนึ่งออกไปราวกับค้ำฟ้า
นักพรตยกฝ่ามือรับหมัด ร่างถอยอย่างรวดเร็ว เฉินล่างกระทืบเท้าอีกครั้ง อาศัยแรงจากพื้น บิดเอวหมุนสะโพก แล้วกระแทกศอกขึ้นอย่างรวดเร็ว
“เพียะ!” นักพรตหักแขนขึ้นป้องกัน แต่กันไว้ไม่อยู่ ถูกศอกกระแทกจนล้มคว่ำลงกับพื้น ก่อนสลายกลายเป็นควันดำสายหนึ่ง…
“แค่ก ๆ ๆ!”
เฉินล่างกุมอก ไออย่างหนักอยู่หลายครั้ง ก่อนทรุดนั่งลงกับพื้น เหงื่อท่วมศีรษะ
จู่ ๆ ก็โดนต่อยเข้าให้ เจ็บจริง ๆ เขาลูบหน้าอก ซี่โครงน่าจะแตกไปสองซี่ แต่ไม่ได้กระทบอวัยวะภายใน
“ในฝันยังประลองกันได้ด้วยเหรอ?”
ดวงตาเฉินล่างเป็นประกายตื่นเต้น