เมืองต้าฉย่าใหญ่กว่าหมู่บ้านเริ่มต้นมาก
นี่คือความรู้สึกแรกของลู่เถี่ยเฉินเมื่อยืนอยู่ใต้ประตูเมือง
หมู่บ้านเริ่มต้นจะคึกคักแค่ไหน ก็เป็นเพียงหมู่บ้านแห่งหนึ่ง
มีบ้านไม้ ร้านตีเหล็ก ร้านขายยา กระท่อมหัวหน้าหมู่บ้าน และถนนไม่กี่สายที่ไม่ได้กว้างนัก ผู้คนที่เดินไปเดินมาล้วนเป็นผู้เล่นมือใหม่ที่เพิ่งเข้าเกมได้ไม่นาน
แต่เมืองต้าฉย่าไม่เหมือนกัน
ประตูเมืองสูงตระหง่านราวกำแพงยักษ์ขวางอยู่ตรงหน้า อิฐสีเขียวคล้ำบนกำแพงสลักลวดลายซับซ้อน ทหารรักษาเมืองในชุดเกราะยืนประจำการอยู่ด้านบน หอกยาวตั้งเอียง เกราะสะท้อนประกายเย็นเยียบใต้แสงตะวัน
ทั้งในและนอกประตูเมืองคลาคล่ำไปด้วยผู้คน
ผู้เล่นที่ถูกส่งตัวมาจากหมู่บ้านเริ่มต้นต่าง ๆ แทบจะมารวมตัวกันอยู่ที่นี่ทั้งหมด
บางคนเพิ่งมาถึงเมืองต้าฉย่า ก็ยืนนิ่งแหงนหน้ามองอย่างตะลึงงัน
บางคนเปิดแผนที่ ค้นหาทางไปโถงอาชีพ
บางคนเปลี่ยนอาชีพเสร็จแล้ว กำลังตะโกนหาปาร์ตี้
“นักดาบเลเวล 10 หาปาร์ตี้!”
“นักบวชมีปาร์ตี้ประจำไหม? อุปกรณ์พอใช้ได้ ฮีลได้สม่ำเสมอ!”
“รับซื้อวัตถุดิบ! แร่ระดับต่ำ เขี้ยวหมาป่า เอ็นวัว ใยแมงมุม!”
“มีช่างตีเหล็กไหม? อาวุธผมใกล้พังแล้ว! ค่าซ่อมในเมืองหลักแพงเกินไป จ่ายไม่ไหว!”
เมื่อได้ยินประโยคสุดท้าย ลู่เถี่ยเฉินก็อดเหลือบมองอาวุธของผู้เล่นคนนั้นไม่ได้
มันเป็นดาบยาวสีเทาเล่มหนึ่ง
คมดาบมีรอยบิ่นชัดเจน ส่วนด้ามจับก็แตกร้าว
ค่าความทนทานคงเหลือไม่มากแล้ว
ผู้เล่นคนนั้นยังไม่รู้ว่าปัญหาร้ายแรงแค่ไหน ยังคงตะโกนไปพลางใช้ดาบเคาะแท่นหินข้าง ๆ ไปพลาง
ลู่เถี่ยเฉินเงียบไปครู่หนึ่ง
เขาไม่ได้เดินเข้าไปเตือน
ประสบการณ์บางอย่าง ทุกคนก็ต้องจ่ายค่าเรียนรู้ด้วยตัวเอง
ถ้าโชคไม่ดี สิ่งที่ต้องจ่ายก็คือดาบหนึ่งเล่ม
เฟิงซุ่นยืนอยู่ข้างเขา มองถนนที่อยู่ไกลออกไป
“ที่นี่ใหญ่ชะมัด”
ลู่เถี่ยเฉินเห็นด้วยกับคำพูดนั้นอย่างยิ่ง
ถนนสายหลักของเมืองต้าฉย่ากว้างขวาง สองข้างทางเรียงรายไปด้วยร้านค้าหลากหลาย
ร้านขายยา ร้านขายอุปกรณ์ ร้านของจิปาถะ สมาคมพ่อค้าวัตถุดิบ โรงประมูล และโถงนักผจญภัย
ไกลออกไปยังเห็นปล่องควันสูงตระหง่านกับอาคารเตาหลอมเป็นกลุ่ม ที่นั่นน่าจะเป็นเขตตีเหล็กของเมืองต้าฉย่า