คำพูดของพังเทียนชงทำให้ไต้เชียนเสวี่ยกับลั่วฉีเบิกตาโตขึ้นเรื่อย ๆ มองเขาราวกับเห็นสัตว์ประหลาด
“นายช่วยอยู่เงียบ ๆ หน่อยได้ไหม!”
ไต้เชียนเสวี่ยพูดขึ้นก่อน “อย่าหาเรื่องใส่ตัวสิ ดูนายเพิ่งมาบริษัทได้ไม่กี่วัน ก็เรียกตำรวจมาแล้ว...”
“นั่นสิ!”
ลั่วฉีพูดตาม “นายหักขาคนอื่นไปข้างหนึ่งยังไม่พอหรือไง? แค่เรื่องนี้ ถ้าอีกฝ่ายฟ้องร้อง นายก็ติดคุกหลายปีได้แล้ว!”
“เฮ้! หัวหน้าลั่ว จะกินอะไรก็กินไป แต่อย่าพูดมั่วสิ”
พังเทียนชงแย้งอย่างไม่พอใจ “คุณเห็นผมหักขาคุณชายรองจั๋วหรือไง?”
“ไม่เห็น!”
“นั่นไงล่ะ เวลาพูดก็ต้องมีหลักฐาน อยากฟ้องผมก็ต้องมีหลักฐานเหมือนกัน!”
“โห! เก่งนักนะ...”
ลั่วฉีกลอกตามองเขา “เมื่อกี้เรื่องบัตรประชาชน ทำไมนายไม่จัดการเองล่ะ?”
“ผม...”
พังเทียนชงพลันพูดไม่ออก ถูกอีกฝ่ายจับจุดอ่อนได้พอดี
“ผมอะไรของนาย...”
ลั่วฉีถลึงตาใส่ “มากับฉันที่สถานีตำรวจเดี๋ยวนี้!”
“ไปทำไม?”
พังเทียนชงถามอย่างระแวดระวัง “เมื่อกี้สองคนนั่นยังพาผมไปไม่ได้เลย ตอนนี้คุณจะจับผมไปเองหรือไง?”
“อะไรของนาย?”
ลั่วฉียิ้ม “มากับฉันไปทำบัตรประชาชนใหม่ที่สถานี ไม่อย่างนั้นต่อไปนายก็มีปัญหาอีก”
“อ๋อ!”
พังเทียนชงร้องอย่างเข้าใจ “แบบนี้ก็ได้! เอ่อ... คุณไต้ ผมขอลาครึ่งวันได้ไหม?”
“ไปเถอะ!”
ไต้เชียนเสวี่ยโบกมือ “จะได้ไม่ต้องมาวุ่นวายกันทีหลัง...”
“ได้!”
ลั่วฉีร่ำลาไต้เชียนเสวี่ย แล้วพาพังเทียนชงเดินไปทางลิฟต์ โดยเดินนำหน้าอยู่คนละช่วง