ตอนกลางคืน หยางเหมยวิดีโอคอลผ่านวีแชตหายายกับหยางเสีย
“ชิงชิงเพิ่งกลับมา ซื้อเสื้อผ้ากับอาหารเย็นมาให้พวกเราแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงนะ!” หยางเสียบอก
ผ่านหน้าจอ หยางเหมยเห็นถุงของขวัญหลายใบวางอยู่บนเตียง เสื้อผ้าแบรนด์นั้นราคาไม่ใช่ถูก ๆ เลย เงิน 3,000 หยวนที่เธอให้ชิงชิงไป คงซื้อเสื้อผ้าได้แค่ตัวเดียวกระมัง
บนโต๊ะยังมีโจ๊กอุ่น ๆ กับเสี่ยวหลงเปาจากร้านส่งอาหาร
ทั้งสองคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง หยางเหมยก็วางสาย
“นี่กี่โมงแล้ว? ยังไม่ทำข้าวอีกเหรอ? คิดจะปล่อยให้ฉันหิวตายหรือไง?” หญิงชราที่เสียงยังทรงพลังเอ่ย
หญิงที่สวมชุดกี่เพ้าและดัดผมเป็นลอนผู้นี้คือแม่สามีของหยางเหมย เป็นหญิงเมืองปีศาจโดยกำเนิด
“แม่ฉันกับน้องสาวมา เลยคุยกันนิดหน่อยค่ะ เดี๋ยวฉันไปทำกับข้าวแล้ว”
หยางเหมยสวมผ้ากันเปื้อนแล้วเข้าไปในครัว เตรียมทำอาหารเย็น ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกน้อยใจ
เธอดูแลแม่สามีอยู่ในบ้านหลังนี้มาสิบกว่าปี แม้แม่ของตัวเองมาเยี่ยมก็ยังไปดูแลไม่ได้
ไม่นาน เธอก็ทำกับข้าวง่าย ๆ ได้หลายอย่าง
หลินเจิ้นกลับมาบ้านตอนค่ำเช่นกัน
อาหารบนโต๊ะทั้งประณีตและน่ากิน แต่กลับมีคนไม่รู้จักพอ
“เสี่ยวเหมย เนื้อนี่เหนียวไปหน่อย” แม่สามีขมวดคิ้ว เอ่ยอย่างรังเกียจ ก่อนคายชิ้นเนื้อออกจากปาก
หลินเจิ้นได้ยินแล้วก็พูดอย่างโมโหว่า “คราวหน้าต้มเนื้อให้นิ่มกว่านี้หน่อย ไม่รู้หรือไงว่าแม่ฟันไม่ค่อยดี?”
หยางเหมยกลั้นความไม่พอใจ นึกถึงเงิน 3,000 หยวนที่โอนให้เซี่ยชิง แล้วพูดว่า “เดือนนี้ฉันไม่มีเงินแล้ว โอนเงินค่าใช้จ่ายในบ้านมาให้หน่อย”