“แม่ นี่เป็นของที่หนูไปซื้อให้แม่ที่ตัวอำเภอวันนี้ โทรศัพท์สมาร์ตโฟน แม่กับพ่อคนละเครื่อง ต่อไปไม่ต้องใช้โทรศัพท์รุ่นเก่าแล้วนะ”
“แล้วนี่ก็เสื้อผ้ากับรองเท้าที่ซื้อให้แม่กับพ่อ ลองใส่ดูเร็ว”
“สมาร์ตโฟนเหรอ? คงไม่ถูกเลยสินะ?” พ่อเซี่ยรีบวางเครื่องมือในมือลง แล้วเช็ดมือ
ในหมู่บ้านมีคนใช้สมาร์ตโฟนไม่กี่คน แถมยังดูคลิปสั้นได้ด้วย บางครั้งเขาก็เดินไปดูด้วย
เขาเคยบอกว่านั่นเป็นของที่ลูกชายซื้อให้พ่อแม่ช่วงปีใหม่
คราวนี้เขาก็มีบ้างแล้ว พ่อเซี่ยรับสมาร์ตโฟนมาอย่างดีใจ
“ใช้ยังไงล่ะเนี่ย!” พ่อเซี่ยแกะกล่องสมาร์ตโฟนออก แต่ยังไม่รู้ว่าจะใช้ยังไง
“ฉันไปถามซุนเจี้ยนกั๋วดีกว่า เขาใช้เป็น!” พูดจบ พ่อเซี่ยก็ถือโทรศัพท์ที่เพิ่งแกะกล่องวิ่งออกจากบ้านไป
“หนูอยู่นี่ ให้หนูสอนไม่ได้หรือไง?” เซี่ยชิงมองพ่อที่วิ่งออกประตูไปด้วยสีหน้าดีใจ พลางพูด
“พ่อเธอไปอวดซุนเจี้ยนกั๋วน่ะสิ”
ตั้งแต่หลังปีใหม่ ซุนเจี้ยนกั๋วก็ได้สมาร์ตโฟนมา แล้วมักหยิบออกมาอวด คนแก่ในหมู่บ้านหลายคนต่างก็อิจฉา
เซี่ยชิงมองเสื้อผ้ากับรองเท้าที่เพิ่งซื้อมา แล้วพูดอย่างจนใจว่า “แต่พ่อยังไม่ได้ลองเสื้อผ้ากับรองเท้าที่หนูซื้อให้เลยนะ”
“รอให้พ่อกลับมาตอนเย็นค่อยให้ลอง ชิงชิง มาช่วยแม่ให้อาหารไก่ก่อนนะ เดี๋ยวแม่ไปลองเสื้อผ้ากับรองเท้าแล้ว!”
“ผ้าเสื้อนี่ใส่สบายจริง ๆ!” หยางเสียลูบเนื้อผ้าในมือพลางพูด
หยางเสียเข้าไปลองเสื้อผ้ากับรองเท้าในห้อง ส่วนพ่อก็วิ่งออกไปอวดสมาร์ตโฟน
เซี่ยชิงจึงได้แต่ช่วยให้อาหารลูกไก่ไม่กี่ตัว
“พวกเธอรีบโตเร็ว ๆ ล่ะ! พอโตแล้วจะจับพวกเธอไปย่างแลกทอง!”
ฮิ ๆ ๆ!
เซี่ยชิงมองลูกไก่ขนขาวจั๊วะเหล่านั้น ดวงตาเป็นประกาย พวกนี้ล้วนเป็นเงินทั้งนั้น!
เซี่ยชิงซื้อของให้พ่อกับแม่ไม่น้อย เรื่องนี้ทำให้ย่าเซี่ยที่อยู่ข้างนอกตกใจไม่น้อย
นางเพิ่งกลับมาจากบ้านลูกชายคนโต ก็ได้ยินคนในหมู่บ้านบอกว่าหลานสาวกลับมาพร้อมข้าวของมากมาย
นางจึงรีบร้อนกลับมา
พอดีกับที่เห็นหยางเสียสวมเสื้อผ้าและรองเท้าชุดใหม่
“ลูกเอ๊ย เสื้อสวยจริง ๆ! รองเท้าก็ใส่สบายมาก นุ่มเหลือเกิน! แม่ไม่เคยใส่รองเท้าที่สบายขนาดนี้มาก่อนเลย!” หยางเสียพูดอย่างดีใจ
ปกตินางใส่แต่รองเท้าผ้าราคาสิบกว่าหยวนที่ซื้อจากตลาดเช้า
พอเห็นแม่ดีใจ เซี่ยชิงก็ดีใจไปด้วย! ต่อไปเธอจะมีเงินมากขึ้น ทำให้พ่อแม่ได้ใช้ชีวิตที่ดี
“ฮึ!” ย่าเซี่ยแค่นเสียง ทำตัวให้คนอื่นรู้ว่านางอยู่ตรงนั้น
“แต่งตัวแบบนี้แล้วจะทำงานยังไง?”
“หนูซื้อให้แม่ หนูอยากให้แม่ใส่แบบไหนก็เรื่องของหนู!” เซี่ยชิงพูดอย่างไม่พอใจ
ตั้งแต่เด็กจนโต ย่าก็ไม่ชอบแม่ของเธอ ทั้งยังพูดจาร้าย ๆ ใส่แม่ทุกวัน
ย่าเซี่ยปวดใจไม่น้อย เห็นว่าเสื้อผ้าชุดนี้ราคาไม่ถูก แถมยังซื้อมาให้ครบทั้งชุด
ที่สำคัญคือไม่มีของนางแม้แต่ชิ้นเดียว!
“ได้ยินว่าเธอซื้อสมาร์ตโฟนให้แม่เธอ แม่เธอไม่เคยเรียนหนังสือ อ่านออกกี่ตัวกันเชียว? หลานชายคนเล็กของเธอปีนี้ขึ้นมัธยมปลายพอดี ยกให้เขาไปสิ”
“เขาขึ้นมัธยมปลายแล้วเกี่ยวอะไรกับแม่หนู? ถ้าเขาอยากได้ก็ให้ลุงใหญ่ซื้อให้เอง! ของที่หนูซื้อให้แม่ ใครก็อย่าคิดจะเอาไป!” เซี่ยชิงแค่นเสียง
เมื่อก่อนเธอไม่มีความมั่นใจ! แต่ตอนนี้เธอมีแล้ว!
“ฉันทำไปก็เพื่อพวกเธอ อีกไม่กี่ปีก็แต่งงานแล้ว ถึงตอนนั้นบ้านนี้จะไม่มีใครทำพิธีให้คนตายแล้วนะ!” ย่าพูดอย่างโมโห
“อีกไม่กี่ปีหนูตายแล้วหรือไง?” เซี่ยชิงโต้กลับอย่างไม่ยอมแพ้
“ถึงอย่างนั้นเขาก็เป็นลูกพี่ลูกน้องแท้ ๆ ของเธอ! เป็นพี่สาวจะให้ของเขาสักหน่อยแล้วมันยังไง?”
หยางเสียเห็นว่าเซี่ยชิงกำลังจะทะเลาะกับย่าอีก จึงรีบเข้าไปไกล่เกลี่ย กลัวว่าย่าเซี่ยจะเอาเรื่องไปพูดมั่วซั่วข้างนอกจนทำให้ลูกสาวเสียชื่อ
“ยังไงเงินก็เป็นของหนู หนูอยากให้ใครก็ให้คนนั้น!”
กริ๊ง ๆ
โทรศัพท์ของเซี่ยชิงดังขึ้น เป็นพนักงานส่งของมาถึงพอดี
เธอรีบออกไปรับพัสดุ เป็นกล่องใบใหญ่
“ซื้ออะไรอีกแล้ว เปลืองเงินจริง ๆ เพิ่งกลับมาก็ใช้เงินฟุ่มเฟือย” ย่าพูดอย่างริษยา
ซื้อของให้คนในบ้านกันหมด แต่ไม่ซื้อให้นาง! นางยังใส่เสื้อผ้าปะแล้วปะอีก แถมรองเท้าก็ขาดคู่หนึ่ง!
“แม่ เสื้อผ้าชุดนั้นหนูซื้อให้ตากับยายค่ะ!”
เซี่ยชิงพูดกับหยางเสีย ขณะยกคอมพิวเตอร์ขึ้นชั้นบนไปยังห้องนอน
“ดี ดีเลย! แม่จะเอาไปให้ตากับยายเดี๋ยวนี้ พวกท่านต้องดีใจมากแน่ ๆ!”
ตากับยายของเซี่ยชิงอยู่หมู่บ้านข้าง ๆ ขี่รถไฟฟ้าไปแค่สิบกว่านาทีก็ถึง
ย่าเซี่ยมองลานบ้านที่ว่างเปล่า สรุปว่าทุกคนมีของขวัญกันหมด ยกเว้นนางคนเดียวหรือ?
“ย่า หนูกลัวย่าจะว่าหนูใช้เงินฟุ่มเฟือย เห็นย่าประหยัดขนาดนั้น หนูก็เลยไม่ซื้อให้ค่ะ”
ย่าเซี่ยโกรธจนหน้าแดงก่ำ นางกลัวเปลืองเงินที่ไหนกัน? นางกลัวว่าหลานจะเอาเงินตัวเองไปใช้ต่างหาก!
อีกอย่าง ซื้อให้ตากับยายไปแล้ว จะยังเปลืองเงินอะไรอีก? พอคิดว่าหลานสาวจงใจไม่ซื้อให้ นางก็ยิ่งเดือดดาล!
“ซุนเจี้ยนกั๋ว! มาดูหน่อยสิว่าสมาร์ตโฟนเครื่องนี้เปิดยังไง!”
พ่อเซี่ยถือโทรศัพท์เครื่องใหม่ไปหาซุนเจี้ยนกั๋ว
“โอ้โห โทรศัพท์ใหม่ด้วย” ซุนเจี้ยนกั๋วมองโทรศัพท์เครื่องใหม่เอี่ยมในมือพ่อเซี่ย เป็นโทรศัพท์ยี่ห้อหัวเว่ยชื่อดัง ราคาคงสักสองพันหยวนได้กระมัง!
ตอนปีใหม่ ลูกชายเขาซื้อสมาร์ตโฟนยี่ห้อไม่คุ้นให้เขาเครื่องหนึ่ง ราคาแค่พันหยวนเอง
“ลูกสาวฉันซื้อให้ ฉันไม่เอาแล้วนะ แต่เธอก็ยังยืนกรานจะซื้อให้ ฉันไม่รับ เธอก็ร้องไห้อีก สุดท้ายฉันเลยรับมา”
“เด็กคนนี้นี่ไม่รู้จักเชื่อฟังเลย เปลืองเงินจริง ๆ” พ่อเซี่ยพูดพลางยิ้มกว้าง ท่าทางแบบนี้ไม่เหมือนคนที่ลูกไม่เชื่อฟังสักนิด!
สีหน้าซุนเจี้ยนกั๋วดูไม่ค่อยดีนัก เขาเห็นพ่อเซี่ยกำลังได้ใจและมีความสุขแล้วก็หงุดหงิด จึงพูดด้วยรอยยิ้มฝืด ๆ ว่า “โทรศัพท์รุ่นใหม่แบบนี้ฉันก็ใช้ไม่เป็นเหมือนกัน ไปหาให้คนอื่นสอนเถอะ”
เขาไม่เชื่อหรอกว่าลูกสาวเพิ่งเรียนจบจะหาเงินได้เท่าไร บางทีอาจซื้อด้วยเงินกู้ก็ได้!
“อย่างนั้นหรือ! งั้นฉันกลับไปหาลูกสาวที่ไม่เชื่อฟัง ให้เธอสอนก็แล้วกัน!” พ่อเซี่ยพูดพลางยิ้มอย่างได้ใจ
ซุนเจี้ยนกั๋วโมโหจนกลับบ้าน เดิมทีปีนี้เขามีความสุขมาก ลูกชายกลับมาซื้อโทรศัพท์ใหม่ให้ แล้วเขาก็เอาไปอวดอยู่ในหมู่บ้านพักใหญ่ แต่ยังไม่ทันไร ลูกสาวของเซี่ยจี้เสียงก็ซื้อสมาร์ตโฟนที่ดีกว่าให้พ่อของเธอแล้ว
คราวนี้เขายิ่งโมโหเข้าไปใหญ่
เซี่ยจี้เสียงถือโทรศัพท์เครื่องใหม่ไปอวดคนโน้นคนนี้ บอกว่าเป็นโทรศัพท์ที่ลูกสาวซื้อให้
ส่วนหยางเสียก็ถือข้าวของขึ้นรถ ขี่กลับบ้านพ่อแม่ทันที ระหว่างทางนางปั่นรถเร็วมาก
พอเข้าประตูบ้าน นางก็พูดด้วยรอยยิ้มกว้างว่า
“แม่! เสื้อผ้าสองชุดนี้หลานสาวของแม่ซื้อจากในเมืองมาให้ รีบลองดูสิว่าพอดีไหม”