ซูอวี้ไปตามหาเด็กหญิงตัวน้อยตั้งแต่เช้าตรู่ เธอไม่เหมือนเด็กคนอื่น ๆ ที่มักมีสีหน้าซึมเซาและสับสน
ดวงตาของเด็กหญิงคนนี้กลับสดใสเป็นพิเศษ ท่ามกลางโลกที่พังพินาศเช่นนี้ มันช่างเหมือนแสงแห่งความหวัง
“หนูชื่ออะไร?”
เด็กหญิงส่ายหน้า เธอไม่รู้ว่าตัวเองชื่ออะไร
“พี่สาวเซี่ยชิงบอกให้ฉันเอาของนี่มาให้หนู”
ซูอวี้วางกล่องใบเล็กลงข้างตัวเด็กหญิง
สำหรับเขา กล่องใบนี้ไม่ใหญ่เท่าไร แต่สำหรับเด็กหญิงวัย 4 ขวบแล้ว มันก็ไม่เล็กเลย
เด็กหญิงมองกล่องบนพื้นอย่างสงสัย ไม่รู้ว่าข้างในมีอะไร
ซูอวี้มองเด็กน้อยผอมโซตรงหน้า ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ฉันเปิดให้”
ซูอวี้เปิดกล่องออก สิ่งแรกที่เห็นคือตุ๊กตาขนนุ่มน่ารักตัวหนึ่ง ตามด้วยเสื้อผ้าชุดใหม่สะอาดเอี่ยม และรองเท้าอีกคู่
ข้างล่างยังมีขนมปังชิ้นเล็ก ๆ กับของกินอื่น ๆ ที่เด็กกินได้ กล่องใบเล็กอัดแน่นไปด้วยของจนเต็ม
“ว้าว”
พอเด็กหญิงเห็นตุ๊กตาผ้าน่ารัก ก็ชอบมันทันที
มีเด็กผู้หญิงคนไหนไม่ชอบตุ๊กตาบ้างล่ะ! เธออยากกอดตุ๊กตาตัวนั้น แต่สองมือสกปรก เล็บก็มีแต่คราบดำ
พอเห็นตุ๊กตาสะอาดเอี่ยม เด็กหญิงก็รู้สึกประหม่า ราวกับมันไม่เหมาะกับเธอเลย
ซูอวี้หยิบตุ๊กตาขึ้นมา วางลงในอ้อมแขนของเธอ
“แม่บนฟ้าส่งมาให้หนูเหรอ?”
เด็กหญิงยังพอจำคำพูดของแม่ก่อนจะซ่อนเธอไว้ในตู้ได้ แม่บอกว่าจะคอยมองเธออยู่บนฟ้า