ทั้งหน่วยบุกเบิกและคนของพวกเขาอีกหลายคนไม่ได้นอนกันทั้งคืน พอเห็นผักสดมากมายขนาดนี้ก็แทบตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่!
พวกเขาตื่นเต้นจนมือไม้เกร็ง ราวกับกำเงินเป็นหมื่นล้านไว้ในมือ! ผักพวกนี้ทั้งสดใหม่ ปลอดสารพิษ และไร้มลพิษ
ยิ่งไปกว่านั้น พืชในเขตนี้แทบจะปลูกอะไรไม่ขึ้นแล้ว หากไม่มีผักเหล่านี้ อีกไม่กี่เดือนต่อให้คิดจะแทะเปลือกไม้ก็คงไม่มีให้แทะ
ถึงตอนนั้นพวกเขาคงต้องกินเนื้อคนด้วยกันเองจริง ๆ ซึ่งในฐานที่มั่นอื่น พวกเขาก็เคยเห็นเรื่องแบบนี้มาแล้ว
แต่ที่นี่ แม้จะมีคนหลายร้อยคน ก็ไม่เคยเกิดเรื่องเช่นนั้นขึ้น สาเหตุสำคัญที่สุดคือซูอวี้บริหารจัดการอย่างเข้มงวด
ทุกคนยังยืนหยัดรักษาความเป็นมนุษย์เอาไว้
เช้าตรู่ หลี่เย่าก็ประกาศให้คนในฐานที่มั่นเริ่มแจกจ่ายอาหาร
“มันเทศ! เป็นมันเทศ!”
คนที่เข้าแถวซึ่งเดิมก็เบียดเสียดกันอยู่แล้ว พอเห็นมันเทศสดใหม่ก็ยิ่งเบียดกันแน่นขึ้น
“ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นมันเทศสด!”
หวังเฉียงเห็นแถวเริ่มเบียดกันแน่นขึ้นเรื่อย ๆ จึงตะโกนเสียงดังว่า
“เงียบ! ใครแซงคิว ไสหัวไปให้หมด!”
ไม่ว่าเมื่อไรก็มีพวกหัวแข็งอยู่หนึ่งสองคนที่คิดจะพุ่งไปแย่งของข้างหน้า จางเลี่ยงซึ่งยืนอยู่ด้านข้างจึงเตะพวกเขาออกไป เมื่อคืนพวกเขากินอิ่มกันแล้ว!
ชายคนหนึ่งที่ผมร่วงจนแทบหมด กุมท้องขดตัวอยู่บนพื้น
“ใครแซงคิวอีก ไสหัวออกจากแถวไปเลย! อย่าหวังว่าจะได้อาหารจากพวกเราแม้แต่คำเดียว!”