ย่าเซี่ยได้ยินเซี่ยชิงบอกว่าจะส่งกลับ ก็เริ่มกระวนกระวายใจ
“ฉันยังอยู่บ้านลูกชายอีกสักสองวันไม่ได้หรือไง?”
“ได้สิ! ฉันแค่คิดว่าคุณอยู่มาครบเดือนแล้วน่ะค่ะ กลัวว่าตอนกลับจะไม่สะดวก เลยว่าจะไปส่งคุณสักหน่อย”
ในหมู่บ้านนี้ ลูกสาวที่แต่งออกไปก็เหมือนน้ำที่สาดออกจากบ้าน ส่วนผู้ชายเป็นคนแบ่งที่ดินและรับหน้าที่เลี้ยงดูพ่อแม่ยามแก่เฒ่า
ตอนแรกพี่น้องสองคนตกลงกันไว้แล้วว่า จะผลัดกันรับแม่ไปอยู่บ้านละเดือน พรุ่งนี้ก็ขึ้นวันที่ 1 ถึงเวลาต้องเปลี่ยนคนแล้ว
“อยู่ใกล้แค่นี้เอง! ถึงตอนนั้นฉันไปกินข้าวที่นั่นก็ได้” ย่าขมวดคิ้ว
อยู่ที่ไหนไม่สบายใจก็ไปกินข้าวที่นั่นสักมื้อแล้วค่อยกลับมา แค่นี้ยังไม่ได้อีกหรือไง?
เซี่ยชิงเบ้ปาก ไม่อยากเถียงกับย่าต่อแล้ว จึงรีบขึ้นไปชั้นบน
เธอชำระเงินมัดจำและส่งเรื่องให้ตรวจสอบในเถาเป่า ใช้เวลาแค่สองชั่วโมงก็ผ่านการตรวจสอบเรียบร้อย
ของในเซียนอวี๋ก็ถูกซื้อไปไม่น้อย พรุ่งนี้เธอต้องส่งของด้วย
จากนั้นเธอก็สั่งซื้อของจากเถาเป่าอีกหลายอย่าง ทั้งบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกับเส้นบะหมี่
เดี๋ยวนี้สั่งของออนไลน์สะดวกขนาดนี้ ไม่ต้องออกไปซื้อเองแล้ว
พอคิดว่าอีกเดือนเดียวก็จะเข้าฤดูร้อน ที่บ้านกลับไม่มีเครื่องปรับอากาศสักเครื่อง ทุกปีพอถึงหน้าร้อนก็ได้แต่ใช้พัดลมเก่า ๆ ตัวเดียว พัดกันทั้งบ้าน
เธอจึงสั่งเครื่องปรับอากาศจากเถาเป่าสองเครื่อง จ่ายไป 5,000 หยวน
ชักโครกที่บ้านก็ต้องเปลี่ยน ตู้เย็นก็ด้วย! โทรทัศน์ก็ด้วย!