หยางเหมยมีลูกสองคน ลูกชายคนโตหลินเจ๋อปีนี้อายุ 28 ปี ทำงานอยู่หน่วยงานรัฐบาลในเมืองปีศาจ เงินเดือนไม่สูงนัก แต่สวัสดิการดี
ลูกสาวชื่อหลินน่วน อายุ 20 ปี เซ็นสัญญากับบริษัทบันเทิงแห่งหนึ่ง แต่ยังไม่ได้เปิดตัวอย่างเป็นทางการ
หยางเสียมองฝูงชนที่เดินขวักไขว่ในสถานีรถไฟความเร็วสูงของเมืองปีศาจ แสงไฟสว่างจ้า ทั้งยังมีป้ายโฆษณากะพริบอยู่ข้าง ๆ เธอรู้สึกไม่คุ้นชินอยู่พักหนึ่ง
“สถานีรถไฟความเร็วสูงของเมืองปีศาจคนเยอะจัง ฉันเวียนหัวไปหมดแล้ว”
“ตามฉันมา”
เซี่ยชิงจูงมือคนละข้าง พาหยางเสียกับคุณยายออกจากสถานีรถไฟความเร็วสูง
หยางเสียรู้สึกโล่งใจที่ลูกสาวไม่ให้เธอขนของมามากเกินไป ไม่อย่างนั้นคงต้องหอบหิ้วถุงใหญ่ถุงเล็กให้วุ่นวายแน่
ออกจากสถานีรถไฟความเร็วสูงแล้วยังต้องเดินต่ออีกช่วงหนึ่ง
หลินเจ๋อพูดว่า “แม่ครับ คุณยายกับน้าจะพักที่บ้านเราไหมครับ? ผมกับน่วน ๆ ก็ไม่ได้อยู่บ้านพอดี ให้คุณยายกับน้าพักได้เลย”
หยางเหมยเห็นว่าลูกชายยังเอาใจใส่คนอื่นดี แต่ไม่คิดเลยว่าหลินเจิ้นจะจองโรงแรมราคาประหยัดให้พวกเขา
ถึงเธอจะอยากให้ทุกคนพักที่บ้าน เพราะอย่างไรก็บ้านย่อมสบายกว่าโรงแรมมาก
“พ่อของลูกจองโรงแรมราคาประหยัดให้คุณยายกับน้าใหญ่แล้ว ย่าของลูกยังอยู่ที่บ้าน”
หลินเจ๋อรู้จักนิสัยของย่าดี จึงไม่ได้พูดอะไรต่อ
ไม่นานนัก สิบห้านาทีต่อมา เซี่ยชิงก็พาหยางเสียกับคุณยายออกจากสถานีรถไฟความเร็วสูง
พอคุณยายเห็นหยางเหมยก็ยินดีจนตื่นเต้น เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นอีกหลายก้าว