บทที่ 16 ยุ้งฉางไฟไหม้แล้ว!
ราตรีคล้อยต่ำ แสงจันทร์ริบหรี่
ยุ้งฉางตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองเหลียง มีกำแพงสูงสี่เมตร มีประตูใหญ่เพียงบานเดียวเป็นทางเข้าออก ข้างประตูทั้งสองด้านจุดคบเพลิงไว้ มีทหารมนุษย์จระเข้กว่าสิบนายเฝ้าอยู่
เจียงจิ่นสวมอุปกรณ์มองเห็นในที่มืด ซ่อนตัวอยู่ไกล ๆ คอยสังเกตยุ้งฉาง ครั้นแน่ใจว่าไม่มีผู้ใดลาดตระเวนอยู่ด้านนอกกำแพง นางจึงอ้อมไปยังใต้กำแพงสูงแล้วเงยหน้ามอง
ด้วยส่วนสูงของนาง กำแพงสูงสี่เมตร ต่อให้กระโดดอย่างไรก็เอื้อมไม่ถึง
ยิ่งไปกว่านั้น บนยอดกำแพงยังวางหลักคมหนามเหล็กไว้ไม่น้อย ในยุคที่การถลุงเหล็กยังไม่ก้าวหน้านัก นับว่าเป็นการลงทุนไม่น้อยทีเดียว
เมื่อแน่ใจว่ารอบข้างไม่มีผู้ใด นางก็นำบันไดไม้ออกจากมิติวิเศษมาพาดไว้บนกำแพง บันไดนี้เป็นของที่นางเก็บมาจากเรือนส่วนตัว
นางปีนบันไดขึ้นไปมองเข้าไปในกำแพง เห็นยุ้งฉางเรียงรายเป็นแถว แต่ละหลังไม่มีคนเฝ้าโดยเฉพาะ ทว่ามีทหารลาดตระเวนอยู่
เจียงจิ่นยืนสังเกตการณ์อยู่บนบันไดไม้ครู่หนึ่ง รออยู่ราวครึ่งเค่อ ทหารลาดตระเวนก็เดินผ่านไปไม่ไกลจากจุดที่นางอยู่
นางนำผ้าป่านหยาบหนาหลายผืนออกจากมิติวิเศษ ปูรองไว้บนกำแพง แล้วปีนขึ้นไปอย่างรวดเร็ว เก็บบันไดไม้เข้ามิติวิเศษก่อนนำไปวางพาดกับกำแพงชั้นใน จากนั้นจึงค่อย ๆ ไต่ลงไปตามบันไดอย่างระมัดระวัง