บทที่ 32 สังหารทหารม้า
ทหารม้ามนุษย์จระเข้รีบควบคุมม้าที่อยู่ใต้ร่าง กำลังจะจัดกระบวนโต้กลับ ธนูระลอกที่สองของเจียงจิ่นกับพวกก็พุ่งลงมาอีกครั้ง พร้อมกับก้อนหินขนาดใหญ่กว่าเดิมหนึ่งหรือสองก้อน
ทางด้านหลิวหมีกับเฟิงชิงจู๋ที่ช่วยกันเข็นหินนั้นยุ่งจนมือเป็นระวิง หินก้อนใหญ่ก็ช่วยกันเข็นสองคน ส่วนก้อนเล็กก็คนละก้อน สรุปคือเข็นกันไม่หยุด
ลั่วชิงซื่อได้รับมอบหมายให้ไปประจำอยู่บนยอดเนินทางใต้ นอกจากคอยสอดส่องว่ามีศัตรูอยู่ทางใต้หรือไม่ ยังต้องป้องกันไม่ให้มีใครเล็ดลอดหนีไปได้ด้วย
หากมีทหารม้าที่หลุดรอดหนีไปทางนั้น นางก็จะเข็นหินก้อนที่อยู่ข้างหน้าลงไป ไม่จำเป็นต้องให้กระแทกถูกตัว ขอเพียงขวางทางและชะลอความเร็วของพวกมันได้ก็พอ
ดูออกว่าทหารม้าเหล่านี้มีประสบการณ์รบอยู่บ้าง หลังพ้นช่วงตื่นตระหนกในตอนแรก พวกมันก็รีบขึ้นสายธนู เตรียมโต้กลับสังหาร
แต่พวกมันพบว่าอยู่ก้นหุบเขามองไม่เห็นศัตรูที่อยู่ด้านบน จึงทำได้เพียงละความคิดที่จะโต้กลับ แล้วหันมาหนีเอาชีวิตรอด
เจียงจิ่นกับพวกย่อมไม่เปิดโอกาสให้พวกมัน ธนูพุ่งว่อน หินถาโถมลงมาไม่ขาดสาย
ท้ายที่สุดเมื่อไม่เหลือหินก้อนใหญ่แล้ว เฟิงชิงจู๋กับหลิวหมีก็เก็บก้อนหินเล็ก ๆ และดินทรายขึ้นมาโยนลงไปแทน
ไม่หวังว่าจะขว้างถูกตัวคน ขอเพียงก่อกวนและชะลอความเร็วในการหนีของศัตรู เพื่อให้ชุดยิงธนูมีโอกาสลงมือมากขึ้นก็พอ
ไม่พูดก็ไม่ได้ ดินทรายที่โปรยปรายลงมาทำให้เข้าตาทหารม้ากับม้าศึกหลายตัว พวกมันลืมตาไม่ขึ้นอยู่ชั่วขณะ แทบจะกลายเป็นคนตาบอด
สถานการณ์ยิ่งอลหม่าน เสียงร้องโหยหวนดังไม่ขาดหู