บทที่ 26 ม่อหลินของเหยาจี้
โจวซุยควบม้าไปข้างหน้าอีกระยะหนึ่ง เวลานี้พวกเขาถือว่าปลอดภัยแล้ว
ต่อให้คนจากค่ายทหารมาถึง ในเมื่อยังไม่รู้สถานการณ์ภายในเมือง พวกเขาย่อมต้องเข้าเมืองไปตรวจสอบก่อน แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะตามล่าสังหารพวกเขาหรือไม่
โจวซุยอดหันกลับไปมองทางเมืองเหลียงไม่ได้ ไกลออกไปเห็นคบเพลิงหลายดวงกำลังเคลื่อนออกจากเมือง
ในดวงตาของเขาปรากฏรอยยิ้มขึ้นในที่สุด ดูท่าจะมีชาวเมืองไม่น้อยได้ยินคำตะโกนของเขา แล้วกำลังหนีออกนอกเมือง
ขณะเดียวกัน เขาก็ยิ่งเลื่อมใสเจียงจิ่นมากขึ้น
เผายุ้งฉาง ทำให้กำลังทหารในเมืองกระจัดกระจาย ก่อความระแวงและความหวาดกลัวไปทั่วสำนักเจ้าเมือง
สังหารเจียวเหลียงกับกวนจิ้น ทำให้เกิดความตื่นตระหนกยิ่งกว่าเดิม และที่สำคัญที่สุดคือทำให้เมืองเหลียงไร้ผู้นำ ทหารทั้งหมดในเมืองกลายเป็นกองกำลังที่แตกกระจัดกระจายไปในพริบตา
เผาสำนักเจ้าเมือง ทำให้กำลังทหารทั้งในเมืองและในจวนกระจัดกระจายอีกครั้ง เพื่อให้พวกเขาช่วยคนและสังหารคนได้สะดวก
ขณะเดียวกันยังเป็นการปลุกให้ชาวเมืองตื่นตัว ชาวฮั่นในเมืองใช้ชีวิตอยู่ใต้การควบคุมของมนุษย์จระเข้ แต่เดิมก็ขวัญผวากันอยู่แล้ว
สำนักเจ้าเมืองถูกเผา คืนนี้คงมีชาวเมืองไม่กี่คนที่ข่มตาหลับได้
คนที่มองการณ์ไกลบางคนอาจคาดเดาไว้แต่แรกแล้วว่าเมืองนี้อาจเกิดการเปลี่ยนแปลง จึงเตรียมสัมภาระไว้พร้อม ถึงได้หนีออกมาอย่างรวดเร็วเช่นนั้น
กล่าวได้ว่านางคำนวณทุกย่างก้าวไว้หมดแล้ว แม้แต่เวลาที่ทหารในเมืองจะไปขอกำลังเสริมก็ยังคำนวณไว้ เพื่อให้ชาวเมืองมีเวลาออกจากเมือง