บทที่ 29 สามคนไร้ประโยชน์
โจวซุยรีบอธิบาย “เมื่อคืนสถานการณ์เร่งด่วนเกินไป ข้าจึงลืมบอกท่าน นางเป็นบุตรีของเจ้าเมืองแห่งเมืองเหลียง อยู่กับเฉินอู่เหนียง เมื่อวานจึงพาตัวออกมาพร้อมกัน”
เจียงจิ่นพยักหน้า เมื่อคืนนางก็รู้แล้วว่าคณะเดินทางมีคนเพิ่มมาอีกหนึ่งคน ทั้งยังเดาได้ว่าคงเป็นคนจากตระกูลที่สนิทสนมกับตระกูลเฉิน เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าจะเป็นบุตรีของเจ้าเมือง
เมื่อเห็นลั่วชิงซื่อมีสีหน้ากระวนกระวาย นางก็ไม่ใคร่ครวญให้มากความ ตัดสินใจรับไว้เสียเลย อย่างไรเสียในคณะเดินทางก็มีสตรีอ่อนแออยู่หลายคนแล้ว เพิ่มนางมาอีกคนก็ไม่เป็นไร
ทว่ามีบางเรื่องต้องพูดให้ชัดเจน “อยู่ในคณะได้ แต่ต้องเชื่อฟังคำสั่งอย่างเด็ดขาด”
“ประการที่สอง หากเจ้ากล้าทำเรื่องที่เป็นผลเสียต่อคณะของเรา ข้าจะไม่ยกโทษให้เด็ดขาด จงจำสองข้อนี้ไว้ให้ดี”
ลั่วชิงซื่อทั้งซาบซึ้งทั้งยินดี นางคำนับเจียงจิ่นอย่างนอบน้อม “ขอบคุณคุณหนู ข้าจะเชื่อฟังและภักดีต่อท่าน”
เจียงจิ่นพยักหน้า “เช่นนั้นเจ้าก็ไปดูแลผู้บาดเจ็บเถิด”
หลังลั่วชิงซื่อจากไป เจียงจิ่นก็กลับไปที่รถม้าของตน
นางเปิดประตูช่องเก็บของเล็ก ๆ ในรถม้า ใช้ร่างกายบังสายตา แล้วแสร้งหยิบกระถางสามขา หม้อ จาน ชาม มีดฟืน และเครื่องครัวอื่น ๆ ออกมาจากข้างใน
จากนั้นยังหยิบธัญพืช น้ำมัน เกลือ ผักและเนื้อออกมา แม้แต่ไก่ที่นางเชือดคอเองก็หยิบออกมาสองตัว
นางเรียกตงซือให้เข้ามา แล้วยื่นไก่ให้ “เอาไก่สองตัวนี้ไปตุ๋นเป็นน้ำแกงเถิด ให้ทุกคนบำรุงร่างกายกันบ้าง”