บทที่ 41 ฝึกฝนหรือ?
ยามเจียงจิ่นกับพวกต้อนฝูงม้ากลับมา การต่อสู้ทางนี้ก็จบลงแล้ว ผู้อพยพกว่าร้อยคนถูกสังหารจนหมดสิ้น ไม่มีผู้ใดหนีรอดไปได้
ตงซือกำลังจะเริ่มค้นตัวศพ เจียงจิ่นรีบห้ามไว้ “ผู้อพยพเหล่านี้จะมีทรัพย์สินอันใด อย่าเสียเวลาเลย”
จากนั้นนางหันไปถามทุกคน “มีผู้ใดบาดเจ็บหรือไม่ บาดเจ็บเป็นอย่างไรบ้าง”
ผมของหลิวหมีรุงรัง ใบหน้าและแขนมีรอยฟกช้ำ ทว่าร่างกายของตนเองย่อมรู้ดีที่สุด บาดแผลทั้งหมดไม่ถูกจุดสำคัญ
นางฝืนร่างที่บาดเจ็บไปตรวจดูเลี่ยชิวกับซวงเจี่ยงแล้ว เวลานี้จึงตอบว่า “เลี่ยชิวกับซวงเจี่ยงถูกไม้พลองตี แต่ไม่เป็นอะไรมาก ข้าทายาให้พวกนางแล้ว พักสักสองวันก็หาย”
เจียงจิ่นมองนางด้วยน้ำเสียงห่วงใย “แล้วบาดแผลของเจ้าเล่า เป็นอย่างไรบ้าง ร้ายแรงหรือไม่”
หลิวหมีรู้สึกอบอุ่นในใจ “ข้าไม่เป็นไร ล้วนเป็นแค่บาดแผลภายนอก”
เจียงจิ่นจึงวางใจ นางพยักหน้า “พวกเราต้องรีบไปจากที่นี่โดยเร็ว ผู้ใดบาดเจ็บก็ขึ้นรถม้า เร็วเข้า รีบหน่อย”
หลิวหมีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนขึ้นรถม้าของเหยาจี้ไปช่วยดูบาดแผลให้เขา นางเกรงว่าระหว่างต่อสู้แผลของเขาจะปริขึ้นมาอีก โชคดีที่เขายังรู้จักระวัง จึงไม่มีปัญหาใด
เหยาจี้กล่าวขอบคุณด้วยความซาบซึ้ง “ขอบคุณนางหลิว”
หลิวหมีโบกมือ “ขอบคุณอะไรกัน เป็นคำสั่งของคุณหนูทั้งนั้น”
เจียงจิ่นกับโจวซุยขี่ม้าอยู่หน้าขบวน นางถามว่า “ข้างหน้ามีที่ใดเหมาะแก่การตั้งค่ายหรือไม่”
ไม่ว่าจะเป็นฝูงม้าหรือพวกเขา แทบทุกคนล้วนมีเลือดเปรอะเปื้อนทั่วร่าง จำเป็นต้องหาที่ชำระล้างและเปลี่ยนเสื้อผ้าโดยเร็ว