บทที่ 39 ฟันพวกมันให้ตาย!
หลิวหมีมองซวงเจี่ยงที่ยืนอยู่ข้างกาย นางไม่เคยคิดเลยว่าสิ่งที่แม่นมหลี่เป่าเคยกล่าวไว้ในตอนนั้นจะเป็นความจริง
หลายวันที่ผ่านมาซวงเจี่ยงได้รับการดูแลเป็นอย่างดี แผลน้ำร้อนลวกที่ขาและเท้าเริ่มลอกเป็นขุย แม้จะดูน่าเกลียด แต่บาดแผลก็หายดีเกือบหมดแล้ว ไม่กระทบต่อการเคลื่อนไหว
นางเป็นคนอยู่นิ่งไม่ได้ พอบาดแผลดีขึ้นบ้างก็เริ่มช่วยงานของคณะ จุดไฟ หุงหาอาหาร เก็บฟืน ล้วนทำได้สบาย
เมื่อวานซืน พวกนางหลายคนกำลังขนถุงป่านบรรจุธัญพืชลงจากรถม้าของเจียงจิ่น เพื่อเตรียมนำไปทำอาหาร ซวงเจี่ยงบอกว่านางจะจัดการเอง
จากนั้นนางก็แบกถุงป่านที่ใหญ่กว่าตัวเองเสียอีกขึ้นบ่า แล้วเดินจากไป ฝีเท้าคล่องแคล่วรวดเร็วราวกับเหาะ!
ตอนนั้นทำเอาพวกนางหลายคนตกตะลึง ถุงป่านใบนั้นแม้จะไม่ถึงหนึ่งสือ แต่ก็น่าจะมีสักห้าหกโต นั่นก็คือหกสิบถึงเจ็ดสิบชั่งเชียวนะ!
ซวงเจี่ยงกำดาบในมือแน่น สีหน้าค่อนข้างตึงเครียด เอ่ยถามเสียงเบาว่า “นางหลิว ประเดี๋ยวข้าต้องฟันพวกเขาจริง ๆ หรือ? ฟันให้ตายเลยหรือ?”
หลิวหมีพยักหน้าอย่างหนักแน่น น้ำเสียงดุดัน “ฟัน! พวกมันแย่งธัญพืชของเรา ก็เท่ากับเอาชีวิตเรา เป็นศัตรูของเรา ฟันพวกมันให้ตาย!”