บทที่ 34 พบผู้ลี้ภัย
โจวซุยพยักหน้าให้เขา ก่อนควบม้ามุ่งไปยังทิศทางที่เพิ่งชี้บอก
แสงอัสดงสาดทั่วผืนฟ้าและแผ่นดิน ดูเงียบสงบและงดงามยิ่ง
ด้วยประสบการณ์จากมื้อเช้าและมื้อเที่ยง คราวนี้ไม่ต้องรอให้เจียงจิ่นออกคำสั่ง ทุกคนต่างทำหน้าที่ของตนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
นางเดินไปริมลำธาร มองโจวซุยปลดเนื้อม้าลงจากหลังม้า แล้วอดถามไม่ได้ว่า “เจ้าทำเนื้อแห้งเป็นหรือไม่”
มือของโจวซุยชะงัก เขากินเป็นต่างหาก!
เจียงจิ่น “……” นางต้องการพ่อครัวจริง ๆ!
ไม่รู้เพราะเหตุใด จู่ ๆ โจวซุยก็รู้สึกละอายใจขึ้นมา เขาเอ่ยเสียงต่ำว่า “ข้าทำอาหารนึ่งต้มง่าย ๆ ได้ แล้วก็ทอดเนื้อเป็น”
แต่ทำเนื้อแห้งไม่เป็น พวกเขาที่นำทัพออกรบจะมีเวลาทำเนื้อแห้งได้อย่างไร อีกทั้งในค่ายทหารยังมีคนมากมาย ไม่มีทางที่จะกินอาหารไม่หมด
เจียงจิ่นกลับไปยังรถม้าประจำตัวอย่างเงียบ ๆ แล้วค้นดูคลังข้อมูลในมิติวิเศษ ก่อนจะพบวิธีทำเนื้อม้าแห้งและจดจำไว้ในใจ
เครื่องปรุงที่ต้องใช้มีไม่น้อย โชคดีที่นางยึดคลังยาในสำนักเจ้าเมืองมาได้ ข้างในมีทั้งโป๊ยกั๊ก อบเชย ยี่หร่า และสมุนไพรอื่น ๆ
ชาวบ้านที่อยู่ไม่ไกลมองโจวซุยหยิบเนื้อชิ้นใหญ่ ๆ ออกจากถุงผ้าป่าน ทุกคนต่างกลืนน้ำลาย แม้แต่เนื้อพวกเขาก็ไม่มีจะกิน ต่อให้เป็นธัญพืชหยาบผสมผักป่า พวกเขายังกินไม่อิ่ม
ชายฉกรรจ์ผิวคล้ำคนหนึ่งมองเนื้อจนตาเป็นประกาย เขาถามชายชราข้างกายว่า “หัวหน้าหมู่บ้าน พวกเขากินเนื้ออะไรกันหรือ มีเนื้อมากมายเช่นนั้นแต่คนมีแค่นี้ คงกินไม่หมดกระมัง”
ชายชราซึ่งเป็นหัวหน้าหมู่บ้านเหลือบมองเขา “หลี่เลียง เรื่องที่ไม่ควรถามก็อย่าถาม เรื่องที่ไม่ควรคิดก็อย่าคิด คนพวกนั้นดูไม่ธรรมดา หากทำให้พวกเขาขุ่นเคืองขึ้นมาจริง ๆ อย่าหาว่าข้าไม่เห็นแก่ความเป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน”