ปลุกพลังปราชญ์: อ่านฎีกาออกศึกแล้วปลุกลิโป้?

ตอนที่ 4 เทพสงครามจุติ ศึกแรกดรอปไอเทมแล้วหรือ?

9 นาที· 2.1K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

แสงสีขาวเจิดจ้าสายหนึ่งวาบผ่านไป หยางเทียนกังก็ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ร่างกายแข็งทื่อไม่ขยับเขยื้อน

ทุกคนในสนาม

ไม่ว่าจะเป็นอาจารย์ จ้าวจื่อหลงแห่งหลินเจียง หรือนักรบโพกผ้าเหลือง ต่างหยุดมือพร้อมกัน แล้วหันไปมองหยางเทียนกัง

“แย่แล้ว!”

“ถูกสายฟ้าสวรรค์ที่ทรงพลังขนาดนั้นฟาดใส่ หยางเทียนกังต้องตายแน่”

อาจารย์ที่อยู่ในเหตุการณ์กล่าวด้วยความโศกเศร้า

“เทียนกัง!”

ครูประจำชั้นมัธยมปลายปีสามห้องเก้าที่เพิ่งได้รับการช่วยเหลือจากหยางเทียนกังร้องด้วยความเจ็บปวด “จางเฉา หยางเทียนกังเป็นเพื่อนร่วมชั้นของเธอนะ ทำไมถึงฆ่าเขาได้!”

“มีอะไรก็พุ่งเป้ามาที่ครูสิ”

อาจารย์คนอื่น ๆ ของชั้นมัธยมปลายปีสามห้องเก้าสะดุ้ง รีบถอยหลังไปหลายก้าว

“ฮ่า ๆ ๆ”

“นี่แหละคือราคาที่ต้องจ่ายเพื่อเป็นวีรบุรุษ!”

“ตายด้วยน้ำมือของปรมาจารย์ผู้ทรงคุณธรรมอย่างฉัน ชาตินี้เขาก็ไม่เสียทีแล้ว”

“ฉันนับถึงสาม เขาก็จะระเบิดตายแน่”

จางเฉาหัวเราะลั่น

“เฮ้อ!”

“ออกรบยังไม่ทันได้ชัย ชีพวายเสียก่อน ทำวีรบุรุษน้ำตานองอาภรณ์”

ผู้อำนวยการมองหยางเทียนกังแล้วทอดถอนใจ

สายฟ้าสวรรค์เช่นนี้

อย่าว่าแต่บุคลิกสีทองที่เพิ่งตื่นขึ้นมาเลย ต่อให้เป็นบุคลิกสีแดงขั้นมนุษย์ระดับ 10 ก็ไม่มีทางรอดพ้นได้

“หุบปาก!”

“บุคลิกที่เขาปลุกขึ้นมาคือลิโป้ ไม่ใช่จูกัดเหลียงมหาอุปราช”

“เขาคู่ควรกับบทกลอนนี้หรือไง?”

“บุคลิกลิโป้ของเขายังสู้บุคลิกจางเจี่ยวของฉันไม่ได้ อย่างน้อยฉันก็เป็นวีรบุรุษกบฏชาวนา”

จางเฉาหันไปตวาดผู้อำนวยการอย่างเดือดดาล

ผู้อำนวยการเอ่ยอย่างกระอักกระอ่วน “ขอโทษที ใช้บทกลอนผิด”

“เดี๋ยวก่อน!”

“ไม่ถูก!”

“ทำไมเขายังไม่ระเบิดอีก?”

จางเฉาถามอย่างงุนงง

“ขอโทษจริง ๆ!”

“ทำให้คุณผิดหวังแล้ว”

หยางเทียนกังยืดเส้นยืดสาย “ฉันน่าจะบอกทุกคนให้เร็วกว่านี้ว่าฉันยังไม่ตาย”

“ทำให้คนตั้งมากมายเป็นห่วงฉัน รู้สึกผิดจริง ๆ”

“แต่สายฟ้าฟาดเมื่อกี้สบายสุด ๆ เลย”

“เมื่อกี้ฉันกำลังดื่มด่ำกับความรู้สึกนั้นอยู่”

ครูประจำชั้นมัธยมปลายปีสามห้องเก้าอดดีใจไม่ได้ “คนดีมักอายุสั้น ตัวหายนะกลับอายุยืนเป็นพันปี เทียนกัง ไอ้เด็กบ้า ทำเอาครูร้องไห้เปล่า ๆ!”

“เป็นไปไม่ได้!”

“ทำไมนายยังไม่ตาย!”

“ฉันกลายเป็นมารแล้ว สติปัญญาเพิ่มขึ้นสิบเท่า สายฟ้าสวรรค์ไม่มีทางฆ่านายไม่ได้!”

จางเฉาตะโกน ก่อนจะชูไม้เท้าเก้าปล้องขึ้นฟ้าอีกครั้ง “เทพอัสนี จงช่วยข้า!”

เปรี้ยง—

เสาสายฟ้าขนาดใหญ่กว่าครั้งก่อนฟาดลงมาจากชั้นเมฆ กระแทกร่างหยางเทียนกัง

คราวนี้

ทุกคนมองอย่างละเอียดกว่าเดิม

พวกเขาเห็นแสงสายฟ้าสีขาวกลืนร่างหยางเทียนกังไปทั้งตัว ทว่าภายในแสงสีขาวกลับมีประกายสีทองชั้นหนึ่งปรากฏขึ้น

มันเปล่งออกมาจากร่างของหยางเทียนกัง

หยางเทียนกังปัดฝุ่นบนเสื้อ “นี่ จางเฉา สายฟ้าสวรรค์ของนายสบายจริง ๆ ขออีกหน่อยสิ”

ขออีกหน่อย?

นั่นใช่คำพูดของคนหรือไง?

“เป็นไปไม่ได้”

“เทพอัสนี จงช่วยข้า!”

คราวนี้จางเฉาคำรามลั่น

สายฟ้าสวรรค์สายหนึ่งฟาดลงมาจากชั้นเมฆอีกครั้ง

เปรี้ยง—

มันฟาดใส่อาคารเรียนเจ็ดชั้นที่ชั้นมัธยมปลายปีสามห้องเก้าอยู่

ครืน—

อาคารเรียนเจ็ดชั้นพังถล่มลงมา กลายเป็นซากปรักหักพัง

ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์

ยกเว้นหยางเทียนกัง

ต่างกลืนน้ำลายอย่างเงียบ ๆ หากสายฟ้านั่นฟาดโดนคนเข้า คงไม่เหลือแม้แต่ซากกระดูก

นี่คือพลังของจางเจี่ยวที่กลายเป็นมารหรือ?

เหล่านักเรียนที่กำลังแตกตื่นหนี ต่างเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นกว่าเดิม

“ฉันรู้อยู่แล้วว่าสายฟ้าสวรรค์ของฉันไม่มีปัญหา!”

“ถ้าอย่างนั้น!”

“ก็เป็นนายที่มีปัญหา!”

“ประกายสีทองนั่นเป็นทักษะของนายสินะ ทักษะอะไรถึงไม่กลัวสายฟ้าสวรรค์?”

จางเฉาครุ่นคิด

“ทักษะต้านทานเวทมนตร์!”

“ต้องเป็นทักษะต้านทานเวทมนตร์แน่!”

ครูประจำชั้นมัธยมปลายปีสามห้องเก้าผู้รอบรู้เป็นคนแรกที่นึกออก

“ไม่ใช่สิ ครูประจำชั้น แบบนี้ก็เปิดเผยจุดแข็งของผมหมดสิ”

หยางเทียนกังอดกลอกตาไม่ได้

“ขอโทษที เคยชินน่ะ เป็นนิสัยจากอาชีพ”

ครูประจำชั้นเอ่ยอย่างกระอักกระอ่วน

“ต้านทานเวทมนตร์?”

“นายมีทักษะต้านทานเวทมนตร์ด้วย ทำไมถึงโชคดีทุกครั้งเลย?”

จางเฉากล่าวอย่างเคียดแค้น

“เยี่ยมไปเลย”

“หยางเทียนกังมีทักษะต้านทานเวทมนตร์ จางเจี่ยวเป็นจอมเวทสายสติปัญญา เขาแพ้ทางโดยตรง พวกเรารอดแล้ว!”

เหล่าอาจารย์กล่าวอย่างตื่นเต้น

“แพ้ทางฉันงั้นหรือ?”

จางเฉาหัวเราะขึ้นมาทันที แล้วชี้ไปที่หยางเทียนกัง “ถ้าต้านทานเวทมนตร์ได้ งั้นก็ใช้กำลังจัดการ!”

“นักรบโพกผ้าเหลืองทั้งหมด จงโจมตีเขา!”

นักรบโพกผ้าเหลืองทุกคนเปลี่ยนเป้าหมายการโจมตี แล้วพุ่งเข้าใส่หยางเทียนกัง

สื่อเจียจวงและเหล่าอาจารย์ที่กำลังตกอยู่ในอันตรายได้รับการช่วยเหลือในชั่วพริบตา

“ต่อให้ลิโป้ตัวจริงฟื้นคืนชีพ ก็ยังฆ่านักรบโพกผ้าเหลืองชั้นยอดพันคนของฉันไม่ได้”

จางเฉากล่าวเสียงเย็น

นักรบโพกผ้าเหลืองกรูกันเข้าหาหยางเทียนกังอย่างไม่กลัวตาย

“แย่แล้ว!”

หยางเทียนกังแสร้งทำเป็นตื่นตระหนกแล้วตะโกน “เขารู้จุดอ่อนของทักษะฉันแล้ว!”

จากนั้นเขาก็ชกนักรบโพกผ้าเหลืองสิบคนที่พุ่งเข้ามาจนระเบิดเป็นชิ้น ๆ

ค่าประสบการณ์บนหน้าต่างข้อมูลบุคลิกของเขาเพิ่มขึ้น 50 แต้ม กลายเป็น 110

สัญลักษณ์ที่บอกว่าสามารถเลื่อนระดับได้ปรากฏขึ้นหลังแถบค่าประสบการณ์

“เลื่อนระดับ!”

หยางเทียนกังสั่งในใจ

พลังงานมหาศาลสายหนึ่งพลุ่งขึ้นจากร่าง เขารู้สึกว่าพละกำลัง ความว่องไว และความแข็งแกร่งของร่างกายเพิ่มขึ้นไม่น้อย!

เขามองหน้าต่างข้อมูลบุคลิก

——บุคลิกปราชญ์: ลิโป้

——คุณภาพ: สีทอง

——ระดับ: ขั้นมนุษย์ ระดับ 2

——พละกำลัง: 126(+26)

——สติปัญญา: 2(+1)

——บัญชาการ: 93(+3)

——เสน่ห์: 50

......

หยางเทียนกังดีใจ

พละกำลังของเขาเพิ่มขึ้น 26 สติปัญญาเพิ่มขึ้น 1 และบัญชาการเพิ่มขึ้น 3

รวมแล้วเป็นค่าสถานะ 30 แต้ม

สมกับเป็นบุคลิกลิโป้ เพิ่มพละกำลังจนแทบถึงขีดจำกัด

เขาชอบเลย

ในโลกนี้

เมื่อบุคลิกปราชญ์เลื่อนระดับ ค่าสถานะจะเพิ่มขึ้นทุกครั้ง

สีขาว +5 สีเขียว +10 สีน้ำเงิน +15 สีม่วง +20 สีส้ม +25 สีทอง +30 สีแดง +35

ส่วนการจัดสรรค่าสถานะนั้น บุคลิกปราชญ์แต่ละแบบจะกำหนดไว้ตายตัว

บุคลิกลิโป้ที่จัดสรรค่าสถานะ 26 แต้มให้คุณสมบัติหลัก นับเป็นของชั้นยอดในหมู่ของชั้นยอด

ในตอนนั้นเอง

นักรบโพกผ้าเหลืองที่เหลือทั้งหมดก็ล้อมหยางเทียนกังไว้

พวกมันยืนเรียงเป็นวงหลายชั้น ล้อมหยางเทียนกังไว้ทั้งด้านในและด้านนอก

“ดี!”

“เข้ามาเลย!”

หยางเทียนกังตะโกน

เทพสงครามจุติ สร้างความเสียหายกระจาย 100% ในรัศมี 10 เมตร!

เขาชกออกไปหนึ่งหมัด

นักรบโพกผ้าเหลืองในรัศมีสิบเมตรรอบตัวระเบิดร่างพร้อมกัน

จากนั้นเขาก็ก้าวพรวดไปข้างหน้าหลายก้าว แล้วชกต่อเนื่องอีกหลายหมัด

รอบตัวเขาไม่เหลือนักรบโพกผ้าเหลืองที่ยังมีชีวิตอยู่แม้แต่คนเดียว

ทุกคนตกตะลึง!

นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

ทำไมนักรบโพกผ้าเหลืองถึงตายหมด?

“นี่มันเป็นทักษะอะไรกัน!”

“แล้วพละกำลังของนายอีก ทำไมนายถึงชกนักรบโพกผ้าเหลืองของฉันจนระเบิดได้?”

ใบหน้าจางเฉาซีดเผือด เพิ่งรู้ตัวว่าเรื่องราวกำลังหลุดพ้นจากการควบคุมของเขา

ทางด้านหยางเทียนกัง

ค่าประสบการณ์: 958 (ค่าประสบการณ์ที่ได้รับจะเปลี่ยนไปตามระดับ อย่างน้อย 1 แต้ม หากขั้นของตนเองสูงกว่าสิ่งมีชีวิตที่กลายเป็นมาร จะไม่ได้รับค่าประสบการณ์อีก)

“เลื่อนระดับ!”

-200!

-300!

-400!

บุคลิกปราชญ์ลิโป้เลื่อนขึ้นเป็นระดับ 5

พละกำลัง: 204

“อ๊า! แย่แล้ว!”

“ทักษะนี้ใช้พลังมากเกินไป”

“ผมหมดแรงแล้ว!”

“อาจารย์ รีบหนีไปเร็ว!”

“ถ้าเขาเรียกนักรบโพกผ้าเหลืองออกมาอีก พวกเราต้องตายที่นี่หมดแน่”

หยางเทียนกังตะโกนอย่างตื่นตระหนก

จางเฉาหัวเราะ “ฉันรู้อยู่แล้วว่าทักษะแบบนี้ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน”

“แต่ฉันคือจางเจี่ยวที่กลายเป็นมาร พลังเวทของฉันมหาศาลเกินจินตนาการ แค่เรียกนักรบโพกผ้าเหลืองออกมาอีกครั้ง นายก็ต้องตายแน่”

จากนั้นเขาก็สะบัดไม้เท้าเก้าปล้อง

แต่สะบัดไปได้ครึ่งทาง

เขาก็หยุดมือ

“นายหลอกฉัน!”

“ฮ่า ๆ ๆ”

“หยางเทียนกัง นายยังเจ้าเล่ห์เหมือนเดิมเลยนะ!”

“ฉันเกือบหลงกลนายแล้ว!”

“นายอยากให้ฉันเรียกนักรบโพกผ้าเหลืองออกมา เพื่อให้นายเลื่อนระดับสินะ”

“ถ้าเราไม่ได้เรียนห้องเดียวกันมาสามปี ฉันคงโดนนายหลอกจริง ๆ!”

จางเฉาหัวเราะลั่นขึ้นมาทันที

“ฉันไม่เรียกออกมาหรอก นอกจากเวทมนตร์แล้ว ฉันยังพอใช้พละกำลังได้บ้าง!”

เสียงระเบิดดังสนั่น

เสื้อผ้าบนตัวจางเฉาถูกแรงสั่นสะเทือนกระแทกจนปลิว เผยให้เห็นมัดกล้ามแน่นแข็งแรง

เขาชี้ไม้เท้าเก้าปล้องไปทางหยางเทียนกัง “ลิโป้ มาตัดสินกันด้วยพละกำลังเถอะ!”

หยางเทียนกังยักไหล่ “ครูประจำชั้น บุคลิกปราชญ์ที่เพิ่มสติปัญญานี่เพิ่มสมองจริง ๆ เหรอ ทำไมจางเฉาถึงฉลาดขนาดนี้แล้วล่ะ?”

แต่ก่อนที่ครูประจำชั้นมัธยมปลายปีสามห้องเก้าจะตอบ

จางเฉาก็กระโดดลงมาจากแท่นบูชา แล้วชกใส่หยางเทียนกัง

ปัง—

หยางเทียนกังแค่ยกเท้าขึ้น

จางเฉาที่พุ่งเข้ามาถูกเตะกระเด็นไปชนเสาคริสตัลบนแท่นบูชา

พรวด—

จางเฉากระอักเลือดออกมาเต็มปาก “เป็นไปไม่ได้ จางเจี่ยวของฉันเป็นจอมเวทก็จริง แต่พละกำลังก็มี 30 พอกลายเป็นมารแล้วคูณสิบ ก็มีพละกำลัง 300 ทำไมถึงสู้แกไม่ได้!”

“หรือว่าจางเจี่ยวสิบคนของฉันยังสู้ลิโป้คนเดียวไม่ได้?”

“ความลับน่ะ”

หยางเทียนกังยิ้ม

แต่ในใจกลับรู้สึกโชคดี

เทพสงครามจุติของเขาเพิ่มพละกำลังเป็นสองเท่า ถ้าไม่ได้เลื่อนระดับขึ้นไป 5 ระดับ เขาคงสู้จางเฉาในการต่อสู้ระยะประชิดไม่ได้จริง ๆ

เมื่อเห็นรอยยิ้มของหยางเทียนกัง จางเฉาก็ยิ่งเคียดแค้น

“สวรรค์ไม่ยุติธรรม!”

“หยางเทียนกัง ทำไมฉันถึงเอาชนะนายไม่ได้สักที!”

“แม้แต่แกฉันยังชนะไม่ได้ แล้วฉันจะล้างแค้นโลกทั้งใบได้ยังไง!”

“อ๊าก!”

เขาตะโกนอย่างบ้าคลั่ง

ผมดำบนศีรษะชี้ตั้งขึ้นทีละเส้น

แย่แล้ว?

เขาจะคลั่งพลังขึ้นมาอีกหรือเปล่า?

หยางเทียนกังก้าวพรวดเข้าไปหลายก้าว

เขาเตะต่อเนื่องหลายครั้ง จางเฉาก็ใกล้ตายเต็มที

“รีบเรียกนักรบโพกผ้าเหลืองออกมา ไม่อย่างนั้นนายได้ตายแน่”

หยางเทียนกังตะโกน

จางเฉากระอักเลือด “หยางเทียนกัง ต่อให้ฉันตายก็ไม่เรียกนักรบโพกผ้าเหลืองออกมาให้นายใช้เลื่อนระดับหรอก”

“ฮ่า ๆ ๆ”

“ฉันคือจางเจี่ยวที่กลายเป็นมาร ใคร ๆ ก็อยากรุมสังหาร”

“คิดว่าบุคลิกลิโป้ของนายจะต่างจากฉันสักแค่ไหน?”

“เตรียมตัวหยุดอยู่แค่ขั้นมนุษย์ระดับ 10 ไปตลอดชีวิต ไม่มีวันก้าวหน้าได้เลย”

“หยางเทียนกัง ฉันจะรอนายอยู่ที่เมืองมารกลาย”

“นายทำลายแผนล้างแค้นโลกทั้งใบของฉัน ฉันจะเป็นฝันร้ายของนายไปชั่วนิรันดร์”

เปรี้ยง—

สิ้นเสียง สายฟ้าสวรรค์สายหนึ่งก็ฟาดลงใส่จางเฉา

ชั่วพริบตา ร่างของจางเฉากลายเป็นเถ้าถ่าน

“สายฟ้าสวรรค์ของฉันยังทรงพลังไร้เทียมทานอยู่สินะ”

เสียงสุดท้ายของจางเฉาดังก้องมาจากกลางอากาศ

เคร้ง!

อาวุธชิ้นหนึ่งตกลงมาจากจุดที่จางเฉาหายไป

มันเป็นง้าวด้ามยาว หัวง้าวเป็นปลายทวนโลหะ ส่วนสองข้างมีใบมีดโค้งรูปจันทร์เสี้ยว เชื่อมกับปลายง้าวด้วยกิ่งโลหะขนาดเล็กสองอัน

นี่มัน?

ง้าวฟางเทียนฮว่าเจี่ย!

จางเฉาดรอปไอเทมแล้วหรือ?

หยางเทียนกังดีใจ รีบก้มเก็บขึ้นมา

ในตอนนั้นเอง

“บอสบุคลิกมารกลายอยู่ที่ไหน?”

หน่วยบังคับใช้กฎหมายกลุ่มหนึ่งกระโดดเข้ามาจากระยะไกล พริบตาเดียวก็มาถึงหน้าแท่นบูชา

จากนั้นพวกเขาชี้ไปที่หยางเทียนกังแล้วตะโกน “วางอาวุธลง!”

หยางเทียนกังชะงัก “พวกคุณหมายถึงผมเหรอ?”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป