แสงสีขาวเจิดจ้าสายหนึ่งวาบผ่านไป หยางเทียนกังก็ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ร่างกายแข็งทื่อไม่ขยับเขยื้อน
ทุกคนในสนาม
ไม่ว่าจะเป็นอาจารย์ จ้าวจื่อหลงแห่งหลินเจียง หรือนักรบโพกผ้าเหลือง ต่างหยุดมือพร้อมกัน แล้วหันไปมองหยางเทียนกัง
“แย่แล้ว!”
“ถูกสายฟ้าสวรรค์ที่ทรงพลังขนาดนั้นฟาดใส่ หยางเทียนกังต้องตายแน่”
อาจารย์ที่อยู่ในเหตุการณ์กล่าวด้วยความโศกเศร้า
“เทียนกัง!”
ครูประจำชั้นมัธยมปลายปีสามห้องเก้าที่เพิ่งได้รับการช่วยเหลือจากหยางเทียนกังร้องด้วยความเจ็บปวด “จางเฉา หยางเทียนกังเป็นเพื่อนร่วมชั้นของเธอนะ ทำไมถึงฆ่าเขาได้!”
“มีอะไรก็พุ่งเป้ามาที่ครูสิ”
อาจารย์คนอื่น ๆ ของชั้นมัธยมปลายปีสามห้องเก้าสะดุ้ง รีบถอยหลังไปหลายก้าว
“ฮ่า ๆ ๆ”
“นี่แหละคือราคาที่ต้องจ่ายเพื่อเป็นวีรบุรุษ!”
“ตายด้วยน้ำมือของปรมาจารย์ผู้ทรงคุณธรรมอย่างฉัน ชาตินี้เขาก็ไม่เสียทีแล้ว”
“ฉันนับถึงสาม เขาก็จะระเบิดตายแน่”
จางเฉาหัวเราะลั่น
“เฮ้อ!”
“ออกรบยังไม่ทันได้ชัย ชีพวายเสียก่อน ทำวีรบุรุษน้ำตานองอาภรณ์”
ผู้อำนวยการมองหยางเทียนกังแล้วทอดถอนใจ
สายฟ้าสวรรค์เช่นนี้
อย่าว่าแต่บุคลิกสีทองที่เพิ่งตื่นขึ้นมาเลย ต่อให้เป็นบุคลิกสีแดงขั้นมนุษย์ระดับ 10 ก็ไม่มีทางรอดพ้นได้
“หุบปาก!”
“บุคลิกที่เขาปลุกขึ้นมาคือลิโป้ ไม่ใช่จูกัดเหลียงมหาอุปราช”
“เขาคู่ควรกับบทกลอนนี้หรือไง?”
“บุคลิกลิโป้ของเขายังสู้บุคลิกจางเจี่ยวของฉันไม่ได้ อย่างน้อยฉันก็เป็นวีรบุรุษกบฏชาวนา”
จางเฉาหันไปตวาดผู้อำนวยการอย่างเดือดดาล
ผู้อำนวยการเอ่ยอย่างกระอักกระอ่วน “ขอโทษที ใช้บทกลอนผิด”
“เดี๋ยวก่อน!”
“ไม่ถูก!”
“ทำไมเขายังไม่ระเบิดอีก?”
จางเฉาถามอย่างงุนงง
“ขอโทษจริง ๆ!”
“ทำให้คุณผิดหวังแล้ว”
หยางเทียนกังยืดเส้นยืดสาย “ฉันน่าจะบอกทุกคนให้เร็วกว่านี้ว่าฉันยังไม่ตาย”
“ทำให้คนตั้งมากมายเป็นห่วงฉัน รู้สึกผิดจริง ๆ”
“แต่สายฟ้าฟาดเมื่อกี้สบายสุด ๆ เลย”
“เมื่อกี้ฉันกำลังดื่มด่ำกับความรู้สึกนั้นอยู่”
ครูประจำชั้นมัธยมปลายปีสามห้องเก้าอดดีใจไม่ได้ “คนดีมักอายุสั้น ตัวหายนะกลับอายุยืนเป็นพันปี เทียนกัง ไอ้เด็กบ้า ทำเอาครูร้องไห้เปล่า ๆ!”
“เป็นไปไม่ได้!”
“ทำไมนายยังไม่ตาย!”
“ฉันกลายเป็นมารแล้ว สติปัญญาเพิ่มขึ้นสิบเท่า สายฟ้าสวรรค์ไม่มีทางฆ่านายไม่ได้!”
จางเฉาตะโกน ก่อนจะชูไม้เท้าเก้าปล้องขึ้นฟ้าอีกครั้ง “เทพอัสนี จงช่วยข้า!”
เปรี้ยง—
เสาสายฟ้าขนาดใหญ่กว่าครั้งก่อนฟาดลงมาจากชั้นเมฆ กระแทกร่างหยางเทียนกัง
คราวนี้
ทุกคนมองอย่างละเอียดกว่าเดิม
พวกเขาเห็นแสงสายฟ้าสีขาวกลืนร่างหยางเทียนกังไปทั้งตัว ทว่าภายในแสงสีขาวกลับมีประกายสีทองชั้นหนึ่งปรากฏขึ้น
มันเปล่งออกมาจากร่างของหยางเทียนกัง
หยางเทียนกังปัดฝุ่นบนเสื้อ “นี่ จางเฉา สายฟ้าสวรรค์ของนายสบายจริง ๆ ขออีกหน่อยสิ”
ขออีกหน่อย?
นั่นใช่คำพูดของคนหรือไง?
“เป็นไปไม่ได้”
“เทพอัสนี จงช่วยข้า!”
คราวนี้จางเฉาคำรามลั่น
สายฟ้าสวรรค์สายหนึ่งฟาดลงมาจากชั้นเมฆอีกครั้ง
เปรี้ยง—
มันฟาดใส่อาคารเรียนเจ็ดชั้นที่ชั้นมัธยมปลายปีสามห้องเก้าอยู่
ครืน—
อาคารเรียนเจ็ดชั้นพังถล่มลงมา กลายเป็นซากปรักหักพัง
ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์
ยกเว้นหยางเทียนกัง
ต่างกลืนน้ำลายอย่างเงียบ ๆ หากสายฟ้านั่นฟาดโดนคนเข้า คงไม่เหลือแม้แต่ซากกระดูก
นี่คือพลังของจางเจี่ยวที่กลายเป็นมารหรือ?
เหล่านักเรียนที่กำลังแตกตื่นหนี ต่างเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นกว่าเดิม
“ฉันรู้อยู่แล้วว่าสายฟ้าสวรรค์ของฉันไม่มีปัญหา!”
“ถ้าอย่างนั้น!”
“ก็เป็นนายที่มีปัญหา!”
“ประกายสีทองนั่นเป็นทักษะของนายสินะ ทักษะอะไรถึงไม่กลัวสายฟ้าสวรรค์?”
จางเฉาครุ่นคิด
“ทักษะต้านทานเวทมนตร์!”
“ต้องเป็นทักษะต้านทานเวทมนตร์แน่!”
ครูประจำชั้นมัธยมปลายปีสามห้องเก้าผู้รอบรู้เป็นคนแรกที่นึกออก
“ไม่ใช่สิ ครูประจำชั้น แบบนี้ก็เปิดเผยจุดแข็งของผมหมดสิ”
หยางเทียนกังอดกลอกตาไม่ได้
“ขอโทษที เคยชินน่ะ เป็นนิสัยจากอาชีพ”
ครูประจำชั้นเอ่ยอย่างกระอักกระอ่วน
“ต้านทานเวทมนตร์?”
“นายมีทักษะต้านทานเวทมนตร์ด้วย ทำไมถึงโชคดีทุกครั้งเลย?”
จางเฉากล่าวอย่างเคียดแค้น
“เยี่ยมไปเลย”
“หยางเทียนกังมีทักษะต้านทานเวทมนตร์ จางเจี่ยวเป็นจอมเวทสายสติปัญญา เขาแพ้ทางโดยตรง พวกเรารอดแล้ว!”
เหล่าอาจารย์กล่าวอย่างตื่นเต้น
“แพ้ทางฉันงั้นหรือ?”
จางเฉาหัวเราะขึ้นมาทันที แล้วชี้ไปที่หยางเทียนกัง “ถ้าต้านทานเวทมนตร์ได้ งั้นก็ใช้กำลังจัดการ!”
“นักรบโพกผ้าเหลืองทั้งหมด จงโจมตีเขา!”
นักรบโพกผ้าเหลืองทุกคนเปลี่ยนเป้าหมายการโจมตี แล้วพุ่งเข้าใส่หยางเทียนกัง
สื่อเจียจวงและเหล่าอาจารย์ที่กำลังตกอยู่ในอันตรายได้รับการช่วยเหลือในชั่วพริบตา
“ต่อให้ลิโป้ตัวจริงฟื้นคืนชีพ ก็ยังฆ่านักรบโพกผ้าเหลืองชั้นยอดพันคนของฉันไม่ได้”
จางเฉากล่าวเสียงเย็น
นักรบโพกผ้าเหลืองกรูกันเข้าหาหยางเทียนกังอย่างไม่กลัวตาย
“แย่แล้ว!”
หยางเทียนกังแสร้งทำเป็นตื่นตระหนกแล้วตะโกน “เขารู้จุดอ่อนของทักษะฉันแล้ว!”
จากนั้นเขาก็ชกนักรบโพกผ้าเหลืองสิบคนที่พุ่งเข้ามาจนระเบิดเป็นชิ้น ๆ
ค่าประสบการณ์บนหน้าต่างข้อมูลบุคลิกของเขาเพิ่มขึ้น 50 แต้ม กลายเป็น 110
สัญลักษณ์ที่บอกว่าสามารถเลื่อนระดับได้ปรากฏขึ้นหลังแถบค่าประสบการณ์
“เลื่อนระดับ!”
หยางเทียนกังสั่งในใจ
พลังงานมหาศาลสายหนึ่งพลุ่งขึ้นจากร่าง เขารู้สึกว่าพละกำลัง ความว่องไว และความแข็งแกร่งของร่างกายเพิ่มขึ้นไม่น้อย!
เขามองหน้าต่างข้อมูลบุคลิก
——บุคลิกปราชญ์: ลิโป้
——คุณภาพ: สีทอง
——ระดับ: ขั้นมนุษย์ ระดับ 2
——พละกำลัง: 126(+26)
——สติปัญญา: 2(+1)
——บัญชาการ: 93(+3)
——เสน่ห์: 50
......
หยางเทียนกังดีใจ
พละกำลังของเขาเพิ่มขึ้น 26 สติปัญญาเพิ่มขึ้น 1 และบัญชาการเพิ่มขึ้น 3
รวมแล้วเป็นค่าสถานะ 30 แต้ม
สมกับเป็นบุคลิกลิโป้ เพิ่มพละกำลังจนแทบถึงขีดจำกัด
เขาชอบเลย
ในโลกนี้
เมื่อบุคลิกปราชญ์เลื่อนระดับ ค่าสถานะจะเพิ่มขึ้นทุกครั้ง
สีขาว +5 สีเขียว +10 สีน้ำเงิน +15 สีม่วง +20 สีส้ม +25 สีทอง +30 สีแดง +35
ส่วนการจัดสรรค่าสถานะนั้น บุคลิกปราชญ์แต่ละแบบจะกำหนดไว้ตายตัว
บุคลิกลิโป้ที่จัดสรรค่าสถานะ 26 แต้มให้คุณสมบัติหลัก นับเป็นของชั้นยอดในหมู่ของชั้นยอด
ในตอนนั้นเอง
นักรบโพกผ้าเหลืองที่เหลือทั้งหมดก็ล้อมหยางเทียนกังไว้
พวกมันยืนเรียงเป็นวงหลายชั้น ล้อมหยางเทียนกังไว้ทั้งด้านในและด้านนอก
“ดี!”
“เข้ามาเลย!”
หยางเทียนกังตะโกน
เทพสงครามจุติ สร้างความเสียหายกระจาย 100% ในรัศมี 10 เมตร!
เขาชกออกไปหนึ่งหมัด
นักรบโพกผ้าเหลืองในรัศมีสิบเมตรรอบตัวระเบิดร่างพร้อมกัน
จากนั้นเขาก็ก้าวพรวดไปข้างหน้าหลายก้าว แล้วชกต่อเนื่องอีกหลายหมัด
รอบตัวเขาไม่เหลือนักรบโพกผ้าเหลืองที่ยังมีชีวิตอยู่แม้แต่คนเดียว
ทุกคนตกตะลึง!
นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
ทำไมนักรบโพกผ้าเหลืองถึงตายหมด?
“นี่มันเป็นทักษะอะไรกัน!”
“แล้วพละกำลังของนายอีก ทำไมนายถึงชกนักรบโพกผ้าเหลืองของฉันจนระเบิดได้?”
ใบหน้าจางเฉาซีดเผือด เพิ่งรู้ตัวว่าเรื่องราวกำลังหลุดพ้นจากการควบคุมของเขา
ทางด้านหยางเทียนกัง
ค่าประสบการณ์: 958 (ค่าประสบการณ์ที่ได้รับจะเปลี่ยนไปตามระดับ อย่างน้อย 1 แต้ม หากขั้นของตนเองสูงกว่าสิ่งมีชีวิตที่กลายเป็นมาร จะไม่ได้รับค่าประสบการณ์อีก)
“เลื่อนระดับ!”
-200!
-300!
-400!
บุคลิกปราชญ์ลิโป้เลื่อนขึ้นเป็นระดับ 5
พละกำลัง: 204
“อ๊า! แย่แล้ว!”
“ทักษะนี้ใช้พลังมากเกินไป”
“ผมหมดแรงแล้ว!”
“อาจารย์ รีบหนีไปเร็ว!”
“ถ้าเขาเรียกนักรบโพกผ้าเหลืองออกมาอีก พวกเราต้องตายที่นี่หมดแน่”
หยางเทียนกังตะโกนอย่างตื่นตระหนก
จางเฉาหัวเราะ “ฉันรู้อยู่แล้วว่าทักษะแบบนี้ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน”
“แต่ฉันคือจางเจี่ยวที่กลายเป็นมาร พลังเวทของฉันมหาศาลเกินจินตนาการ แค่เรียกนักรบโพกผ้าเหลืองออกมาอีกครั้ง นายก็ต้องตายแน่”
จากนั้นเขาก็สะบัดไม้เท้าเก้าปล้อง
แต่สะบัดไปได้ครึ่งทาง
เขาก็หยุดมือ
“นายหลอกฉัน!”
“ฮ่า ๆ ๆ”
“หยางเทียนกัง นายยังเจ้าเล่ห์เหมือนเดิมเลยนะ!”
“ฉันเกือบหลงกลนายแล้ว!”
“นายอยากให้ฉันเรียกนักรบโพกผ้าเหลืองออกมา เพื่อให้นายเลื่อนระดับสินะ”
“ถ้าเราไม่ได้เรียนห้องเดียวกันมาสามปี ฉันคงโดนนายหลอกจริง ๆ!”
จางเฉาหัวเราะลั่นขึ้นมาทันที
“ฉันไม่เรียกออกมาหรอก นอกจากเวทมนตร์แล้ว ฉันยังพอใช้พละกำลังได้บ้าง!”
เสียงระเบิดดังสนั่น
เสื้อผ้าบนตัวจางเฉาถูกแรงสั่นสะเทือนกระแทกจนปลิว เผยให้เห็นมัดกล้ามแน่นแข็งแรง
เขาชี้ไม้เท้าเก้าปล้องไปทางหยางเทียนกัง “ลิโป้ มาตัดสินกันด้วยพละกำลังเถอะ!”
หยางเทียนกังยักไหล่ “ครูประจำชั้น บุคลิกปราชญ์ที่เพิ่มสติปัญญานี่เพิ่มสมองจริง ๆ เหรอ ทำไมจางเฉาถึงฉลาดขนาดนี้แล้วล่ะ?”
แต่ก่อนที่ครูประจำชั้นมัธยมปลายปีสามห้องเก้าจะตอบ
จางเฉาก็กระโดดลงมาจากแท่นบูชา แล้วชกใส่หยางเทียนกัง
ปัง—
หยางเทียนกังแค่ยกเท้าขึ้น
จางเฉาที่พุ่งเข้ามาถูกเตะกระเด็นไปชนเสาคริสตัลบนแท่นบูชา
พรวด—
จางเฉากระอักเลือดออกมาเต็มปาก “เป็นไปไม่ได้ จางเจี่ยวของฉันเป็นจอมเวทก็จริง แต่พละกำลังก็มี 30 พอกลายเป็นมารแล้วคูณสิบ ก็มีพละกำลัง 300 ทำไมถึงสู้แกไม่ได้!”
“หรือว่าจางเจี่ยวสิบคนของฉันยังสู้ลิโป้คนเดียวไม่ได้?”
“ความลับน่ะ”
หยางเทียนกังยิ้ม
แต่ในใจกลับรู้สึกโชคดี
เทพสงครามจุติของเขาเพิ่มพละกำลังเป็นสองเท่า ถ้าไม่ได้เลื่อนระดับขึ้นไป 5 ระดับ เขาคงสู้จางเฉาในการต่อสู้ระยะประชิดไม่ได้จริง ๆ
เมื่อเห็นรอยยิ้มของหยางเทียนกัง จางเฉาก็ยิ่งเคียดแค้น
“สวรรค์ไม่ยุติธรรม!”
“หยางเทียนกัง ทำไมฉันถึงเอาชนะนายไม่ได้สักที!”
“แม้แต่แกฉันยังชนะไม่ได้ แล้วฉันจะล้างแค้นโลกทั้งใบได้ยังไง!”
“อ๊าก!”
เขาตะโกนอย่างบ้าคลั่ง
ผมดำบนศีรษะชี้ตั้งขึ้นทีละเส้น
แย่แล้ว?
เขาจะคลั่งพลังขึ้นมาอีกหรือเปล่า?
หยางเทียนกังก้าวพรวดเข้าไปหลายก้าว
เขาเตะต่อเนื่องหลายครั้ง จางเฉาก็ใกล้ตายเต็มที
“รีบเรียกนักรบโพกผ้าเหลืองออกมา ไม่อย่างนั้นนายได้ตายแน่”
หยางเทียนกังตะโกน
จางเฉากระอักเลือด “หยางเทียนกัง ต่อให้ฉันตายก็ไม่เรียกนักรบโพกผ้าเหลืองออกมาให้นายใช้เลื่อนระดับหรอก”
“ฮ่า ๆ ๆ”
“ฉันคือจางเจี่ยวที่กลายเป็นมาร ใคร ๆ ก็อยากรุมสังหาร”
“คิดว่าบุคลิกลิโป้ของนายจะต่างจากฉันสักแค่ไหน?”
“เตรียมตัวหยุดอยู่แค่ขั้นมนุษย์ระดับ 10 ไปตลอดชีวิต ไม่มีวันก้าวหน้าได้เลย”
“หยางเทียนกัง ฉันจะรอนายอยู่ที่เมืองมารกลาย”
“นายทำลายแผนล้างแค้นโลกทั้งใบของฉัน ฉันจะเป็นฝันร้ายของนายไปชั่วนิรันดร์”
เปรี้ยง—
สิ้นเสียง สายฟ้าสวรรค์สายหนึ่งก็ฟาดลงใส่จางเฉา
ชั่วพริบตา ร่างของจางเฉากลายเป็นเถ้าถ่าน
“สายฟ้าสวรรค์ของฉันยังทรงพลังไร้เทียมทานอยู่สินะ”
เสียงสุดท้ายของจางเฉาดังก้องมาจากกลางอากาศ
เคร้ง!
อาวุธชิ้นหนึ่งตกลงมาจากจุดที่จางเฉาหายไป
มันเป็นง้าวด้ามยาว หัวง้าวเป็นปลายทวนโลหะ ส่วนสองข้างมีใบมีดโค้งรูปจันทร์เสี้ยว เชื่อมกับปลายง้าวด้วยกิ่งโลหะขนาดเล็กสองอัน
นี่มัน?
ง้าวฟางเทียนฮว่าเจี่ย!
จางเฉาดรอปไอเทมแล้วหรือ?
หยางเทียนกังดีใจ รีบก้มเก็บขึ้นมา
ในตอนนั้นเอง
“บอสบุคลิกมารกลายอยู่ที่ไหน?”
หน่วยบังคับใช้กฎหมายกลุ่มหนึ่งกระโดดเข้ามาจากระยะไกล พริบตาเดียวก็มาถึงหน้าแท่นบูชา
จากนั้นพวกเขาชี้ไปที่หยางเทียนกังแล้วตะโกน “วางอาวุธลง!”
หยางเทียนกังชะงัก “พวกคุณหมายถึงผมเหรอ?”