เปร้ง——
ปลายมีดแทงไปที่ลำคอของผู้รักษากฎขั้นหนึ่ง ราวกับแทงเข้าไปในเหล็กกล้า เกิดเสียงเหล็กกระทบกันจนแทบแก้วหูแตก!
ผู้ช่วงชิงไฟรู้สึกได้ทันทีว่ามือที่ถือมีดชาไปหมด ความรู้สึกไม่ดีผุดขึ้นในใจ วินาทีถัดมา ผู้รักษากฎที่เสียการทรงตัวก็หมุนตัวอย่างกะทันหัน กำปั้นสีดำเส้นหนึ่งพุ่งลงมาที่คางของเขาด้วยความเร็วราวสายฟ้า แรงมหาศาลเหวี่ยงร่างทั้งร่างของเขาลอยไป!
ฟันที่แตกปนเลือดปลิวว่อนไปบนพื้นดินแห้งแล้ง หมัดนั้นทำให้ผู้ช่วงชิงไฟมึนหัวจนแทบจะหมดสติ เขารีบยกมือขึ้นโดยสัญชาตญาณคิดจะขโมยอาวุธของอีกฝ่าย แต่กลับคว้าอากาศ……
เขาขโมย"กำปั้น"ของคนอื่นไม่ได้
ผู้รักษากฎคนนั้นเองก็ไม่คิดว่าพวก"ขโมย"พวกนี้จะสู้ตั้งหน้าตั้งตาแบบนี้ได้แย่ขนาดนั้น ความมั่นใจในใจของเขาเพิ่มขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ขาเหวี่ยงออกไปหนึ่งที!
ทันใดนั้นเอง ต่อหน้าต่อตาเขาก็มืดสนิทไปหมด!
เสียเป้าหมายและทิศทางไป ขาเขาเตะได้เพียงอากาศเปล่า ๆ ตัวเองกลับเสียการทรงตัวจนเกือบล้มลงไปกับพื้น
"เป็นอะไรไป ฉัน ฉันทำไม……"
การเสียสายตาในสนามรบที่วุ่นวายขนาดนี้ ทำให้ผู้รักษากฎที่เพิ่งก้าวเข้าสู่วิถีเทพตื่นตระหนก เขาเหมือนคนตาบอดยกมือทั้งสองข้างคลำหาความมืดไปเรื่อย พร้อมส่งเสียงร้องเรียกอย่างหวาดกลัว
จากนั้น เขาก็รู้สึกเย็นวาบที่ท้ายทอย ราวกับมีอะไรบางอย่างจ่ออยู่ตรงนั้น
ปัง——!
เสียงปืนดังขึ้น
หัวของเขาระเบิดออกทันที เลือดและสมองกระจายตัวเหมือนช่อดอกไม้ที่กำลังบาน กระเด็นเปื้อนพื้นดิน