ความวุ่นวายกลางสมรภูมิ ผู้รักษากฎสามนายฟันเข้าจุดสำคัญพอดี ขจัดทหารที่สลายกลายเป็นไอสังหารไปจนหมดสิ้น
ดวงตาของพวกเขาสว่างขึ้นมาทันที ราวกับมีบางอย่างกำลังงอกงามในหัวใจ ความเหนื่อยล้าเดิมหายไปเป็นปลิดทิ้ง แม้แต่เอวก็เหยียดตรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว คิ้วมีแววห้าวหาญเพิ่มขึ้นมา
"ยังยืนงงอยู่อีกหรือไง ออกมาเดี๋ยวนี้นะ!" เยียนซีไฉ่เอ่ยขึ้นอีกครั้ง
ทุกคนรีบเดินออกมาอย่างว่าง่าย
"ตั้งครึ่งค่อนวัน เพิ่งดูดไอสังหารได้แค่สามอย่าง... ด้วยความเร็วขนาดนี้ เมื่อไหร่จะดึงความสนใจจากวิถีเทพสงครามได้สักที?" เยียนซีไฉ่พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
"การถูกวิถีเทพมองหาน่ะ มันแล้วแต่คน" ผูเหวินเอ่ยอธิบายเสริมจังหวะเหมาะ "บางคนเกิดมาเหมาะกับวิถีเทพสงคราม ต่อให้ฆ่าแค่คนเดียว ก็ดึงความสนใจได้ บางคนไม่เหมาะ ต่อให้รวบรวมไอสังหารได้เป็นสิบๆ อย่าง ก็ไม่แน่ว่าจะถูกมองหา..."
"รู้แล้วรู้แล้ว" เยียนซีไฉ่โบกมือ "ฉันถึงได้เชิญนายมานี่ไง... ไม่กี่สิบสายไม่พอ ก็ดูดให้ครบร้อย สองร้อย! ฉันไม่เชื่อหรอกว่าฉัน เยียนซีไฉ่ จะไร้วาสนากับวิถีเทพสงครามขนาดนั้น?"
พูดจบ เขาชี้ไปที่ผู้รักษากฎสามคนที่ดูดไอสังหารไปแล้ว
"รีบใช้สกิลนายสิ โอนไอสังหารของพวกเขาสามคนมาให้ฉันหน่อย"
ผูเหวินส่ายหน้า "ตัวอักษร [กลืน] มีจำกัด ยังไงก็รอให้พวกเขาสะสมไอสังหารได้มากกว่านี้ก่อนค่อยใช้ ไม่งั้นเสียของเปล่าๆ"
"...เอาก็ได้ งั้นก็ไปหาที่ที่มีภาพฉายไอสังหารเยอะๆ ก่อน แล้วค่อยๆ..."
ตูม—!
เยียนซีไฉ่ยังพูดไม่ทันจบ แผ่นดินใต้เท้าก็สั่นสะเทือนขึ้นมาทันใด!