สองคนนี้ยืนตระหง่านอยู่ในลานบ้าน บรรยากาศรอบตัวไม่เข้ากับหมู่บ้านจูหลงแม้แต่น้อย
อซิงกวาดตามองลานกว้าง สายตาจับจ้องไปที่ร้านตัดผมชั้นล่าง
ลู่ฉางเซิงพิงระเบียง มองดูพวกมันพยายามรีดไถซอส
แต่ซอสไม่เล่นด้วยเลยสักนิด
ไม่นานนัก ชาวบ้านชั้นล่างได้ยินเสียงเอะอะก็พากันมุงเข้ามา
"ไอ้พวกนักเลงกระจอกมาหาเรื่องอีกแล้ว"
เจ้าของหอพักก็เห็นเหตุการณ์นี้เช่นกัน เขาพูดด้วยน้ำเสียงผิดหวังราวกับไม่พอใจที่ลูกหลานไม่เอาถ่าน
"หา? มีพวกนักเลงมาหาเรื่องที่นี่บ่อย ๆ งั้นหรือ?"
คราวนี้ลู่ฉางเซิงก็แปลกใจ
หมู่บ้านจูหลงเรียกได้ว่ายากจนข้นแค้น แม้แต่แมลงสาบยังไม่ยอมมาทำรัง
ไม่อย่างนั้นแก๊งขวานก็คงไม่ปล่อยที่ตรงนี้ไว้
"บนโลกนี้ก็มีแต่พวกสมองไม่เข้าที่แบบนี้แหละ" เจ้าของหอพักว่า
"...ก็จริง"
ลู่ฉางเซิงพิงราวระเบียง มองลงไปข้างล่าง
จากนั้นก็เป็นฉากคลาสสิก อซิงเดินไปเหยียบกับระเบิดเข้าให้ทีละคนสองคน
ไม่ก็สูงเกินไป ไม่ก็ล่ำเกินไป ไม่ก็ใหญ่เกินไป...
ลู่ฉางเซิงมองแล้วอดขำไม่ได้ ดูสด ๆ แบบนี้สนุกกว่าจริง ๆ
ไม่นาน ซอสก็วิ่งไปตามเจ้าของหอพักมา
พร้อมกับที่ดาวตลกงัดไม้ตาย "ธนูทะลวงเมฆาหนึ่งดอก กองทัพนับหมื่นมาเยือน"
หลินเสวี่ย รองหัวหน้าแก๊งขวานก็ปรากฏตัวอย่างสง่างาม
"มาแล้ว มาแล้ว"
ลู่ฉางเซิงมีสีหน้าจริงจังขึ้นมาทันที เขาสงสัยมาตลอดว่าใครเป็นคนฆ่าหลินเสวี่ย
วันนี้ในที่สุดก็จะได้รู้คำตอบ
เจ้าของหอพักสังเกตเห็นเหตุการณ์นี้ เขามองลู่ฉางเซิงอย่างไม่ให้รู้ตัว ก่อนจะหันไปมองหลินเสวี่ย นัยน์ตาหรี่ลงเล็กน้อย