อาเวยก้าวฉับ ๆ พุ่งเข้าไป เบียดแทรกระหว่างชิวเซิงกับเหวินไฉ กางแขนผลักทั้งสองออกไป
“อย่าเข้าใกล้ลูกพี่ลูกน้องฉัน!”
อาเวยยืดอก เชิดคางขึ้นอีกครั้ง: “ทำลับ ๆ ล่อ ๆ จะทำอะไร จะฉวยโอกาสหรือไง?
พวกแกสองคนมันเป็นอะไรกัน? คนหนึ่งเฝ้าร้าน อีกคนเฝ้าศพ มันคู่ควรกับลูกพี่ลูกน้องฉันหรือเปล่า? ไม่ส่องกระจกดูตัวเองบ้าง!”
ชิวเซิงและเหวินไฉถูกเขาผลักจนเซถอยไปสองก้าว
เหรินถิงถิงทั้งโล่งใจและจนใจในเวลาเดียวกัน
“ไม่ดูตัวเองบ้างว่ามีฐานะยังไง ถ้าเป็นพวกแก ข้าคงขุดหลุมฝังตัวเองไปนานแล้ว”
อาเวยด่าเสร็จ ก็คลอเคลียอยู่ข้างเหรินถิงถิงเพื่อประจบเอาใจ
ชิวเซิงกับเหวินไฉสบตากัน
แค้นเก่าแค้นใหม่ วันนี้คิดบัญชีพร้อมกันเลยดีกว่า
เหวินไฉอ้อมไปด้านหลังอาเวย แสร้งทำเป็นเผลอชนไหล่เขาเบา ๆ ในมือมีเส้นผมเพิ่มมาหนึ่งเส้นแล้ว
เขาส่งสายตาให้ชิวเซิง ทั้งสองถอยหลังไปอย่างแนบเนียนโดยไม่แสดงอาการ
เมื่อถอยมาถึงข้างลู่ฉางเซิง ชิวเซิงลดเสียงลง ระงับรอยยิ้มที่มุมปากไม่อยู่: “ศิษย์น้อง มีเรื่องสนุก ๆ อยากร่วมด้วยไหม?”
ลู่ฉางเซิงรู้ว่า นี่คงจะจัดการอาเวย
ลู่ฉางเซิงยิ้มออกมา เดิมทีเขาก็ไม่ชอบหน้าอาเวยอยู่แล้ว มีโอกาสได้แกล้งเขาก็ดีเหมือนกัน
“นับข้าด้วย”
ชิวเซิงกับเหวินไฉสบตากันอีกครั้ง ใบหน้าทั้งคู่ต่างแสดงสีหน้าว่า “ศิษย์น้องพวกเดียวกันแน่นอน”
ทั้งสามคนตกลงกันได้ทันที ออกมานอกประตู