"อะไรหนักไม่หนัก ให้ฉางเซิงใช้ ไม่เสียเปล่าหรอก" ซื่อมู่โบกมือ
"ข้าไล่ศพไม่เห็นต้องใช้ของนี่ ระหว่างทางเจอแต่พวกขยับตัวไม่ได้ ผีสางที่ต้องใช้กระจกผนึกวิญญาณกว่าสิบปีถึงจะเจอสักครั้ง"
อาจารย์เก้าไม่ได้พูดอะไรอีก พยักหน้าให้ลู่ฉางเซิง
"ขอบคุณอาจารย์อา"
ลู่ฉางเซิงรับมาด้วยสองมือ
กระจกทองแดงสัมผัสเย็นเล็กน้อย พอส่งพลังปราณเข้าไปก็รู้สึกได้ทันทีว่าภายในผิวกระจกซ่อนพลังหยางอันแน่นิ่งเอาไว้
หลังจากนั้นนักพรตซื่อมู่ก็จัดการนำร่างศพเจ็ดแปดศพที่ตนไล่มาเก็บเข้าห้องพักศพทีละร่าง
ตรวจยันต์ผนึกศพบนหน้าผากศพแต่ละร่างอย่างละเอียด
ท่าทางเอาจริงเอาจังนั้นต่างจากตอนที่หัวเราะเฮฮาอยู่ในลานเมื่อครู่ราวกับเป็นคนละคน
"ชุดนี้ต้องส่งไปทางใต้"
นักพรตซื่อมู่ปัดฝุ่นบนมือเดินออกจากห้องพักศพ
"ล้วนเป็นคนอนาถาที่ตายไกลบ้าน ครอบครัวพวกเขารวบรวมเงินฝากข้าพาพวกเขากลับไปฝังที่บ้านเกิด"
ในช่วงที่ขุนศึกรบรากันวุ่นวาย สังคมปั่นป่วนเช่นนี้
อาชีพไล่ศพ พูดกันตรงๆ ก็คือช่วยให้คนได้กลับคืนสู่รากเหง้า
อาจารย์เก้าพยักหน้า เคล็ดวิชาเขาเมืองสงขลา ต่างคนต่างก็มีวิธีใช้
เขารักษาความสงบให้พื้นที่หนึ่ง ศิษย์น้องช่วยให้คนได้กลับคืนสู่รากเหง้า ล้วนเป็นหนทางที่ถูกต้อง
คืนนั้น นักพรตซื่อมู่พักแรมที่โรงเก็บศพหนึ่งคืน รุ่งเช้าตรู่ เสียงกระดิ่งทองแดงก็ดังขึ้นอีกครั้ง
"คนตายขอยืมทาง คนเป็นหลีกหนี"
เสียงร้องของนักพรตซื่อมู่ผสมกับจังหวะกระดิ่งทองแดง ค่อยๆ เลือนหายไปในหมอกยามเช้า