นานาประเทศวุ่นวายกันไปหมด ทุกสำนักข่าวต่างพาดหัวข่าวหน้าแรกด้วยพาดหัวเดียวกัน
《ช่องว่างเหนือมหาสมุทรแปซิฟิก: เกาะพวกปีศาจหายไปไหน?》
มีนักข่าวบังอาจนั่งเรือเข้าใกล้บริเวณทะเลนั้น เห็นเพียงเศษไม้กระดานลอยอยู่บนผิวน้ำและเสื้อผ้าที่เน่าเปื่อยจมน้ำ
ในเวลาเดียวกัน
ที่ตั้งกองบัญชาการเดิมของกองทัพลู่ที่แปด
หลี่อวิ๋นหลงได้เป็นแม่ทัพกองทัพหนึ่งแล้ว และได้รับยศเป็นพลเอก
ตำแหน่งของเส้าหลิงก็ไม่ต่ำ เป็นผู้บริหารระดับกรม บ่าประดับด้วยแถบสองเส้นดาวสี่ดวง
สองคนนั่งอยู่ในห้องทำงาน ตรงหน้าวางรายงานสถานการณ์สงครามที่เพิ่งส่งมาให้
ในรายงานมีเพียงประโยคเดียว——เกาะนั้น จมลงแล้ว
ในห้องทำงานเงียบสงัดอยู่เนิ่นนาน
หลี่อวิ๋นหลงวางรายงานลงบนโต๊ะ จุดบุหรี่หนึ่งมวน
"ไอ้หนูนี่ จะไปก็ไม่ยอมบอกกล่าวสักคำ"
เส้าหลิงพลิกรายงานดูไปมาหลายรอบ เกาหัวโล้น: "ท่านหลี่ ท่านว่าคราวนี้เป็นฝีมือฉางเซิงจริงหรือ?"
"นอกจากเขาแล้วจะมีใครอีก?"
หลี่อวิ๋นหลงลุกขึ้นยืนเดินไปริมหน้าต่าง มองดูสนามฝึกด้านนอก
บนสนามฝึกทหารใหม่กำลังฝึกยิงปืน เสียงปืนดังต่อเนื่องเป็นระลอก
เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยปาก "ไอ้ขี้โม้เอ๊ย... คิดไม่ถึงเลยว่าเขาทำสำเร็จจริงๆ"
"จริงด้วยท่านหลี่ ก่อนไปฉางเซิงยังจงใจทิ้งกล่องใบหนึ่งไว้ บอกว่ารอให้มีข่าวของเขามาก่อนแล้วค่อยเปิดดู"
...
ลู่ฉางเซิงเพียงรู้สึกว่าภาพเบื้องหน้าพร่ามัว ชั่วพริบตาต่อมาเขาก็กลับมาอยู่ในห้องพักโรงแรมที่คุ้นเคย
เขาเหยียดกายบิดขี้เกียจ รู้สึกเพียงว่ากระปรี้กระเปร่าอย่างยิ่ง
แม้ไปอยู่ในโลกนั้นนานกว่าสองปี แต่ทุกอย่างล้วนคุ้มค่า
"หากโลกความจริงย้อนเวลากลับไปได้เหมือนกันก็คงดี"