ทั้งสามหารือกันอยู่ครู่ใหญ่ จึงพากันออกจากบ้าน
ลู่ฉางเซิงตัดสินใจไปยังกองบัญชาการกองทัพลู่ที่แปด
หลี่อวิ๋นหลงรู้เข้า จึงให้ม้าพยศของเขาตัวนั้นแก่เขา
นี่เป็นครั้งแรกที่ลู่ฉางเซิงขี่ม้า
ไม่นานเขาก็ควบคุมม้าได้อย่างช่ำชอง ไม่ขายหน้าแต่อย่างใด
เดินทางอย่างเร่งรีบเพียงครึ่งวันก็ถึงกองบัญชาการกองทัพลู่ที่แปด ณ ต้าเซี่ยวาน
สถานะของลู่ฉางเซิงพิเศษเกินไป ฉะนั้นรองผู้บัญชาการทหารสูงสุดจึงมิได้เปิดเผยมากนัก
ทั้งสามมุ่งตรงไปยังโกดัง
ที่นี่เป็นที่เก็บยุทโธปกรณ์ของกองทัพลู่ที่แปด ซึ่งดีกว่ากรมอิสระเพียงเล็กน้อย
พอนึกภาพออก กองทัพลู่ที่แปดนั้นยากลำบากเพียงใด
ลู่ฉางเซิงไม่พูดอะไร ระบายสิ่งของจากห้วงมิติของระบบออกมาราวกับรังผึ้งแตก
ปืน กระสุน กองพะเนินเป็นภูเขา
ธัญพืช แป้ง ซ้อนกันเป็นหอคอย
ยาและอุปกรณ์การแพทย์แยกวางไว้อีกด้าน
เครื่องนุ่งห่ม ชุดผ้าฝ้าย รองเท้าทหาร... ทุกอย่างจัดเรียงตามประเภทอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
โกดังแห่งหนึ่งยังไม่พอใส่ สุดท้ายกลายเป็นกองภูเขาลูกแล้วลูกเล่า
รองผู้บัญชาการทหารสูงสุดและผู้การกองพลน้อย ยืนอยู่เบื้องหน้าภูเขาสิ่งของเหล่านี้
ต่อเมื่อเห็นด้วยตาตนเองจึงรู้สึกตะลึงพรึงเพริด
"เทพเซียนลู่! นับตั้งแต่ก่อตั้งกองทัพลู่ที่แปด ไม่มีวันใดที่ไม่ขาดแคลนกระสุน ไม่ขาดแคลนเสบียง ไม่ขาดแคลนยา
สิ่งของกองนี้ที่ท่านให้มา มากกว่าที่เรายึดได้จากการสู้รบตลอดหลายปีมานี้รวมกันเสียอีก
น้ำใจนี้ กองทัพลู่ที่แปดจดจำไว้ ประชาชนชาวจีนจดจำไว้"
ลู่ฉางเซิงมองดูคนทั้งสองที่ขอบตาแดงก่ำ