เจียงกว่านหอบหิ้วของพวกนี้กลับหอพักมาอย่างทุลักทุเล
พอกลับถึงห้อง เธอก็ไม่มีแรงแม้แต่จะจัดข้าวของ รีบทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ทันที
เหนื่อย เหนื่อยมากจริง ๆ!
ของพวกนี้หนักเอาเรื่อง หูหิ้วบาดมือจนเจ็บไปหมด
ไม่ได้แล้ว คราวหน้าต้องเตรียมกระเป๋าเดินทางแบบมีล้อลากไว้ใส่ของพวกนี้
ในห้องพักไม่มีหลิ่วอีอี มีแค่หลี่อวี่จู๋กับหยางอวี่ซิน
พอหลี่อวี่จู๋เห็นเจียงกว่านกลับมาแล้วมีสภาพแบบนั้น ก็ถามด้วยความเป็นห่วง
“เจียงกว่าน เป็นอะไรไปเหรอ?”
เจียงกว่านส่ายหน้า ตอบทั้งที่ยังหอบอยู่
“ไม่เป็นไร แค่เดินจนเหนื่อยน่ะ แล้วอีอีล่ะ ออกไปข้างนอกเหรอ?”
หลี่อวี่จู๋พยักหน้า “อืม ออกไปตั้งแต่ตอนเที่ยง บอกว่าจะไปเจอเพื่อน น่าจะกลับมาตอนค่ำ”
เจียงกว่านพยักหน้า “อ๋อ อย่างนี้นี่เอง”
พูดจบ เจียงกว่านก็หยิบของในถุงออกมาทีละอย่าง
“มานี่ อวี่จู๋ อวี่ซิน ดูสิว่าฉันเอาอะไรจากบ้านมาฝากพวกเธอบ้าง ตอนฉันกลับไปเล่าให้ที่บ้านฟังว่าอาหารที่โรงเรียนเป็นยังไง ทุกคนก็สงสารกันมาก บอกยังไงก็จะให้ฉันเอาของกินมาฝากพวกเธอด้วย จะได้กินดีขึ้นบ้าง”
เจียงกว่านหยิบกล่องข้าวใช้แล้วทิ้งในกระเป๋าออกมาวางเรียงบนโต๊ะทีละกล่อง
หลี่อวี่จู๋กับหยางอวี่ซินสบตากัน แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจยินดี
ไม่คิดเลยว่าเจียงกว่านจะเอาของมาฝากพวกเธอด้วย ก่อนหน้านี้พวกเธอนึกว่าเจียงกว่านไม่อยากคบด้วยเสียอีก ช่างเหนือความคาดหมายจริง ๆ
เจียงกว่านอุตส่าห์เอาของมาให้ พวกเธอก็ซาบซึ้งใจมาก
“ว้าว ของอร่อยเยอะจัง!”
“หอมมากเลย แค่เห็นก็รู้แล้วว่าต้องอร่อยแน่ ๆ”
เจียงกว่านหยิบตะเกียบใช้แล้วทิ้งที่เอามาด้วยออกมา
“ยังอุ่นอยู่ รีบกินตอนร้อน ๆ เถอะ เย็นแล้วจะไม่อร่อย เสียดายที่อีอีไม่อยู่ เลยไม่มีวาสนาได้กิน แต่ฉันเอาผลไม้มาด้วย เดี๋ยวเธอกลับมาก็กินผลไม้ได้”
เดิมทีหลี่อวี่จู๋กับหยางอวี่ซินกะว่าจะไปกินข้าวที่โรงอาหารตอนหลัง ตอนนี้เจียงกว่านเอาของมาให้ ก็ประหยัดค่าอาหารไปได้มื้อหนึ่ง
ทั้งคู่กินเข้าไปคำหนึ่ง ต่างก็เบิกตากว้าง
หลี่อวี่จู๋มองกุ้งในมือแล้วชมจากใจจริง
“ว้าว เจียงกว่าน อร่อยมากเลย พ่อแม่เธอเป็นพ่อครัวเหรอ ฝีมือสูสีกับเชฟมืออาชีพเลยนะ”